tag:blogger.com,1999:blog-16218195571693922132012-01-16T00:27:04.465-08:00വിടരുന്ന മൊട്ടുകള്നമ്മള് കുത്തിക്കുറിക്കുന്ന ഇടം..വിടരുന്ന മൊട്ടൂകള് | VIDARUNNAMOTTUKALhttp://www.blogger.com/profile/04737964149913034728noreply@blogger.comBlogger1461100tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-12063523045337386422009-03-10T15:22:00.001-07:002009-03-10T15:22:48.204-07:00orchestra on Iphone!<img style="visibility:hidden;width:0px;height:0px;" border=0 width=0 height=0 src="http://counters.gigya.com/wildfire/IMP/CXNID=2000002.0NXC/bHQ9MTIzNjcyMzY2MjIwMyZwdD*xMjM2NzIzNzQzNjQwJnA9MTcyNDAxJmQ9Jm49YmxvZ2dlciZnPTImdD*mbz1kNzI5MGRjMmQ2NDY*OWM5YjEzOWNjMjI5OWJmMWQ2MQ==.gif" /><embed src="http://www.metacafe.com/fplayer/2526181/magnificent_orchestra_on_iphone.swf" width="400" height="345" wmode="transparent" allowFullScreen="true" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" type="application/x-shockwave-flash"> </embed><br><font size = 1><a href="http://www.metacafe.com/watch/2526181/magnificent_orchestra_on_iphone/">Magnificent Orchestra on IPhone!!!</a> - <a href="http://www.metacafe.com/">The best home videos are here</a></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-1206352304533738642?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>അനംഗാരിnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-23963675707325875752009-03-10T03:39:00.000-07:002009-03-10T03:41:43.785-07:00നബിദിനാശംസകൾഎല്ലാ സുമനസ്സുകൾക്കും ഹൃദയം നിറഞ്ഞ നബിദിനാശംസകൾ നേരുന്നു.<br />മുൻപൊരിക്കൾ എഴുതി പോസ്റ്റ് ചെയ്ത ഒരു നബിദിന ഗാനം <a href="http://wayofmadeena.blogspot.com/2009/03/blog-post.html">ഇവിടെ</a> ഏവർക്കുമായി സമർപ്പിക്കട്ടെ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-2396367570732587575?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>ബഷീര് പി.ബി.