സ്കൂള് തുറക്കുന്നതിന്റെ തലേദിവസം.ഒരുപാട് തിരക്കുകളില് മുഴുകിയിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്.അഡ്മിഷന്റെ കുത്തൊഴുക്ക് തീര്ന്നിരിക്കുന്നുഇനിയിപ്പോള് ഒറ്റയും തെറ്റയുമായി ആരെങ്കിലും വന്നാലായി.അത്രയേയുള്ളൂ.അടുത്ത ദിവസം പുതിയ കുട്ടികളേയും മുഖത്ത് പുതിയ ഭാവമണിഞ്ഞ് വരുന്ന സഹപ്രവര്ത്തകരേയും സ്വീകരിക്കണം.അതിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങള് നടത്തുകയാണ്.അപ്പോഴാണ് ആ അമ്മയും മകളും കടന്നു വന്നത്.അനുവാദം ചോദിക്കതെയുള വരവില് അല്പ്പം നീരസം തോന്നിയെങ്കിലുംപുതിറ്യ അഡ്മിഷനാണല്ലൊയെന്ന് ഓര്ത്ത് മുഖത്ത് ചിരി വരുത്തി.രക്ഷിതാക്കളേയും കുട്ടികളേയും എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കണമെന്ന് മാനേജര് ഒരു സ്റ്റഡി ക്ലാസ്സ് തന്നെ തന്നിരുന്നു. “അഡ്മിഷന് തീര്ന്നോ ടീച്ചര്”? അവര് വെപ്രാളത്തോടെ ചോദിച്ചു. ഞാനവരെ കൌതുകത്തോടെ നോക്കിയിരുന്നു.കടും നിറത്തിലുള്ള ചുരിദാറാണ് വേഷം.സര്ക്കാര് അനുവദിച്ചിട്ടു പോലും ഈ നാട്ടിന്പുറത്തെ പള്ളിക്കൂടത്തില് ടീച്ചര്മാര് പോലും ചുരിദാറിട്ട് വന്നു തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. “മോളെ ഇവിടെത്തന്നെ ചേര്ക്കണമെന്ന് പ്രകാശേട്ടന് നിര്ബ്ബന്ധമാരുന്നു” അവര് തുടര്ന്നു പറഞ്ഞു. ആരാ പ്രകാശേട്ടന്? എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കണമല്ലോയെന്നു കരുതി ഞാന് വെറുതേ തിരക്കി. “ന്റെ ഭര്ത്താവാ” അവരുടെ മുഖത്ത് നാണത്തിന്റെ ഒരു പൂവ് വിടര്ന്നു. “ആള് മസ്കറ്റിലാ”.എനിക്കും സന്തോഷമായി.ഏതായാലും ഒരു ഗള്ഫ് രക്ഷിതാവ് തന്നല്ലോ.വേഗം അപേക്ഷാ ഫോറം എടുത്ത് നീട്ടി.അവരുടെ മുഖം മങ്ങി. “ടീച്ചര്,എനിക്ക് എഴുതാനൊന്നുമറിയില്ല അതോണ്ടെന്നാ മോളെ നല്ലോണം പടിപ്പിക്കണമെന്ന് ഞങ്ങ്ക്ക് ഇത്ര ആശ.ഐ സ്കോളില് പടിച്ചാമോള് നന്നാവുംന്ന് പ്രകാശേട്ടന് ഒറപ്പാ” ഞങ്ങടെ ഈ സാദാ സ്കൂളിന് മസ്കറ്റിലോളം കീര്ത്തിയോ? ഞാനും ഇത്തിരി പൊങ്ങി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള് പൂരിപ്പിച്ച അപേക്ഷ ഫോറവുമായി അവര് കടന്നു വന്നു. ചുരിദാറിട്ട് വന്നത് മോശായോ ?പ്രകാശേട്ടന് ഞാന് ചുരിദാറിടുന്നതാ ഇഷ്ടം. അത് കേള്ക്കാത്തഭാവത്തില് ഞാന് അപേക്ഷ ഫോറം കൈയില് വാങ്ങി, ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു.രക്ഷിതാവ് കെ മാധവന്. "ഇതാരാ മാധവന്?”ഞാന് ചോദിച്ചു. അത് അവളുടെ അഛനാണ് .തികച്ചും നിര്വികാരമായാണ് മറുപടി വന്നത്. “അയാളെവിടെ?”ഞാന് ചോദിച്ചു. “ഓ...അയാളൊരു കൊള്ളരുതാത്തവനാണ് ടീച്ചറേ.എന്നേം മോളേം ഇട്ടിറ്റ് പോയതാ. കൊല്ലം അഞായി.” “അപ്പോള് പ്രകാശന്?” ഞാന് അറിയാതെ ചോദിച്ചു പോയി. അവരുടെ കണ്ണുകള് നെയ്ത്തിരി നാളങ്ങളായി.സ്വരത്തില് മധുരം നിറഞ്ഞു. “സ്നേഹമുള്ളയാളാ ടീച്ചറേ.ന്റെ കഷ്ടപ്പാട് കണ്ടിറ്റ് എനക്കൊരു ജീവിതം തന്നതാ” “നിങ്ങള് അയാളുടെ കൂടെയാണോ താമസിക്കുന്നത്?” ആ മുഖം പെട്ടെന്ന് മങ്ങി.അല്ല.പ്രകാശേട്ടന് ഭാര്യേം ഒരു കുട്ടീം ഉള്ളയാളാ. ഉള്ളിലെവിടേയോ തീയാളുന്നതു പോലെ എനിക്ക് തോന്നി .ഒരുപാട് ഭാര്യമാരുടെ കണ്ണീരും ശാപവും ഒരു വിലാപനദിയായി അവിടെയൊഴുകി.തുടര്ന്ന് ഒന്നും ചോദിക്കാതെ അപേക്ഷാ ഫോറത്തില് ഒപ്പ് വച്ച് ഞാനവരെ ഓഫീസിലേക്കയച്ചു. “ആളെ മുന്പരിചയമുണ്ടോ?” കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള് മുറിയിലേക്ക് കടന്നു വന്ന സഹപ്രവര്ത്തക ചോദിച്ചു. ഇല്ല. ആദ്യായിട്ട് കാണുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള് അവള് ചിരിച്ചു. “നല്ല ബിസിനസ്സാ.”എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ലെന്ന് തോന്നിയിട്ടാവാം അവള് വിശദീകരിച്ചു .ഏറ്റവും പഴയ ബിസിനസ്സ് തന്നെ.ഞാനപ്പോള് ആ എട്ടാം ക്ലാസ്സ്കാരിയെക്കുറിച്ചാണ് ആലോചിച്ചത്.പുഴുക്കുത്തേല്ക്കാന് പോവുന്ന പാവം പൂവ്.മസ്കറ്റ്കാരന് ഭര്ത്താവ് നല്ല മുഖാവരണം തന്നെ. ആ സ്തീ പിന്നെയും പലതവണ എന്നെക്കാണാന് വന്നു.ക്ലാസ്സ് പി.റ്റി.എ,പ്രോഗ്രസ്സ് കാര്ഡ് അങ്ങനെ ഒഴിവാക്കനാവാത്ത സന്ദര്ശനങ്ങള്.ചിലപ്പോള് അയല്ക്കരെക്കുറിച്ച് പരാതികള് പറയും.എല്ലാവര്ക്കും അവളോട് അസൂയയാണത്രേ. ഒരു തവണ വന്നപ്പോള് സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.പ്രകാശേട്ടന് അടുത്ത മാസം വരുന്നു. “ദാ പൈസ അയച്ചിരിക്കുന്നു.ഞാന് ബാങ്കീന്ന് വരുന്നതാ”ബാഗില് നിന്നും ഒരു വലിയ നോട്ട് കെട്ടെടുത്ത് എന്നെ കാണിച്ചു.പാപം മണക്കുന്ന പണവും കൈകളിലെടുത്ത് ആവിലാസിനി ചിരിക്കുകയാണ്. അവളുടെ സങ്കല്പ്പത്തിലെ ഗള്ഫ്കാരനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോള് ഇത്തവണയും സഹപ്രവര്ത്തക എന്നെ അദ്ഭുതപ്പെടുത്തി.“അയാള് സങ്കല്പ്പമല്ല,ശരിക്കും ഉള്ളതാ.അവധിക്ക് വരുമ്പോഴെല്ലാം അയാള് ഇവരുടെ കൂടെയാണ് താമസം.” “അപ്പോള് ..അവള്...” “തൊഴില് അത് തന്നെ .പക്ഷെ അയാള്ക്ക് അവളെ ഇഷ്ടമാണ്” “അതെങ്ങെനെ ..”ഞാനറിയാതെ ചോദിച്ചു പോയി. “അജ്ഞാതമാണ് പ്രണയമൊഴുകും വഴികള്’ഒരു ത്ത്വചിന്തകയെപ്പോലെ അവള് ചിരിച്ചു.