വെള്ളറക്കാട്noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-18258515864880532522008-11-05T07:58:00.000-08:002008-11-05T08:05:04.723-08:00പുരുഷന് സ്ത്രീയുടെ ഇരട്ടി ബുദ്ധി<div align="center"><a href="http://rafeeqkizhattur.blogspot.com/2008/11/blog-post.html"><span style="font-size:130%;"><strong>പുരുഷന് സ്ത്രീയുടെ ഇരട്ടി ബുദ്ധി. ഏഷ്യാനെറ്റിന്റെ‘ ഓണ് റിക്കാര്ഡ് ‘പരിപാടിയില്. ബഹു: കാന്തപുരം എ.പി.അബൂബക്കര് മുസ്ലിയാര്പറഞ്ഞത് കേട്ടു നോക്കൂ ... .നിങ്ങള്ക്കെന്ത് തോന്നുന്നു സുഹൃത്തുക്കളെ?</strong></span></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-1825851586488053252?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>റഫീക്ക് കിഴാറ്റൂര്http://www.blogger.com/profile/16883437649248610309noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-80027593941470533752008-10-24T01:39:00.000-07:002008-10-24T01:40:35.014-07:00പോലീസ് ചെക്കിംഗ്!ഓര്മ്മയുടെ താക്കോലുകള്<br /><br />പോലീസ് ചെക്കിംഗ്!<br /><br />ഞാനും ഭാര്യയും ഡോക്ടറെക്കണ്ട് മടങ്ങുകയായിരുന്നു;ബൈക്കില്.സമയം ആറുമണിയോടടുത്തിരിക്കും.കുന്ദംകുളം കഴിഞ്ഞ്,പാറേമ്പാടത്ത് എത്താറായിരിക്കുന്നു.എതിരേവരുന്ന യാത്രക്കാരുടെ,ലൈറ്റടിച്ചും ശൂന്യതയില് എഴുതിയും ഉള്ള സൂചനകളില്നിന്നും അടുത്ത് പോലീസ് ചെക്കിംങ്ങ് ഉണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായി;ഞാനത് ഗൌനിച്ചില്ല.ഒരല്പം അഹങ്കാരംകൂടി തോന്നാതിരുന്നില്ല;അതിനു കാരണങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു.<br />അല്പംകൂടി നെഞ്ച്വിരിച്ച്,ഗമയില് ഞാന് യാത്ര തുടര്ന്നു. <br />എതിരെവരുന്നവരില് ചിലരുടെ ഇളിഞ്ഞ മുഖംകണ്ട് ഞാന് പുച്ഛിച്ചു"ഫൂ.. ആരാണ്റ്റെ വണ്ടിയും കടം വാങ്ങി ചെത്തിനടക്കുന്ന നാറികള്;നിങ്ങള്ക്കിങ്ങനെ വേണം"<br />ഏതാനും മീറ്റര് സഞ്ചരിച്ചപ്പോള്,രണ്ടു വശങ്ങളിലായി പോലീസുകാര് നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു;തടഞ്ഞിട്ട വാഹനങ്ങളുടെ നീണ്ടനിരയും!<br />അതില് കാറും ലോറിയും ഓട്ടോയും ബൈക്കുകളും തുടങ്ങിയ സാധാരണ ചെക്കിംങ്ങ് വിധേയ വാഹനങ്ങള്ക്ക് പുറമെ,മാരുതി കാറുകളും മറ്റു ലക്ഷ്വറി വാഹനങ്ങളും അടങ്ങിയ എല്ലാത്തരം വമ്പന് സ്രാവുകളും കിടന്നിരുന്നു. ഞാന് ആശ്വസിച്ചു,കൊമ്പന് സ്രാവിനു വലവിരിച്ചിരിക്കയാണ്;നിസ്സാരക്കാരായ ചെറുമീനുകളെ പിടിക്കാന് തരമില്ല;അപ്പോഴും തിരിഞ്ഞോടാന് പഴുതുകളും സമയവും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും ഞാന് മുമ്പോട്ടുതന്നെ വണ്ടിവിട്ടു;എണ്റ്റെ അഹങ്കാരത്തിന് കൊമ്പുണ്ടായിരുന്നല്ലൊ;ബൈക്ക് വാങ്ങിയ,കഴിഞ്ഞ എട്ടു മാസങ്ങിള്ക്കിപ്പുറം,എണ്റ്റെ വണ്ടി,എണ്റ്റെ മുത്ത് വഴിയില് കിടക്കയൊ വല്ലവിധേനയും എനിക്ക് സാമ്പത്തീക നഷ്ടമുണ്ടാക്കയോ ചെയ്തിട്ടില്ലായ്കയാല്,ഇനിയും അതിനു സാധ്യത ലവലേശമില്ലതന്നെ!;മാത്രമൊ!