Tuesday, August 26, 2008
Sunday, August 17, 2008
ഇന്ദുള
ഇന്ദുള
*ഓര്മ്മയുടെ താക്കോലുകള്*
"മുന്നാ ബയ്യാാാ......ബക്രാഗ്യാാ......... "
"മുന്നാ ബയ്യാാാ......ബക്രാഗ്യാാ......... "
"...ബക്രാഗ്യാാ......... "
ഓര്മ്മയുടെ ചുരം കടന്നെത്തുന്ന തണുത്ത കാറ്റില് ആ ശബ്ദം,ഒരു സംഗീതം പോലെ തണ്റ്റെ കാതില് അലയടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
മരിമാതാ ക്ഷേത്രത്തിലെ നാലുകാല് മണ്ഠപത്തിലെ തിണ്ണയില്,തൂണും ചാരിയിരുന്ന് ദിവാസ്വപ്നങ്ങളില് അഭിരമിക്കുന്നതില് നിര്വൃതികൊണ്ടിരുന്നു,താന്-ഗൌതമന്.
വല്ലപ്പോഴും വരുന്ന ഭക്തര്,തനിക്ക് ഒരു ശല്ല്യമായി തോന്നിയിരുന്നില്ല;കാരണം,ഇന്ദുളയുടെ ലോകത്തല്ലാതിരിക്കുമ്പോള്,ഭൂമിയില് എന്തുനടന്നാലും അത് ഒരലോസരമായി തനിക്ക് അനുഭവപെട്ടിരുന്നില്ല;മാത്രമല്ല അപ്പോള് മാത്രമാണ് താന് ഭൂമിയിലെ കാഴ്ചകള് കണ്ടിരുന്നുള്ളു
ഇന്ദുളയുമായി ലയിച്ചുചേരാന് ആഗ്രഹിക്കുമ്പോള്,ക്ഷേത്രത്തിനു പുറംതിരിഞ്ഞ് പടിഞ്ഞാറ് നോക്കിയിരിക്കും;
അല്ലാത്തപ്പോള്,ക്ഷേത്രമുറ്റത്തേക്ക് കാണത്തക്കവണ്ണം കിഴക്കോട്ട് നോക്കിയിരിക്കും.
അപ്പോഴാണ് ക്ഷേത്രക്കാഴ്ചകള് കാണുന്നത്.
താന് മുന്പ് കണ്ടത്.....
ഒരാള് പൈജാമയും ജുബ്ബയും ധരിച്ച് സൈക്കിളില് വന്നിറങ്ങുന്നു;കോവില് കവാടത്തിലെത്തിയപ്പോള് പാന്പരാഗ് നീട്ടിതുപ്പുന്നു;കൈയ്യിലെ പൊതിയില് നിന്ന് ഒരു നാളികേരമെടുക്കുന്നു;കോവിലിണ്റ്റെ ചെറിയ കവാടം തുറക്കുന്ന ശബ്ദം,മണിനാദം....
പിന്നെ ഏറെനേരം ഒന്നുമറിയുന്നില്ല.
അയാള് പോകുന്നു.
ഒരു കാറില് വൃദ്ധ ദമ്പതികള് വന്നിറങ്ങുന്നു
അവരുടെ പക്കല് ഒരു സഞ്ചിയുണ്ട്,പൂജക്കുള്ള സാധനങ്ങളായിരിക്കാം
പിന്നെയെല്ലാം ആവര്ത്തനം,
പാന്പരാഗ് ചവച്ചുള്ള തുപ്പലൊഴികെ....
മണിക്കൂറുകള്ക്ക് ശേഷം......
കാലികളെ മേച്ച് തിരിച്ചുവരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരന്...
ചുണ്ടിനും പല്ലുകള്ക്കും ഇടയില് തിരുകിയ 'ഹാന്സി'ണ്റ്റെ ഉരുള,ചൂണ്ടുവിരലിട്ട് ചുഴറ്റിയെടുത്ത് പുറത്ത് കളഞ്ഞു;
കോവിലില് പ്രവേശിച്ചു....
പിന്നെയും ആവര്ത്തനം...
...............
എന്താണ് ഇപ്പോഴും... ?
ക്ഷേത്രം അടക്കുന്നില്ലേ.. ?!
പൂജാരി പോകുന്നത് കണ്ടില്ലല്ലോ?!!
താന് കോവിലിലേക്ക് ഇറങ്ങി;
ഇതുവരെ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ക്ഷേത്രമുന്വശം.സമചതുരത്തിലുള്ള ഒരു ചെറിയ കോവില്;മുറ്റത്ത് ഒരു കുങ്കുമം,അതിണ്റ്റെ വേരുകള്ക്കിടയില് ഒന്നുരണ്ട് നാഗവിഗ്രഹങ്ങള്;പിന്നെ ഒരു ശൂലവും തറച്ചിരിക്കുന്നു;ചുറ്റിലും മഞ്ഞളും കുങ്കുമവും വിതറിയിരിക്കുന്നു.കോവിലിനു ചുറ്റും ചെറിയ മതില്,ഒരാള്ക്ക് മാത്രം വലംവെക്കാവുന്ന വിസ്താരമേയുള്ളു രണ്ടിനുമിടയില്.ഒരു ചെറിയ ഇരുമ്പ് കവാടം;കയറിചെല്ലുന്നിടത്ത് ഒരു മണി തൂങ്ങിയാടുന്നു.ഉള്ളില് ആ ചെറുപ്പക്കാരന് എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യുന്നു;നല്ല ഉയരമുള്ള വിഗ്രഹത്തിനു ചുറ്റും ആയാസപെട്ട് വലംവെക്കുന്നു,അതിനു മാത്രമുള്ള ഉയരമേയുള്ളു കോവിലിന്....
എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് നടയടച്ച്,മണിമുഴക്കി അയാള് പുറത്തിറങ്ങി.
തനിക്ക് നീട്ടിയ മഞ്ഞള്പ്രസാദം,അയാളെ തൃപ്തിപെടുത്താന് വങ്ങിയെങ്കിലും അയാള് മറഞ്ഞപ്പോള് കളഞ്ഞു.
എല്ലാം വിചിത്രം!!
ആര്ക്കുവേണമെങ്കിലും എപ്പോള് വേണമെങ്കിലും കോവിലിലേക്ക് വരാം.പൂജയും പ്രര്ത്ഥനയും എല്ലാം ഭക്തരുടെ ഇഷ്ടാനുസാരം നടത്താം.
വൃത്തിയും ശുദ്ധിയും ഭക്ക്തിയും അവരുടെ ഹൃദയത്തിലായിരിക്കാം...
"മുന്നാ ബയ്യാ..... "
"ബക്രാ..ആഗയാ.. "
"ഘര്പേ ആ.. !"
ഹൊ... എന്താണിത്?
കോവിലിനു പുറംതിരിഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്ന താന് അസ്വസ്ഥനായി...
സന്ധ്യയ്ക്കു ഇരുളിണ്റ്റെ കാഠിന്യം വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
കാലികള് വീട്ടിലെത്തിയതിണ്റ്റെ ആഹ്ളാദമായിരുന്നു,അവളുടെ ആദ്യത്തെ വിളികള്ക്കെങ്കില്,ഇപ്പോള്,ബയ്യ വീട്ടിലെത്താതിണ്റ്റെ സങ്കടം അനിയന്ത്രിതമാകുന്നതുപോലേയാണ്.തണുത്ത കാറ്റില് ഇഴുകിചേരുന്നതുകൊണ്ടാകാം,ആ വിളികള് ഒരു ശോകഗാനം പോലെ തനിക്ക് തോന്നുന്നത്;ഒരു പക്ഷെ ഇന്ദുളയുടെ ലോകത്തായിരുന്നതുകൊണ്ടുമാകാം.
അനിര്വചനീയ നിമിഷങ്ങളെ തല്ലികെടുത്തിയാതായിരുന്നിട്ടും തനിക്ക് ദേഷ്യം തോന്നിയില്ല,ഒപ്പം തന്നെ,
കുയിലിണ്റ്റെ മറുപാട്ട് കേള്ക്കാന് കാതോര്ത്തിരിക്കുന്ന ബാല്യകാലത്തിണ്റ്റെ കൌതുകമുയരുകകൂടി ചെയ്തു ഉള്ളില്!
പിന്നെ ആകാംക്ഷയായി....
ഒടുവില് വല്ലാത്തൊരു പരവേഷവും...
എന്താണ് മറുപടിയില്ലാത്തത്?!
ഇപ്പുറത്ത് വിളി കരച്ചിലായിരിക്കുന്നു...
"ബയ്യാാ..ആ..ബയ്യാാ..ആവോ.. "
"ആവോനാ.... ?"
എങ്കിലും അവളുടെ കരച്ചില് അലമുറയാകുന്നതിനുമുന്പ്,മറുപടിയുടെ അലകളുണ്ടായി...