എണ്റ്റെ കൂടെ ഭാര്യയും ഉണ്ട്;ഫാമിലിയേ സന്ധ്യാനേരത്ത് തടഞ്ഞുവെക്കുന്ന ക്രുരന്മാരായ പോലീസുകാരൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല,നിശ്ചയം!<br /><br />ദ്വാരപാലകന്മാരെപോലെ, ഇരുവശങ്ങളിലും, കൈകെട്ടിനില്ക്കുന്ന പോലീസുകാര്ക്കടുത്ത് ഞങ്ങള് എത്തി!<br />ഹോ..കഷ്ടം,അവരെ ഗൌനിക്കാതെ,ഒന്നുംസംഭവിക്കാത്ത ഭാവേന കടന്നുപോകാന് ഉദ്ദേശിച്ച എണ്റ്റെ മുമ്പിലേക്ക് പോലീസുകാരണ്റ്റെ കൈകള് നീണ്ടുവന്നു!!അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് ദൃഷ്ടികളെറിഞ്ഞ ഞാന് മനസ്സിലാക്കിയത്,വാഹനം ഇടതുവശത്ത് പാര്ക്ക് ചെയ്യണം എന്നാണ്;ഞാന് വലതു വശത്തേക്കും ഒന്നു നോക്കി;അവിടെ ഒരു ഇരകൂടി വന്നുവീണ പുഞ്ചിരിയോടെ,എണ്റ്റെ ഭാര്യയുടെ ശരീരവും നോക്കിനില്ക്കുന്ന മറ്റ് രണ്ട് കശ്മലന്മാര്..."ഫ്ഫൂ...പോലീസുപട്ടികള്.."ഞാന് അല്മഗതം ചെയ്തത് അങ്ങിനെയായിരുന്നു.ഞാന് വണ്ടി നിറുത്തി ഭാര്യയോട് ഇറങ്ങാന് പറഞ്ഞു;ഞാനും ഇറങ്ങി;പത്തടി ദൂരത്ത് നിറുത്തിയ പോലീസുജീപ്പിനുള്ളില് വലിയ ഏമാന് ഇരിക്കുന്നത് ഞാന് കണ്ടു;ജീപ്പിണ്റ്റെ ബോണറ്റിനു മുകളിലേ വളഞ്ഞ് കിടന്ന് കുത്തിക്കുറിക്കുന്ന ഒരു പോലീസുകാരനും അകമ്പടിക്കാരനും കാശടക്കാന് ക്യൂ നില്ക്കുന്നവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.ഞാന് ഹെല്മറ്റ് ഊരിവെച്ചു;എണ്റ്റെ മെല്ലെപോക്ക് പോലീസേമാന് പിടിച്ചില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു;ഒന്നു വേഗം വാടോ എന്ന് അയാള് ആക്രോശിച്ചു,ഭാര്യയുടെ മുമ്പില് നാണംകെടാതിരിക്കുവാന് എല്ലാം ഒന്ന് ത്വരിതപ്പെടുത്തുന്നതാണ് ഉചിതം എന്ന് തോന്നുകയാല്,ഞാന് ഉഷാറാകാന് ശ്രമിച്ചു.<br /><br />എണ്റ്റെ നടുവൊന്നു കുനിഞ്ഞു;അതൊന്നും വേണ്ടെടോ,ഒരു നൂറ് രൂപയുമായി വേഗം വന്നേച്ചാല് മതി,എന്ന് പോലീസുകാരന് വീണ്ടും കുരച്ചു.<br />ബൈക്കിണ്റ്റെ യൂട്ടിലിറ്റി ബോക്സ് തുറന്ന് നിയമാനുസൃതരേഖകള് എടുക്കാന് തുനിഞ്ഞ എന്നെ നിരുത്സാഹപെടുത്തിയ പോലീസുകരനെ പട്ടി എന്നു വിളിക്കാന് എനിക്ക് തോന്നി;എണ്റ്റെ അഹങ്കാരത്തിണ്റ്റെ കൊമ്പൊടിയുന്നത് വ്യസനപൂര്വ്വം ഞാനറിഞ്ഞു;ഒട്ടൊന്ന് തളര്ന്ന് ഞാന് അങ്ങോട്ട് നടന്നു;സംശയഭാവത്തില് നോക്കിനിന്ന എന്നോട് പോലിസുകാരന് പറഞ്ഞു,നമ്പര് 7668 അല്ലെ,100 രൂപ അടച്ച് പൊയ്ക്കൊ!!!