"മോട്ടൂ...ആരാഹും...മേം ആരാഹും... "
കിഴക്കുനിന്ന് കാറ്റ് വീശാതിരുന്നതുകൊണ്ടാകാം ഇത്ര നേരവും മുന്നയുടെ മറുവിളി കേള്ക്കാതിരുന്നത്..
"ഹൊ.... "
സമ്മര്ദ്ദമൊഴിയുന്നു
താണ്റ്റെ ചിന്തകള്ക്ക് കടിഞ്ഞാണിട്ടതെവിടേയാണ്?
ഇന്ദുളയില്ലാത്ത ഈ മണ്ഠപത്തില് അവളെകുറിച്ചുമാത്രം ചിന്തിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ്,അവളെ താന് കൂടുതല് അറിയുന്നത്!
പതിനെട്ട് വയസ്സ് മാത്രം പ്രായമുള്ള സുന്ദരിയായ ഭാര്യയാണവള്....
പ്രായം മതിക്കുന്ന ആകാരഭംഗി;ഒട്ടും ചോരാതെ,ഒട്ടും ഏറാതെ...
കൂടുതലെന്ത് പറഞ്ഞാലും അത് അവലക്ഷണമാകും;ആ സൌന്ദര്യം വര്ണിക്കുവാനുള്ള വരികള് ആരുടെ വിരല്തുമ്പിലും വിരിയാതിരിക്കട്ടെ.
അവള് അവിടെ,തണ്റ്റെ താമസസ്ഥലത്ത് വരാറുള്ളപ്പോള്......
അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു നടന്ന തനിക്ക്,
താല്ക്കാലീകമായ അഭയം തന്ന ജിത്തുവിണ്റ്റെ-മുന്വശം ടയര് റിപ്പയര് കടയും,പിറകില് ഒരു നടുമുറിയും അതിനോട് ചേര്ന്ന് അടുക്കളയും അടുക്കള മുറ്റം സമചതുരത്തില് അരമതില്കെട്ടി,അവിടെ ഒരു ബോര് വെള്ള സംവിധാനവും ചെയ്തിട്ടുള്ള-നീളന് വീട്ടില്,
പാചകമെന്ന ഉദ്യോഗം കഴിഞ്ഞ് വെറുതെയിരിക്കുമ്പോള്.....
രാധാബെന് കൂടെയുള്ളത് ഓര്ത്തിരുന്നില്ല.
പേരുകൊണ്ട് മാത്രം പെണ്ണായിരിക്കുന്ന അവളുടെ ശരീരം യാതൊരുവിധ കാമബാണങ്ങളുമേറ്റ് തളിര്ത്തിട്ടില്ലാ എന്നതും,ഏതേതു ഭാഗങ്ങള് മറയ്ക്കണം,മറയ്ക്കണ്ട എന്നത് ഗൌനിക്കാതെ വെള്ളമെടുക്കനായി വരുമ്പോള് അരമതില് ചാടാനായിട്ടെടുക്കുന്ന സമയദൈര്ഖ്യവും ചിന്താമണ്ഠലത്തിലെവിടേയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതും......
അവള് വെള്ളമെടുക്കുമ്പോള് മാത്രം കൈ കഴുകാനെത്തുന്ന;
തൊട്ടടുത്ത പെട്ടിക്കടയില് ഇലെക്ട്രോനിക് ഉപകരണങ്ങളുടെ റിപ്പയര് എന്ന മേല്വിലാസത്തില്,സില്വാസയില്നിന്ന് പെട്രോളും ഡീസലും കൊണ്ടുവന്ന് കരിംചന്തക്ക് വില്ക്കുന്ന,വഹാബ് ബായിയേയും അയാളുടെ അവളോടുള്ള തമാശകളേയും ഗൌനിച്ചിരുന്നില്ല..
പക്ഷെ,അവര് പറയുന്നതെന്താണെന്ന് മനസ്സിലായിരുന്നില്ലെങ്കിലും അവളുടെ മുഖമിരുളുന്നതും ശബ്ദമുയരുന്നതും വഹാബ് ധൃതിയില് മടങ്ങുന്നതും സന്തോഷമുണ്ടാക്കിയിരുന്നു എന്നതും.....
വഹാബിനു ശേഷമെത്തുന്ന
പോത്തിനെ മേയ്ക്കുന്ന മുന്നയുടെ,ചുവന്ന പല്ലുകള് കാട്ടിയുള്ള ചിരിയും യാചനാ ഭാവങ്ങളും മനസ്സിലാക്കാന് ശ്രമിച്ചിരുന്നില്ല എന്നതും.....
കുടങ്ങളെല്ലാം നിറയുംവരെ അവിടെ തിരക്കായിരുന്നു എന്നതും....
ഇതെല്ലാം കണ്ട് അവളുടെ സസുരാല് കണ്ണെത്തും ദൂരത്ത്,ഒരു ചെറിയ മുറുക്കാന് കടയുമിട്ട് കാവലാണെന്നുള്ളതും....
കണ്ടിട്ടും കാണാതെപ്പോയി,അറിഞ്ഞിട്ടും അറിയാതെപോയി!!
താന്
ഇന്ദുളയുടെ കളാകളാരവം പോലെയുള്ള സംസാരവും,
മുത്തുകള് വാരിവിതറുന്ന പുഞ്ചിരിയും
വാര്മഴവില്ലിണ്റ്റെ ഭവഭേതങ്ങളും മാത്രം കണ്ടു,
തനിക്കായ് തനിക്കല്ലാതെ തന്നവ!
തങ്ങള് തമ്മില് ഭാഷയുടെ അതിര്വരമ്പുണ്ടായിരുന്നു
പ്രളയങ്ങളനവധിയുണ്ടായിട്ടും മതിലുകളുടെ ഉയരം കൂടിയിട്ടും,
തരാന് സധിക്കാതെ പോയ ഒരു പുഞ്ചിരി പകരാന് അവളെത്തുന്നത് ദൂരെനിന്നെ അറിയും;
ഹൃദയത്തിണ്റ്റെ വിറയല്,
മിഴികളുടെ ഇടര്ച്ച....
അപ്പോള്,
താന് അഴികളില്ലാത്ത ജനലിണ്റ്റെ വലിയ വാതിലുകള് മലര്ക്കെ തുറന്നിടും.
നിറച്ചുവെച്ച കുടങ്ങളില് ഒന്നുമാത്രം അപ്പോഴും ആ പൈപ്പിന് ചുവട്ടിലിരിക്കുന്നത്,
മറക്കാതെ മറന്നുവെച്ചതാണെന്ന് ആരോ തന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു.....
അമര്ത്തിചവിട്ടുന്ന പാദങ്ങളിലെ കൊലുസ്സുകള് ബഹളം വെക്കുന്നു,
എന്നാലും അവള് വരുമ്പോള് പുല്ക്കൊടികള്ക്ക് വേദനിക്കാറില്ല;
ആ വഴികളില് ഇപ്പോഴം അവ നമ്ര ശിരസ്കരായ് നില്ക്കുന്നു!
തെരുവു നര്ത്തകണ്റ്റെ പാത്രത്തിലെ ചില്ലറകിലുങ്ങും പോലെ അവള് സംസാരിക്കുന്നു;
രാധാബെന് കൂടെയുണ്ട്,
പ്രതിരോധഭിത്തികള് മറികടാക്കാനുള്ള ഏണി.
അവള്,
ഇന്ദുള
ചുറ്റുമതിലിനടുത്തെത്തി നിന്നു.
താന് നോക്കി...
അവള് മതിലില് ഇരുന്നു;
തെറുത്തുകയറ്റിയ സാരിയും പാവാടയുടെ ഞെറിയും മുട്ടിനുമുകളില് ചേര്ത്ത് പിടിച്ച്,
ഇടത് കാല് ഉയര്ത്തി മതിലില് വെച്ചു,പിന്നെ വലതും.
ഒന്നു തിര്ഞ്ഞതിനു ശേഷം മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി.
പൈപ്പിന് ചുവട്ടില് കാലുകള് ഓരോന്നായി വെച്ച് പതുക്കെ കഴുകികൊണ്ടിരുന്നു.
തണ്റ്റെ ഹൃദയത്തിലെ വെണ്ണക്കല് ശില്പ്പത്തിണ്റ്റെ കൊത്തുപണികള് കഴിയും വരെ...
അവള് മുഖമുയര്ത്തി...
ഏറെ നേരം നോക്കിനിന്നു....
ശ്വാസോച്ച്വാസം നിലച്ചു.. !
മുഖത്ത് വെള്ളം തെറിച്ചു വീണ് ഉണരുമ്പോള്,
അവള് അടുത്ത കൈകുമ്പിള് വെള്ളവും തണ്റ്റെ മുഖത്തേക്ക് തളിച്ച്,പൊട്ടിച്ചിരിച്ച് പോകാന് തുടങ്ങി!
ഭാഷയുടെ അതിര്വരമ്പുതീറ്ത്ത ദൂരത്തിലും പറയ്യാതെ പറഞ്ഞ ഒരായിരം കാര്യങ്ങളുടെ നിര്വൃയുണ്ടായി,ഹൃദയത്തില്!!