<br />എന്തിന് എന്ന് ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ടായില്ല,എന്താടൊ മിഴിച്ചുനില്ക്കുന്നത്,സാരിചുറ്റി ബൈക്കില് ഇരിക്കാന് പാടില്ലെന്നറിഞ്ഞൂടെ,പെണ്ണുങ്ങള് ചുരിദാറിട്ട് ഇരുവശങ്ങളിലും കാലിട്ട് വേണം യാത്രചെയ്യാന്!.ഞാന് വേഗം 100 രൂപ എടുത്തുകൊടുത്തു;ഞാന് എത്തുന്നതിനുമുന്പേ എല്ലാം എഴുതിതയ്യാറാക്കിയ എമാന്,എണ്റ്റെ പേരുകൂടെ ചേര്ത്ത് ഒരു ഒരു രശീതി എനിക്കു തന്നു.<br /><br />പിന്നീടുള്ള യാത്രയില്,എതിരെവരുന്നവര്ക്ക് ലൈറ്റിട്ടും അന്തരീക്ഷത്തില് ചിത്രം വരച്ചും സിഗ്നല്കൊടുത്ത് നീങ്ങുമ്പോള്,മനസ്സില് പാരുഷ്യമായിരുന്നു.ബുക്കും പേപ്പറും ഓ.കെ.ആണ്,ലൈസെന്സും ഇന്ഷൂറന്സും ഓ.കെ;പുകപരിശോധന,ഹെല്മറ്റ്,കണ്ണാടി എന്നിവയും ഒ.കെ.,നമ്പര്പ്ളേറ്റ് ഫാന്സിയല്ല,സ്ളോ സ്പ്പീടും;എന്നിട്ടും...... ??<br />നിയമങ്ങളും നിയമപാലകരും കച്ചവടക്കാരാകുമ്പോള്,അത് പാലിക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നവര് വിഡ്ഡികള്<br />ഇന്ഷൂറന്സ്,ടാക്സ്,പുകപരിശോധന,ഹെല്മറ്റ് തുടങ്ങി ജനങ്ങളുടെ സുരക്ഷക്ക് എന്ന് വീമ്പിളക്കി സര്ക്കാര് കൊണ്ടുവരുന്ന ഓരോരൊ നിയമങ്ങളും നിര്ബന്ധപൂര്വ്വം പാലിക്കപെടേണ്ടിവരുന്ന ജനങ്ങള്,ഇത്തരത്തിലുള്ള നടവഴിപ്പിഴകള്ക്കൂടി കൊടുക്കേണ്ടിവരുമ്പോള് ചിന്തിച്ചുപ്പോകും,ഏതെങ്കിലും ഒന്നുകൊടുത്താല് പോരെ എന്ന്. എന്തായാലും പിഴകെട്ടണം എന്നതാണ് സാഹചര്യമെന്നുള്ള നിലക്ക് എന്തിന് മറ്റു മാമൂലുകള് പാലിക്കണം?<br />100 രൂപ നഷ്ടം തലച്ചോറിനെ ഇളക്കിമറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോളാണ്,ഒരു ഓട്ടൊ ഞങ്ങളെ കടന്നുപോയത്,അതില് ചന്തികള് പുറത്തേക്ക് തള്ളിനിന്നിരുന്നു രണ്ടു വശത്തും. എനിക്ക് ചിരി ഊറിവന്നു;ഞാനിങ്ങനെ ആത്മഗതം ചെയ്തു:"അടയ്ക്കയുമായി വന്ന എനിക്ക് ഇതായിരുന്നു സ്ഥിതിയെങ്കില്,ചക്കയുമായിപ്പോയ അവരുടെ അവസ്ഥ എന്തായിരുന്നിരിക്കും!?"<br /><br />**** **** **** *****<br /><br />നാലഞ്ചുദിവസം കഴിഞ്ഞ്,മഴയുള്ള ഒരു വൈകുന്നേരം ഞാന് ഭാര്യവീട്ടിലേക്ക് പോവുകയായിരുന്നു.അതൊരു ഗ്രാമീണറോഡായിരുന്നു;ഒരു നാലഞ്ചു കിലോമീറ്റര് ചെന്നപ്പോള്,ഒരു തിരിവില് തിരക്ക്.കുരുത്തിക്കയവയില് മീന് നില്ക്കുമ്പോലെ അങ്ങോട്ടുപോകണൊ തിരിച്ചുപോകണൊ എന്ന ചിന്തയോടെ ബൈക്കുകളും ഓട്ടോകളും ചുറ്റുന്നു.