"ബയ്യ,ദേറ് ഹോഗയീ..,ഗറ്പെ ജാനേക്യാ... "
ഇന്ദുളയുടെ ലോകത്തേക്ക് മിന്നലായി,അടുത്തവീട്ടിലെ പാര്മര് മുന്നില്...
ഒന്നും മിണ്ടാതെ നടന്നു...
ദിവസങ്ങള്ക്ക് നിമിഷങ്ങളുടെ ദൈര്ഘ്യം?!
എന്തിനീ സമയമിത്ര ധൃതിക്കൂട്ടുന്നു??
എല്ലാം മാറുന്നത് എത്ര വേഗം!
അന്ന് ഉണരുന്നത് തന്നെ കടക്ക് മുന്നില് ബഹളം കേട്ടുകൊണ്ടാണ്.
കടം വാങ്ങി മുങ്ങിയിരുന്ന കടയുടമസ്ഥന്-കൊല്ലത്തുള്ള രാജനും, ജ്യേഷ്ഠന് വിജയനും നാട്ടുകാരന് ദീരുബായിയും കൂടി വന്നിരിക്കുന്നു.
താനും ജിത്തുവും അനധികൃതമായാണ് താമസിക്കുന്നത്,ഉടന് ഇറങ്ങണം,ഇല്ലെങ്കില് പോലിസില് പരാതി കൊടുക്കും....
സര്വ്വത്ത്ര ബഹളം.
ഒരാഴ്ചക്കുള്ളില് താമസം മാറി.
നേരേ മുമ്പിലുള്ള സ്ഥലത്ത് ഷെഡ് വെചുകെട്ടി എല്ലാം അങ്ങാട്ട് മാറ്റി.
പിന്നീടങ്ങോട്ട് പ്രശ്നങ്ങളുടെ പെരുമഴക്കാലമായിരുന്നു.
ജിത്തു കടംകൊടുക്കാനുള്ള പണം ചോദിച്ചു വരുന്നവറ്,
പെണ്ണ് കേസ്സ്...തുടങ്ങി.....
ഉന്തിയും തള്ളിയും ദിവസങ്ങള് നീങ്ങവേ,ഒരു ദിവസം....
"ഗൌതം,ഇന്ദുള്ള ആശുപത്രിയില.... "
"എന്താ,ജിത്തു കാര്യം... ?"
"ബ്ളേഡു കൊണ്ട് കൈയ്യിണ്റ്റെ ഞെരമ്പ് മുറിച്ചു.. "
"എന്തിന്?"
"അവളുടെ സസുരാല് പീഠിപ്പിക്കാന് ശ്രമിച്ചത്റേ,
ഇന്നലെ അവളുടെ കെട്ട്യോന് വന്നപ്പോള് അവളതു പറഞ്ഞു,
പക്ഷെ അവന് അതിന് അവളെ തല്ലി... "
...........
************
മഞ്ഞ് ശക്തമായിതുടങ്ങിയിരുന്നു..
ഇരുമ്പ് തകരം മേഞ്ഞ മേല്ക്കൂരയും തുളച്ച് മഞ്ഞ് താഴേക്ക് ഇറ്റിവീണു.
തനിക് ഉറങ്ങാനാവാത്ത പുലരികള്,
നേരത്തെ എഴുനേറ്റ് ചുരുണ്ടുക്കൂടിയിരിക്കുകയല്ലാതെ തരമില്ല.
മൂടല് മഞ്ഞുള്ള റോഡില് നിഴലുകള് മായുന്നതും നോക്കിയിരിക്കുക.
ഏറെനേരം ഇരുന്ന്,മാഞ്ഞ നിഴലുകളുടെ കണക്കെടുക്കവേ;
സൂര്യബിംബം പെട്ടെന്ന് താഴേക്കിറങ്ങിയ പ്രസരിപ്പ്....
അവിടെ അവള് നില്ക്കുന്നു,
ഇന്ദുള!!
വറ്ഷങ്ങളായി അവളെ കണ്ടിട്ട് എന്ന് തോന്നിപ്പോയി...
പ്റസാദം വിട്ടകന്ന മുഖം,ക്ഷീണിച്ചവശമായ പ്രകൃതി...
ഒന്നോടി വരാന് വെമ്പുന്ന മുഖഭാവം...
പക്ഷെ...
കൂടെ ആരോ ഉണ്ട്,ഒരു സ്ത്രീ...
തങ്ങള് പരസ്പരം കണ്ടു...
മിഴികളിലെ പ്രകാശം എങ്ങും പരന്നു...
ശോണിമ മാഞ്ഞ അധരങ്ങളില് നേറ്ത്ത ശോഭ പരന്നു..
അപ്പോഴും സമയം കാത്തുനിന്നില്ല...
തങ്ങള്ക്കിടയിലൂടെ വാഹനങ്ങള് കടന്നുപോയി...
ഒടുവില്....
ഇന്ദുളയും!!
തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ!!!
സന്ധ്യയ്ക്ക് ജിത്തു വന്നു പറഞ്ഞു:
"അവളെ അവളുടെ ചേച്ചി കൂട്ടികൊണ്ടുപോയി,
ബന്ധം വേറ്പെടുത്താന് കേസ് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്"
??
ഓരു വിടപറയലായിരുന്നൊ അത്??!
??
"പിന്നെ,രണ്ട് ദിവസം മുന്പ്,എന്നോടവള് പറഞ്ഞിരുന്നു,ഗൌതത്തെ കാണണം,എന്തോ പറയാനുണ്ടെന്ന്;ഞാനത് മറന്നു"
....... .....
Sunday, August 3, 2008
വിടരുന്ന മൊട്ടുകൾ അംഗങ്ങൾക്കു മോബ്ചാനെലിൽ ഓൺലൈൻ സ്റ്റോർ തുറക്കാൻ സംവിധാനം.
മാന്യരേ നമസ്കാരം , ഇതു പറയുമ്പോൾ ഞാൻ അറിയാതെ വി കെ എൻ കഥകളിലെ പയ്യൻ ആവുന്നു ,നാട്ടുകാരെ അഭിസംബോധന ചെയ്യണമെങ്കിൽ രണ്ടു പാട്ട കള്ളു അകത്തു ചെല്ലണം , ഇല്ലേൽ വരുന്ന പുളിച്ച മാരണങ്ങൾ , ഈ പാവം മലയാളി പ്രോഗ്രാമർക്കു താങ്ങാൻ പറ്റില്ല. ഹി ഹി ഹു ഹു.
അപ്പോൾ കാര്യത്തിലേക്കു കടക്കാം.. മൈക്ക് റ്റേസ്റ്റിംഗ് , മൈക് റ്റേസ്റ്റിംഗ് , നല്ല റ്റേസ്റ്റ് തന്നേ,
ബ്ലോഗർമ്മാരെ സംഘടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടു ഒരു പോർട്ടൽ മോബ്ചാനെൽ http://www.mobchannel.com എന്നു പേരിൽ ഈയുള്ളവൻ കൊണ്ടു നടക്കുന്ന കാര്യം കുറച്ചു പേർക്കെങ്കിലും അറിയാമല്ലോ.. ഇപ്പോൾ പതിയേ അതു മറ്റുള്ളവരുക്കു ഉപയോഗിക്കാൻ പറ്റുന്ന വിധമായിട്ടുണ്ടു, ഒരു പരീക്ഷണം എന്ന നിലയിൽ ഒരു കുഞ്ഞു ഓൺലെൻ മീഡിയ സ്ടോറും തുറന്നിരുന്നു..
ഞാൻ അടിസ്ഥാനപരമായീ ഒരു പ്രോഗ്രാമർ ആണു അതു കൊണ്ടൂ തന്നെ ഒരു സ്റ്റോർ നടത്തിക്കൊണ്ടു പോകാനുള്ള പാടവം തീരെ ഇല്ല. പോരാത്തതിനു സമയക്കുറവും. അതു കൊണ്ടു ഇതു നടത്തിക്കൊണ്ടു പോകാൻ കഴിവുള്ള ആരേലും വന്നാൽ അവരുടെ സാധന സാമഗ്രികൾ വിൽക്കാനുള്ള് ഉപാധി ശരിയാക്കിത്തരാം..
പേയ്പാലിലൂടെ ഓൻലൈൻ ആയീ പണം സ്വീകരിക്കാനുള്ള സംവിധാനവും ഉണ്ടു.
താൽപര്യമുള്ളവർ , വെരിഫയബിൾ ആയാ വിലാസവും, സ്റ്റോർ സബ്കോന്റ്രാക്റ്റ് എടുക്കാൻ താൽപര്യവും ഉണ്ടു എന്നു കാണിച്ചു ഒരെ മെയിൽ praveengeorgem@gmail.com എന്ന വിലാസത്തിൽ അയക്കൂ,, ശേഷം നെറ്റ് തിരയിൽ കാണാം..
Saturday, August 2, 2008
മുസ്ലിം സമൂഹം ഉണരട്ടെ ....