ആരൊ പറഞ്ഞു അവിടെ ചെക്കിംഗ് ഉണ്ടെന്ന്.എനിക്ക് ചിന്തിക്കാനൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല;ബൈക്ക് തിരിച്ച് ഒരിടവഴിയിലൂടെ യാത്ര തുടര്ന്നു.പിന്നാലെ വന്ന ഒരു ബൈക്കില്നിന്നും ചോദ്യം കേട്ടു,മാഷെന്തിന ഇതിലെ പോകുന്നത്,മാഷടെകൈയ്യില് ലൈസന്സും ബുക്കും പേപ്പറും ഒക്കെ ഉള്ളതല്ലെ?. ഞാന് പറഞ്ഞു,എല്ലാം ഉണ്ട്,പക്ഷെ 100 രൂപയില്ല,ഇതിലെ പോയാല് അഞ്ചുമിനിറ്റും പത്തുരൂപയുടെ പെട്രോളും അധികം പോകും,എന്നാലും തൊണ്ണൂറ് രൂപ ലാഭമാണ്!<br /><br />മനുഷ്യര് ഊടുവഴികള് തിരഞ്ഞുപോകുന്നത് നിയമത്തെ പേടിച്ചാണെന്ന് ഞാന് ചിന്തിച്ചു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-8002759394147053375?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>KRRnoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-182053426359498082008-10-05T23:56:00.000-07:002008-10-05T23:57:25.707-07:00പ്രിയപെട്ട സരിതക്ക്.....ഓര്മ്മയുടെ താക്കോലുകള്<br />പ്രിയപെട്ട സരിതക്ക്.....<br /><br />അവസാനമെഴുതിയ വരികള് നിനക്ക് തരാന് കഴിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കില്,ഇങ്ങനേയൊരു കുംബസാരത്തിണ്റ്റെ ആവശ്യമുണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല എന്ന് വ്യസനപൂര്വ്വം ഞാന് ഓര്ക്കുകയാണ്.പഴയ പെട്ടിയില്,നിണ്റ്റെ എഴുത്തുകളുടെ കൂട്ടത്തില് വെച്ചിരുന്ന ആ എഴുത്ത് ഇപ്പോള് കാണുന്നുമില്ല;അതാണ് എന്നെ കൂടുതല് ദു:ഖിപ്പിക്കുന്നത്.പ്രണയാര്ദ്രമായിരുന്ന അന്നത്തെ വരികള് ഒരിക്കല്കൂടി പുന:രാവിശ്കരിക്കാനുള്ള എണ്റ്റെ ശ്രമങ്ങള് വിഫലമാവുകയാണ്.ഇന്ന് ഹൃദയം അത്ര ദുര്ബലമല്ല,മാത്രമല്ല പ്രണയം ഒരു ചാപല്യവുമല്ല;അതുകൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന വരികളിലെ പാരുഷ്യത നീ പൊറുക്കുമെന്ന് വിശ്വസിക്കട്ടെ.<br />കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഒരു കല്ല്യാണത്തിനു പോകേണ്ടിവന്നു.<br />അവിടെവെച്ച് നമ്മുടെ സിന്ധുവിണ്റ്റെ ചേച്ചി ബിന്ദുവിനെ കണ്ടു. ബിന്ദു,നീ പറഞ്ഞതെല്ലാം എന്നോട് പറഞ്ഞു;അപ്പോഴാണ് ഒരു സത്യം ഞാന് മനസ്സിലാക്കിയത്;ചില തെറ്റിദ്ധാരണകള് പുലര്ത്തികൊണ്ടാണ് നീ എന്നില്നിന്നകന്നത് എന്നും,ഇന്നും നിന്നില് അവ നിലനില്ക്കുന്നു എന്നതും!<br />2007 മാര്ച്ച് 27 നു ശേഷം,നിന്നെ കാണാന് എനിക്കായിട്ടില്ല;അല്ല ഒരിക്കല് ഒരു നിഴല് കണ്ടു,ഒരു കുഞ്ഞുമായി നീ നടന്നു വരുന്നത്!