മുസ്ലിം സമൂഹം ഉണരേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു പുനര് വിചാരം നടത്താന് സമയമായി. നാം സമാധാനത്തോടു കൂടി ജീവിക്കുന്ന നമ്മുടെ ഈ ജന്മ നാട്ടില് ശാന്തിയും സമാധാനവും തകര്ക്കാന് ആര് ശ്രമിച്ചാലും മുഖം നോക്കാതെ വിമര്ശിക്കാനും നേര്വഴി കാണിച്ചു കൊടുക്കാനും നാം ബാധ്യസ്ഥരാണ് . ഖുറാനും നബിചര്യകളും അതിന് തെളിവായി പറയുന്നുവെന്നാല് ആ പ്രസ്താവനകള് നാം ആലോചിക്കണം. ആയിരത്തിനാനൂറു വര്ഷത്തെ സാഹചര്യങ്ങളും ഇന്നത്തെ സാഹചര്യവും ഒന്നല്ല. അത് കൊണ്ടു ഖുറാന് കാലത്തിനു യോചിച്ചതല്ല. എന്നല്ല മരിച്ചു അത് വായിക്കുന്ന നാം കാലത്തെ പരിഗണിക്കുന്നില്ല എന്നെ വരൂ.
പ്രവാസത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില് ഒരു പാടു സംഭവങ്ങള് നമുക്കു വായിച്ചെടുക്കാന് കഴിയും. ഉദാഹരണത്തിന് മക്കയില് നിന്നും നബിയും അനുചരന്മാരും മദീനയിലേക്ക് നാട് വിട്ടു . വിശ്വാസം സംരക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു അവരുടെ താത്പര്യം . മദീനയില് ജീവിക്കുന്നവര്
എന്ത് മാത്രം നന്മാകളാണ് അവരോടു കാണിച്ചത് . യാതൊരു വിവേചനവും അവര് കാണിച്ചില്ല. അതൊരു ചരിത്രമായിരുന്നു. അത് നാം മനസ്സിലാകണം. വായിച്ചറിയാം അനുഭവിച്ചറിയണം . നാം പ്രവാസികളുമായി എങ്ങിനെ പെരുമാറുന്നു ??
ഇന്ത്യയില് നിന്നും പാകിസ്ഥാനിലേക്ക് പോകേണ്ടി വന്ന മുസ്ലിം സമൂഹം അവിടെ എങ്ങിനെ കഴിയുന്നു ? അവര്ക്കു അവിടെ ഒരു പാര്ടി തന്നെ ഉണ്ട് മുഹാജിര് എന്നാണു അവരെ അറിയപെടുന്നത്. ഇന്ത്യാ രാജ്യം അത്തരത്തില് ഒരു പ്രവാസിയോട് പെരുമാരിയോ ?
അത് അദ്വാനിജിയെ പറ്റി ആലോചിച്ചാല് മതി.
ഈ നാട് മതേതരത്വത്തില് നിലനില്ക്കണം . വിശ്വാസങ്ങള് എന്ത് മാവട്ടെ നമുക്കു മനുഷ്യരായി ജീവിക്കാം. സ്പോടനങളും ഭീകര പ്രവര്ത്തികളും ഏത് മതമായാലും നന്നല്ല. രാജ്യത്തെ കുഴപ്പത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നവരെ നമുക്കു കരുതിയിരിക്കാം . അത്തരക്കര്ക്കെതിരെ പ്രധിഷേധം ശക്തമാവട്ടെ .
Sunday, July 20, 2008
ചത്തിച്ചു എന്നാല് കൊന്നു
എന്റെ പെങ്ങളും രണ്ടു കുട്ടികളും ഗള്ഫില് നിന്നും അവധിക്കു വന്നതാണ് .
മൂന്നര വയസ്സുള്ള ആസാദ് ഞങ്ങള്ക്ക് വല്ലാതെ പ്രിയന്കരനായി തീര്ന്നു. അവന്റെ കുസ്രിതിയും വര്ത്തമാനവും മനസ്സിന് വല്ലാത്ത സുഖം നല്കി എന്ന് പറയാം. അവന്റെ ഓരോ സംശയങ്ങളും ചോദ്യങ്ങളും ഗള്ഫില് നിന്നും വരുന്ന കുട്ടികളുടെ അവസ്ഥകള് നമുക്കു ബോധ്യപ്പെടുത്തി തരുന്നു. നാടിന്റെ നിറവും മണവും ഏല്ക്കാത്ത ഈ കുട്ടികള് നാളെ ഈ നാട്ടില് എങ്ങിനെ ജീവിതത്തെ നേരിടും എന്ന് തോന്നി പോയി.
ആസാദ് അവന്റെ തറവാട്ടില് വന്നത് വല്യുപ്പക്കും ഏറെ സന്തോഷമായി. അവനെയും കൂട്ടി
പറമ്പില് ചുറ്റി നടന്നു. ആലയിലെ പശുക്കളെ കാണിച്ചു കൊടുത്തു . " ഇതു കാള "
ഇതു പോത്തിന് കുട്ടി."
അങ്ങിനെ ആസാദ് പുതിയ കാഴ്ച്കളുടെ ആശച്ച്ചര്യത്തില് കഴിയവേ ആണ് ഒരു സംഭവം
പറമ്പില് തീറ്റ കൊത്തി തിന്നു നടക്കുന്ന തള്ള കോഴിയെയും കുഞ്ഞുങ്ങളെയും ആസാദ് നോക്കി .
കുറെ നേരം നോക്കി നിന്നു പിന്നെ പെട്ടെന്ന് അവന് ഒരു കോഴി കുഞ്ഞിന് കഴുത്തിനു പിടിച്ചു തൂക്ക്കിയെടുത്ത് . ഇതു കണ്ടുനിന്ന അവന്റെ അമ്മായി " വിട് മോനേ " എന്ന് പറഞ്ഞു ആസാദിന്റെ അടുത്ത്എത്തി . അപ്പോഴേക്കും കൊഴികുഞ്ഞിന്റെ ചലനം നിലച്ചിരുന്നു .
ആസാദ് വളരെ സന്തോഷത്തില് ആയിരുന്നു.
" അമ്മായി ....ഞാന് ഈ കോഴിയെ ചത്തിച്ചു ..."
അമ്മായി അന്തം വിട്ടു നിക്കുകയായിരുന്നു .
ചത്തു എന്നത് പോലെ ചത്തിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞാല് ആസാദിനേ കുറ്റം പറയാമോ ??
Saturday, July 19, 2008
പ്ളസ് ടു
പ്ളസ് ടു
പീരിയഡ് 1
"ഗുഡ് മോാ..ര്.ര്.ണിംഗ്..സാാര്..ര്. ര്"
പകച്ചുപോയി,സക്കീര് അലി...
വര്ഷങ്ങളുടെ ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം,അധ്യാപക ജീവിതത്തിലെ രണ്ടാമധ്യായം തുടങ്ങുന്ന ആദ്യദിനം
അതൊരലര്ച്ചതന്നെയായിരുന്നു;
ആ കൂട്ട അലര്ച്ചയില് മുങ്ങിപ്പോയി സക്കീര് അലിസാറിണ്റ്റെ മാന്ന്യമായ 'സേം റ്റു യു'
"സാറിണ്റ്റെ പേരെന്താാ... "
"സാറിണ്റ്റെ വീടെവിടാ.. "
"എവിടാ 'പടി'ച്ചത്.. "
"........ "
"........ "
താന് കോയമ്പേട് മാര്ക്കറ്റിലോ അതൊ പ്ളസ് ടു ക്ളാസില് തന്നെയോ എന്ന് അദ്ധേഹം സന്ദേഹിച്ചു
ഉത്തരം വേണ്ടാത്ത ചോദ്യങ്ങളുടെ ആര്പ്പുവിളികള്കൊണ്ട് ക്ളാസ്മുറി ഒരു ചന്തയായി..
ചോദ്യങ്ങളെയ്യാത്തവര് അട്ടഹസിച്ചു;കുമാരിമാര് അമര്ത്തിച്ചിരിച്ചു....
പക്ഷെ... ;
സക്കീര്,മൌനം ഭജിച്ചു...
മരവിപ്പിക്കുന്ന മൌനം...
തീക്ഷ്ണമായ ദൃഷ്ടികള്ക്ക് പിറകില് പുച്ഛരസം!
സക്കീര് അലിയുടെ നീണ്ടമൌനത്തിനു പിറകെ,ചുഴലിയകലുമ്പോലെ ശബ്ദങ്ങള് അകന്നകന്നുപോയി...
ചുഴലികാറ്റ് കൊണ്ടിട്ട കരിയിലകള് പോലെ;പിന്നെ ചില അപശബ്ദങ്ങള്മാത്രമങ്ങിങ്ങു ബാക്കിയായി...
കരിയിലതുണ്ടുകളെ തല്ക്കാലം അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് സക്കീര് അലി തുടങ്ങി
"എണ്റ്റെ പേര് സക്കീര് അലി,ബിരുദാനന്തരബിരുദം കഴിഞ്ഞ് ഈ ഫീല്ഡില് വന്നിട്ട് വര്ഷങ്ങളാകുന്നു,വീട് ഇവിടെ അടുത്തു തന്നെ.. "
അപശബ്ദങ്ങള് മുറുകും മുമ്പെ,സക്കീര് അവരുടെ എണ്ണം എടുത്തു.
പതിമൂന്ന് പെണ്കുട്ടികള്;മുപ്പത്തിമ്മൂന്ന് ആണ്കുട്ടികള്.
"സാറ് ഇതിന്നുമുന്പ് ഏതുസ്ക്കൂളിലായിരുന്നു... ?"
ചുമരില് 'വാറൂസ്' എന്നെഴുതി 'ഏരൊ'ചെയ്തിരിക്കുന്ന,ബാക്ക്ബെഞ്ചിലെ 'ഏരൊ'പോയിണ്റ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന പയ്യണ്റ്റേതാണ് ശബ്ദം
"എന്താ നിണ്റ്റെ പേര്?"-സക്കീര് ചോദിച്ചു.
"റിയാസ്.. "-ഇരുന്നിടത്തുനിന്ന് എഴുന്നേല്ക്കാനുള്ള ഭാവം പോലും പ്രകടിപ്പിക്കാതെ അവന്,അലസമായി പറഞ്ഞു;വീണ്ടും അടുത്തിരിക്കുന്നവനുമായി സംസാരം തുടങ്ങി!
"എഴുനേല്ക്ക്!"-സക്കീറിണ്റ്റെ ശബ്ദം നാലുചുമരുകളില് തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു
നിശ്ശബ്ദമായ ചുറ്റുപാടുകളെ നോക്കി അവന് എഴുനേറ്റുനിന്നു;ആദ്യപരിഭ്രമത്തിണ്റ്റെ നിഴല്പ്പാടുകള് അവണ്റ്റെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു
കുപ്പായത്തിണ്റ്റെ ഇത്തിരിക്കൈ തെറുത്ത് കയറ്റിവെച്ച്,കറുത്ത്,മെലിഞ്ഞ ഒരു പയ്യന്!
"ഇങ്ങോട്ട് വാ"-തണ്റ്റെ അടുത്തേക്ക് സക്കീര് അവനെ വിളിച്ചു
പരിഭ്രമത്തോടെ,ഇടയ്ക്കൊന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി അവന് വന്നു
അവണ്റ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കികൊണ്ട്,മൊത്തമൊന്ന് വീക്ഷിച്ച് സക്കീര് അലി നിന്നു
ധൈര്യം ചോര്ന്നിട്ടില്ലെന്ന് കാണിക്കാന്,സഹപാഠികളെ നോക്കി അവന് ചിരിച്ചു;പക്ഷെ,മറുചിരികളുയരാത്തതുകൊണ്ട് അവണ്റ്റെ ചിരി 'ഇളി'യായി മാറുന്നത് സക്കീര് വീക്ഷിച്ചു
പല്ലുകള് മുഴുവന് ചുവന്നിരിക്കുന്നു,
"ഗുട്ക്ക കഴിക്കാറുണ്ടല്ലെ!"
"അ..അത്.. "
ബീഡി വലിച്ച് കറുത്തപാടുകള് ചുണ്ടുകളില് പ്രത്യേകമുണ്ടായിരുന്നു
"ബീഡി.. ?"
അവന് തലകുനിച്ചു
കള്ളുകുടിയനും കൂടിയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാതിരിക്കാന് അവണ്റ്റെ ചൈതന്യം നഷ്ടമായ കണ്ണുകള് സക്കീറിനെ അനുവദിച്ചില്ല
സക്കീര് നടന്നു;കുട്ടികളുടെ പിന്നിലേക്ക്
കുട്ടികള്ക്കഭിമുഖമായി നില്ക്കാന് അവനോട് പറഞ്ഞു,എന്നിട്ട് കുട്ടികളോട് അവനെ വീക്ഷിക്കാന് പറഞ്ഞു
ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്...
വാടിയ ചേമ്പിന്തണ്ടുപോലേയായ അവന്,സ്വന്തം രൂപം ഉള്ളില്ക്കാണുമ്പോലെയായിരുന്നു അടുത്തനിമിഷങ്ങളില്..
ഷര്ട്ടിണ്റ്റെ കുടുക്കുകള് ഇടുന്നു;'ഇന്'ചെയ്യുന്നു;തെറുപ്പ് ഇറക്കിയിടുന്നു.....
'ഹീറോയിസത്തിലേക്കുള്ള വെമ്പലില് മറന്നുപോയ,തന്നില് അന്തര്ലീനമായ ബഹുമാനം,അച്ചടക്കം,മര്യാദ എന്നിവ അവനറിയാതെ പുറത്തുവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു'
സക്കീര് അവനെ തിരിച്ചുവിളിച്ചു
പീരീയഡ് അവസാനിക്കാനുള്ള ബെല്ലടിക്കേട്ട് നടാക്കാന് തുടങ്ങിയ സക്കീര് അലിക്ക്,കുട്ടികള് നല്കിയ 'താങ്ക്സ്' വ്യക്തമായി കേള്ക്കാന് കഴിഞ്ഞു
******************
പീരിയഡ് 2
കുഞ്ഞാന്നാമ്മയ്ക്ക് തിരിച്ച് കിട്ടിയ വിശുദ്ധചന്തി
കടലിന്റെ ഇരമ്പലാണു ലാസറിനെ ഉണര്ത്താന് തുടങ്ങിയത്. രാത്രിയിലെ കെട്ടിറങ്ങിയതിന്റെ ബോധത്തില്, രാവിലെ കണ്ണുതുറക്കാതെ കിടക്കപ്പായയില് തപ്പിനോക്കിയപ്പോള് അടുത്ത് കിടന്നിരുന്ന ഭാര്യ കുഞ്ഞാന്നാമ്മയെ ലാസര് കണ്ടില്ല. എഴുന്നേല്ക്കാന് നോക്കിയപ്പോള് ശരീരമാസകലം ഒരു വേദന..എങ്കിലും ഒരുവിധം എഴുന്നേറ്റ് വെളിയില് വന്നു....വന്നപ്പോള് കാണുന്നത് കുഞ്ഞാന്നാമ്മ മുറ്റമടിക്കുന്നതാണു....
എടിയേ....ഇതെന്നതാ നീ രാത്രി കാണിച്ചേ......മേലാകെ വേദനയാണല്ലോടീ...നിന്റെ പിടിയും വലിയും ഇത്തിരി കൂടുതലായിരുന്നു രാത്രി.............ഇത്തിരികൂടി....ഇത്തിരികൂടിയെന്ന് പറഞ്ഞു നീയെന്റെ ചന്തിക്ക് പിടിച്ച് വലിച്ചടിപ്പിച്ചപ്പോഴെ ഞാന് കരുതിയതാണു"
"വെളിവില്ലാതെ വല്ലപ്പോഴുമല്ലെ എന്റെ അടിയിലോ, മുകളിലോ കിട്ടുന്നത്.........." ഉള്ളില് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പുറമേ വരുത്തിയ കൃത്രിമഗൌരവവത്തില് കുഞ്ഞാന്നാമ്മ....
"എന്തായാലും ഒരു സുഖമുണ്ടെടീ രാവിലെതന്നെ ഈ ദിവസത്തിനു.........നീ ആ മുറ്റമടി നിര്ത്തിയേച്ച് കേറിവാടി അകത്തേക്ക്"
"പോ.... മനുഷ്യാ രാവിലെ തന്നെ വീണ്ടും ........അടുക്കളയില് അനത്തിവച്ചിരിക്കുന്ന കാപ്പി കൂടിച്ച് തൂറിയിട്ട് വാ".........
ആ സമയത്താണു ലാസര് റോഡിലൂടെ പ്രഭാതനടത്തം കഴിഞ്ഞുവരുന്ന പള്ളിവികാരിയെ കണ്ടത്..... "ന്തേണ്ടടീ അച്ചന് പോവുന്നു......ഞാനൊന്ന് പോയി ചോദിക്കട്ടെ...ഇക്കുറി ട്രോളിംഗ് നിരോധനത്തിനോ, കടല്ക്ഷോഭമുണ്ടാവുമ്പോഴോ വല്ല സഹായവും പള്ളിക്കാര് ചെയ്യുന്നുണ്ടോന്ന്....ഇപ്പോള് പണ്ടത്തെ പോലെയല്ലടി.... കൊടിപ്പിടിക്കാനും, ജാഥയ്കുമായി അല്മായരെയും പള്ളിക്കും പട്ടക്കാര്ക്കും ഇപ്പോള് വളരെ ആവിശ്യമാടി..."
"എന്റെ മനുഷ്യാ കെടക്കപായിന്നെണീച്ചാണോ രാവിലെ അച്ചനെ കാണാന് പോവുന്നത്".........