ഞാന് കാത്തുനിന്നെങ്കിലും നി,കുടനിവര്ത്തി താഴ്ത്തിപ്പിടിച്ച് എന്നെ കടന്നുപോയി!!.അന്ന് എണ്റ്റെ മനസ്സ് പിടഞ്ഞു,പക്ഷെ,ദുരഭിമാനം പിടിച്ചുനിര്ത്തി!;ഇപ്പോള് ബിന്ദുവിണ്റ്റെ ചോദ്യശരങ്ങള്ക്കൂടിയായപ്പോള്,ഇനിയും നിണ്റ്റെ തെറ്റിദ്ധാരണ നീക്കാതിരിക്കുന്നതില് അര്ഥമില്ല എന്നു തോന്നുകയാണ്...<br />തെളിഞ്ഞ മനസ്സോടെ വായിക്കുക;എല്ലാം നിനക്ക് മനസ്സിലാകുമ്പോള്,ഞാന് തെറ്റുകാരനല്ല എന്ന് അറിയുമ്പോള് ഖേദിക്കാതിരിക്കുക<br /><br />2004 ഒക്ടോബര് 2നു നിന്നെ ആദ്യമായി കാണുമ്പോള്,കാണാന് കൌതുകമുള്ള ഒരു പെണ്കുട്ടി എന്ന ഭാവമായിരുന്നു മനസ്സില്!. <br />ചുവപ്പും മഞ്ഞയും കലര്ന്ന,കള്ളികളുള്ള മിഡിയും ടോപും ധരിച്ച നിന്നെക്കാണാന് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു;അതുകൊണ്ട്തന്നെയാണ് തൃത്താല സെണ്റ്റെറില് നിന്നും നീ ബസ്സിലേക്ക് കയറാന് ശ്രമിക്കുന്നത് ആ തിരക്കിലും എണ്റ്റെ ശ്രദ്ധയില് പെട്ടത്;ബസ്സിനുള്ളിലെ തിരക്കിലേക്ക് നീ ഊളിയിട്ടകന്നപ്പോള്,ഞാന്,വീണ്ടും ആലൂരെ പാടത്തുകൂടെ വന്നപ്പോള് കണ്ട മനോഹരമായ പ്രകൃതി ദൃശ്യങ്ങളെ താലോലിച്ച് സ്വപ്നത്തില് മുഴുകി.<br />പട്ടാമ്പി സ്റ്റാന്ഡിലിറങ്ങിയപ്പോള് നിന്നെ കാണാന് ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കണ്ടില്ല!<br />പട്ടാമ്പി സംസ്കൃത കോളേജിണ്റ്റെ സ്റ്റോപ്പില് ബസ്സിറങ്ങി നടക്കുമ്പോള്,മുന്നില് നടക്കുന്ന പെണ്കുട്ടിയുടെ മുടിയെക്കുറിച്ച് കൂട്ടുകാര് പറയുന്നത് കേട്ട് ഞാനും നോക്കി.തുളസിക്കതിര് വെച്ച കാര്ക്കൂന്തല്,നിതംബത്തിനും താഴെ തത്തിക്കളിക്കുന്ന കാഴ്ച ചേതോഹരം തന്നെയായിരുന്നു;ഏറെ നേരത്തിനു ശേഷമാണ് ആ വസ്ത്രം ഞാന് ശ്രദ്ധിച്ചത്,അത് നീയായിരുന്നു!!.അത്തരമൊരു സുന്ദരിയെ പരിചയപെട്ടിരിക്കുന്നതിലെ രസമോര്ത്തപ്പോള് ആവേശമായി!. നിണ്റ്റെ പേരുപറയാന് നീ മടികാണിക്കാതിരുന്നപ്പോള്,വലിയ ആഹ്ളാദം തന്നെയായിരുന്നു അന്നെനിക്ക്!<br /><br />ദിവസങ്ങള് കടന്നുപോയി,ഒന്നും സംഭവിക്കാതെ... <br />ബിരുദാനന്തരബിരുദത്തിണ്റ്റെ,എഴുതാതിരുന്ന ഒന്നാം വര്ഷത്തെ വിഷയങ്ങള്ക്കു പുറമെ,രണ്ടാം വര്ഷത്തേതുകൂടിയായപ്പോഴുണ്ടായ അമിതഭാരം മൂലം മറ്റൊന്നിലും ശ്രദ്ധിക്കാന് എനിക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.