"എടി കുഞ്ഞാന്നാമ്മേ.............കര്ത്താവ് കൂടെവരാന് പറഞ്ഞപ്പോള് കോട്ടും സൂട്ടുമിട്ട് ഒരുങ്ങികെട്ടിയാണൊടി ശ്ലീഹേന്മാര് കൂടെ പോയത്...അല്ലല്ലോ.......ഞാനൊക്കെ ശെമൊവോന് പത്രോസിന്റെ കൂട്ടരാടീ"
ലാസര് ഓടിച്ചെന്ന് അച്ചനോട് "ഈശോ മിശിഹായ്ക്ക് സ്തുതിയായിരിക്കട്ടെ"......
സ്തുതിമടക്കി അച്ചന് പറഞ്ഞു " ഇതെന്നതാടാ ലാസറേ........രാവിലെ കിടക്കാപായിന്നാണൊടാ എണീച്ച് വരുന്നത്.....അതും മൂക്കു മുട്ടെ കുടിച്ചിട്ടും"
"എന്റെ പോന്നച്ചോ......പത്ത് കല്പനകള് ഒന്നും ഞാന് തെറ്റിച്ചിട്ടില്ല........കള്ള് കുടിക്കുന്നത് 10 കല്പനയില് വിലക്കിയിട്ടില്ലല്ലോ അച്ചോ, എനിക്കറിയാമച്ചോ അപ്പറത്തെ ശോശാമ്മയേയും, എന്റെ കുഞ്ഞാന്നാമ്മയേയും, ഇനി കുടിച്ചാലും ഞാന് വന്ന് കിടന്നത് എന്റെ കുഞ്ഞന്നാമ്മയുടെ കൂടെയാച്ചോ..."
"എന്റെ ലാസറേ......എല്ലാത്തിനും അതിന്റെതായ ഓരോ ചിട്ടയുണ്ട്.......വാ എന്റെ കൂടെ വാ ഞാന് നിന്നെ ചിട്ടയുള്ളവനാക്കാം."
"ശരിയച്ചോ......അച്ചനോടും എനിക്ക് ചിലത് ചോദിക്കാനുണ്ട്" എന്നിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് നോക്കി ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു "എടീ കുഞ്ഞാന്നാമ്മേ.....ഞാന് അച്ചന്റെകൂടെ പോവ്വാ....വേഗം വരാം"
അവര് പോവുന്നതിന് മുമ്പേ.....അച്ചന് ചോദിച്ചു "ലാസറെ നീ രാവിലെ തൂറിയോടാ"
"ഇല്ലച്ചോ......."
നീ കടല്ക്കരയില് പോയല്ലേ രാവിലെ തൂറുന്നത്........നീ തൂറിയേച്ച് വാ.....ഞാന് കാത്തിരിക്കാം. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം.....നീ വയറ്റിലുള്ളത് മുഴുവന് തൂറികളയരുത്"
"അതെന്താച്ചോ അങ്ങിനെ......"
"നീ എന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യരുത്....അച്ചനെന്ന് പറയുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിപുരുഷന്, അപ്പോള് അച്ചനെ അനുസരിക്കുക എന്ന് പറയുന്നത്, ദൈവത്തെ അനുസരിക്കുന്നതിനു തുല്ല്യം."
അച്ചന് പറഞ്ഞതും കേട്ട് ലാസര് കടല്ക്കരയിലേക്ക് തൂറാന് പോയി.....കടലിന്റെ അനന്തനീലിമയില് ലയിച്ച് വീശാലമായി തൂറുന്ന സമയത്താണ് ലാസറിനു അച്ചന് പറഞ്ഞ കാര്യം ഓര്മ്മ വന്നത്...അതോടെ തൂറല് പാതിനിറുത്തി.....ചന്തിയും കഴുകി അച്ചനടുത്തേക്ക് വന്നു"
"നീ മുഴുവന് തൂറിയോടാ ലാസറേ"......." ഇല്ലച്ചോ" ലാസര് മറുപടി പറഞ്ഞു.
"എടാ ലാസറേ......നമ്മുടെ ഇടവകയില് നിന്നെക്കാള് ഒരു പടികൂടുതല് സാമ്പത്തികസ്ഥിതിയാര്ക്കാടാ"
"ചേമ്മേലി കുര്യാക്കോസിനാണച്ചോ"
"എന്നാല് നമ്മുക്കങ്ങോട്ട് പോവാം....."
ചേമ്മേലി കുര്യാക്കോസിന്റെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്, അച്ചന് ആ വീട്ടിലേക്ക് കയറി, കുര്യാക്കോസിനോട് എന്തോ പറഞ്ഞു.........എന്നിട്ട് പുറത്ത് വന്നിട്ട് ലാസറിനൊട് പറഞ്ഞു...."ഈ ബാക്കി ഇവിടെയുള്ള കക്കുസില് തൂറു......ഓര്ക്കുക ലാസറേ........മുഴുവന് ഇവിടെ തൂറി തീര്ക്കരുത്...."
അങ്ങിനെ....ലാസറിനെക്കാള് ഓരോ പടി ഉയര്ന്ന സാമ്പ്ത്തികസ്ഥിതി കൂടുതലുള്ള പല ആളുകളുടെ വീട്ടില് കയറ്റി അച്ചന് ലാസറിനെ കൊണ്ട് തൂറിച്ചു.......അവസാനം ലാസര് പറഞ്ഞു....
"അച്ചോ ഇനി തീട്ടമില്ലച്ചോ......തൂറാനായി"......
എന്നാല് വാ നമ്മുക്ക് പള്ളി അരമനയില് പോവാം. അവര് രണ്ടും നടന്ന് പള്ളിമേടയില് എത്തി...എന്നിട്ട് അച്ചന് പറഞ്ഞു......"ലാസറെ......എന്റെ റുമില് ഒരു കക്കുസ്സുണ്ട്...അവിടെ പോയി തൂറിയിട്ട് വാ"
"അച്ചോ.......ഞാന് മുന്പേ പറഞ്ഞില്ലേ.....ഇനി തീട്ടമില്ലച്ചോ വയറ്റില് തൂറാനായി"
"നീ ഒന്നു പോയി നോക്ക്.....എന്റെ കക്കുസ്സ് കണ്ടാല് നിനക്ക് അവിടെ നിന്നും എഴുന്നേല്ക്കാനെ തോന്നില്ല"
അച്ചന് പറഞ്ഞത് കേട്ട് ലാസര് അച്ചന്റെ റുമിലുള്ള കക്കുസ്സില് തൂറാന് പോയി......അവിടെ കയറിയപ്പോള് ലാസറിനു മനസ്സിലായി..അച്ചന് പറഞ്ഞത് ശരിതന്നെ.....ഇവിടെ തൂറാനിരുന്നാല് എഴുന്നേല്ക്കാനെ തോന്നില്ല. ആ ഒരു ബോധത്തില്, നേരത്തെ കടല്ക്കരയില് ലയിച്ചിരുന്നു തുറിയത് പോലെ ലാസര് അച്ചന്റെ കക്കുസ്സില് ലയിച്ചിരുന്നു. ഒരു വിത്യാസം മാത്രം...കടല്ക്കരയില് വച്ച് തൂറാന് തീട്ടമുണ്ടായിരുന്നു വയറ്റില്, ഇപ്പോള് ഇവിടെ വച്ച് തൂറാന് തീട്ടമില്ല വയറ്റില്.
ഒത്തിരിനേരം കഴിഞ്ഞിട്ടും ലാസര് പുറത്ത് വരാതിരുന്നതിനാല്..അച്ചന് വാതിലില് തട്ടി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു........"ലാസറേ നീ പുറത്ത് വരിക". അച്ചന് വിളിച്ചത് കേട്ട് ലാസര് പുറത്ത് വന്നു.
ലാസറെ നിനക്ക് ഇപ്പോള് എന്തു തോന്നുന്നു......
എന്തു പറയാനാ അച്ചാ....നല്ല സുഖം, അച്ചനെന്നെ അത്രയും നടത്തി തൂറിക്കാതെ എല്ലാം ഇവിടെതന്നെ തീര്ത്താല് മതിയായിരുന്നു....
മകനെ ലാസറെ ദൈവസന്നിധിയില് വരുമ്പോള് ഒഴിഞ്ഞ കയ്യാല് വരണം.....അതുപോലെ അരമനയിലെ കക്കുസ്സില് തൂറാന് വരുമ്പോള് ഒഴിഞ്ഞ വയറുമായി വരണം......അതറിയില്ലേ നിനക്ക്?"
ശരിക്കും അചഛനായവര്ക്ക്, അച്ചനെപോലെ ഇനി അച്ചനാവാന് പറ്റുമോ അച്ചോ...? ലാസര് നിഷ്കളങ്കമായി അച്ചനോട് ചോദിച്ചു.
അതിനു നീ ലാസറേ, ഇതാ എന്റെ ഈ ളോഹ ഊരി ധരിക്ക്, എന്നിട്ട് നീ ളൊഹയിലൂടെ ഈ ലോകമൊന്ന് നോക്കിക്കാണു...
അച്ചന് പറഞ്ഞപോലെ, അച്ചന്റെ ളോഹ ഊരി ലാസര് അണിഞ്ഞു.... എന്നിട്ട് ലാസര് ജീവിതം നോക്കി കണ്ടു. എന്നിട്ട് അച്ചനോടായി പറഞ്ഞു "എന്റെ അച്ചോ ,അച്ചനൊക്കൊ എന്തു സുഖമാ.....അരിയുടെ വിലയറിയാതെ തൂറാം, വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ചിലവറിയാതെ തൂറാം, ജീവിതത്തിന്റെ കഷ്ടപ്പാടറിയാതെ തൂറാം......ഹായ്.....ഹായ്........ഹായ്...എന്തു രസം. എന്റെ അച്ചോ........ഞാനീ ളോഹയിട്ട് അരമനയിലെ കക്കൂസില് പോയി ഒന്നു തൂറട്ടെ".....
"ഇല്ല മകനേ...അതൊരിക്കലും സാധിക്കില്ല...അതിനു നിനക്ക് അവകാശമില്ല".....
പക്ഷേ ളോഹയിട്ട സുഖത്തില്.....അച്ചന് പറഞ്ഞത് കേള്ക്കാതെ.......ലാസര് അരമനയിലെ കക്കൂസിലേക്ക് കുതിച്ച് പാഞ്ഞു......എന്നിട്ട് അകത്ത് കയറി വാതിലടച്ചു......പിന്നെ ളോഹ പോക്കി ലാസര് അവന്റെ ചന്തി ആ ക്ലോസറ്റില് പതിയെ വച്ചു...........എന്നിട്ട് തൂറാന് ശ്രമിച്ചു..പക്ഷേ ഒന്നും വന്നില്ല." ഈ സമയത്ത് അച്ചന് നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് കക്കൂസിന്റെ വാതിലില് മുട്ടി.....അച്ചന്റെ അലര്ച്ചയും ഉയര്ന്ന ശബ്ദവും കേട്ട് അരമനയിലെ മറ്റു അച്ചന്മാരും, ബിഷപ്പും വന്നു........ അവരോട് അച്ചന് സംഭവിച്ചതെല്ലാം എല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞുകൊടുത്തു......പിന്നിട് അവര് ലാസര് കക്കുസ്സില് നിന്നും വരാന് കാത്തിരുന്നു...
അങ്ങിനെ കൊതിതീരെ കക്കുസിലിരുന്ന് അവസാനം ലാസര് പുറത്ത് വന്നു......ളോഹയിട്ട ലാസറിനോട് ബിഷപ്പ് ചോദിച്ചു...."ലാസറേ...നിന്റെ തൂറലിനെ പറ്റി ഒന്നു വിവരിച്ചേ?"
ലാസര് പിതാവിനോടായി ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.
പിതാവേ.........ഞാനാദ്യം കടല്ക്കരയിലെ വിശാലതയില് തൂറി
പിന്നെ ചേമ്മേലി കുര്യാക്കോസിന്റെ ഓലമറച്ച കക്കുസ്സില് തൂറി
പിന്നെ ഞാന് പറമ്പില് വക്കച്ചന്റെ പറമ്പിലെ കക്കുസില് തൂറി
പിന്നെ ഞാന് തൊടുകുഴി ഓനച്ചന്റെ വീട്ടിനകത്തെ കക്കുസ്സില് തൂറി
പിന്നെ ഞാന് പടുവേലി ഔസേപ്പിന്റെ വീട്ടിലെ യൂറോപ്യന് കക്കുസ്സില് തൂറി.
പിന്നെ അവസാനം അരമനയിലെ വിശുദ്ധ ചന്തികള് ഇരിക്കുന്ന കക്കുസിലും തൂറി.
ഇതില് നിന്നും നിനക്ക് എന്തു മനസ്സിലായി ലാസറെ......
"പിതാവേ......തൂറല് മാത്രമേ സത്യമൊള്ളു......കക്കുസ്സെല്ലാം ആപേക്ഷികങ്ങളാണു"
ഉടനെ പിതാവ് "കണ്ടോ....കണ്ടോ....മുക്കുവന്റെ ഭാഷയില് നിന്നും..........സമൂഹത്തിലെ ഉയര്ന്നവരുടെ തലത്തിലേക്ക് നിന്നെ സംഭാഷണം പരിപോഷിച്ചു വന്നത്.......നീ ഇത്തരത്തില് ഉയര്ന്ന് ചിന്തിക്കാന് കാരണമായത് നിന്റെ ചന്തി..അരമനയിലെ ക്ലോസറ്റില് സ്പര്ശിച്ചതിനാലാണു.....അതിനാല് ഇനി നിന്റെ ചന്തി വെറും ചന്തിയല്ല.....അതു വിശുദ്ധ ചന്തിയാണു"
പിന്നെ, അവിടെ കൂടി നിന്നവരെല്ലാം ലാസറിന്റെ വിശുദ്ധചന്തിയില് തൊട്ട് വന്ദിച്ചു......
അവസാനം പിതാവ് പറഞ്ഞു........"ലാസറെ ഇനി നിന്റെ വിശുദ്ധചന്തി പാപപങ്കിലമാവതെ സൂക്ഷിക്കണം......അതു പോലെ കഴിയുന്നതും ഈ ലോകത്തിനു മുമ്പിലേക്ക് തുറന്നിരിക്കട്ടെ ലാസറിന്റെ വിശുദ്ധ ചന്തി"......
അങ്ങിനെ ലോകത്തിന് മുഴുവന് തന്റെ വിശുദ്ധ ചന്തി കാണാനായി....ലാസര് തന്റെ ഉടുമുണ്ട് ഊരിയെറിഞ്ഞു അരമനയില് നിന്നും ലോകത്തിന്റെ പരുപരുപ്പിലേക്കിറങ്ങി.
ഈ ലോകത്തിനു സംഭാവനയായി കിട്ടിയ തന്റെ വിശുദ്ധചന്തിയുമായി വീട്ടിലേക്ക് ലാസര് നടന്നു....
ലാസര് തിരിച്ചു വീട്ടിലെക്ക് വരുമ്പോള് കാണുന്നത്, കുളിച്ച് സുന്ദരിയായി നില്ക്കുന്ന കുഞ്ഞാന്നാമ്മയേയാണു...അതും മറ്റൊരു അങ്കത്തിനു തയ്യാറായി..... ലാസര് വഴിയില് നിന്നേ തുണിപറിച്ച് വരുന്നത് കണ്ട് കുഞ്ഞാന്നാമ്മ ഓടിചെന്നു.
"മകളെ കുഞ്ഞാനാമ്മേ......നിന്റെ പാപപങ്കിലമായ വിരലിനാല് എന്റെ വിശുദ്ധചന്തി അശുദ്ധമാവാന് പാടില്ല....എന്നില് നിന്നും മാറി പോവൂ".
"എന്റെ ലാസറെട്ടാ.......രാവിലെ മുറ്റമടിക്കുന്ന സമയത്ത് വിളിച്ചപ്പൊള് കേറിവരാത്തതിന്റെ കെറുവാണോ?..വാ കേറിവാ..........ഞാന് സ്വര്ഗം കാണിച്ചു തരാം എന്റെ ലാസറേട്ടനു"
പക്ഷേ കുഞ്ഞാന്നാമ്മയുടെ കൈ തട്ടി മാറ്റി ലാസര് മുന്പോട്ട് ഓടി......ഒപ്പം പുറകെ കുഞ്ഞാന്നാമ്മയും.....
ഓടിയൊടി തളര്ന്ന ലാസറിനെ കുഞ്ഞാനമ്മ അവസാനം വട്ടക്കെട്ടിട്ട് പിടിച്ചു, എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു........"നിങ്ങള്ക്ക് ആരു വിശുദ്ധചന്തി ചാര്ത്തിതന്നാലും, ദൈവം യോജിപ്പിച്ചതിനെ മനുഷ്യന് വേര്പെടുത്തരുത്..ഓര്മ്മയിരിക്കട്ടെ".
കുഞ്ഞാന്നാമ്മ ലാസറിനെ തൂക്കിയെടുത്ത് വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപൊയി മുറിയില് കയറി വാതിലടച്ചു, പിന്നീട് ലാസറിനെ വാരിപുണര്ന്ന് താഴെ വിരിച്ച പായയിലേക്ക് കുഞ്ഞാന്നാമ്മ മലര്ന്ന് കിടന്നു..... സാവധാനം ലാസര് കുഞ്ഞാന്നാമ്മയിലേക്കും.
ഈ സമയത്തെല്ലാം......കുഞ്ഞാന്നാമ്മ ലാസറിന്റെ ചന്തിയിലെ വിശുദ്ധ തിരുവെഴുത്തുകള് മായ്ക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു..........
--------------------------------------------
ബ്ലോഗ് : മൊട്ടത്തലയിലെ നട്ടപിരാന്തുകള്