ഒന്നാം വര്ഷം കുളമായത് പ്രിഡിഗ്രീ രണ്ടാംവര്ഷത്തിനു പഠിച്ചിരുന്ന പള്ളിപ്പുറത്തുകാരി ഷൈജിയുടെ പിറകെ നടന്നതുകൊണ്ടായിരുന്നു എന്ന വ്യക്തമായ ബോധം മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് വീണ്ടുമൊരു സാഹസത്തിനു മുതിരാന് ഞാന് ഒരുക്കവുമായിരുന്നില്ല. എണ്റ്റെ സീനിയറും സുഹൃത്തുമായിരുന്ന,ശ്രീകൃഷ്ണപുരത്തുനിന്നുവരുന്ന,നരേന്ദ്രണ്റ്റെ നിര്ബന്ധം മൂലം,അവന് ഒരുവര്ഷം ശ്രമിച്ചു പരജയപെട്ട കുട്ടിയാണ് ഷൈജി എന്ന സത്യം അറിയാതെ,അവള്ക്ക് പിറകെ പോകുമ്പോള്,തനിക്കെടുക്കാന് കഴിയാത്ത ഭാരമാണതെന്ന് ഓര്ക്കാനെ കഴിഞ്ഞില്ല;ഫലമൊ,നൈരാശ്യവും ഒരുവര്ഷവും!<br /><br />കാച്ചവെള്ളത്തില് വീണ പൂച്ച പച്ചവെള്ളം കണ്ടാലും പേടിക്കും എന്ന് കാരണവന്മാര് പറഞ്ഞത് എത്ര ശരിയാണ്!<br />പക്ഷെ,ആ ബോധവും നീട്ടികൊണ്ടുപോകാന് കൂട്ടുകാര് സമ്മതിച്ചില്ല!?<br />എല്ലാം തകിടം മറിഞ്ഞത് പെട്ടെന്നാണ്!<br />ഒരു ദിവസം,പി.ജി. ബ്ളോക്കിണ്റ്റെ കവാടത്തില് നിന്ന് തമാശകള് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന കൂട്ടത്തില്,പെരിന്തല്മണ്ണക്കാരന് ജയണ്റ്റെ വക ഒരു കമണ്റ്റ്!,അതും എണ്റ്റെ നേറ്ക്ക്!<br />"കഴുതക്കാമം കരഞ്ഞുതീറ്ക്കും"<br />ഞാന് ജീവച്ഛവമായിപ്പോയി..<br />അന്നു വിട്ടതാണ് ആ കൂട്ടുകെട്ട്,പക്ഷെ മനസ്സില് ഒരു ദൃഡനിശ്ചയമുണ്ടായിരുന്നു,ഇനിയൊരു കാമുകിയെ സ്വന്തമാക്കിയതിനു ശേഷമെ മടക്കമുള്ളു എന്ന്!<br />ഒരാളെ തിരയണമല്ലൊ എന്നോറ്ക്കുമ്പോഴേക്കും,മറ്റൊരു മുഖം തെളിയും മുമ്പെ നീ പറന്നുവന്നു<br />പിന്നെയൊരു യുദ്ധമായിരുന്നു!ശരിക്കും എന്നെ സംബദ്ധിച്ചിടത്തോളം അതൊരു സന്ധിയില്ലാ യുദ്ധം തന്നെയായിരുന്നു<br />ഞാന് പ്ളാനുകള് തയ്യാറാക്കി;അത്രയും മനോഹരമായി ആസൂത്രണം നടത്താന് പിന്നീടെനിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നത് ഇപ്പോഴുമൊരു നഗ്ന സത്യമായി അവശേഷിക്കുന്നു!.<br />അപ്പോഴേക്കും ഞാന് നിന്നെ കണ്ട് മറന്നിട്ട് മാസങ്ങള് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.അതുകൊണ്ട് തന്നെ എല്ലാം ഒന്നില് നിന്നുതുടങ്ങണം എന്നെനിക്കു മനസ്സിലായി.<br />എടപ്പാളില് നിന്നും പട്ടാമ്പിയിലേക്കുള്ള എല്ലാ 'പ്രയാഗ'ബസ്സിലും ഞാന് കയറി;നീ എതു ബസ്സിലാണ് സ്ഥിരം കയറുന്നത് എന്നറിയാന്,നിണ്റ്റെ മുമ്പില് വരുമ്പോഴെല്ലാം അത് യാദൃശ്ചികമാണെന്ന് വരുത്താന് ഞാന് പാടുപെട്ടു.പക്ഷെ,എന്നിട്ടും നിണ്റ്റെ ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കാനുള്ള എണ്റ്റെ ശ്രമങ്ങള് പരാജയപെട്ടു,എന്നാലും പിന്മാറാന് ഞാന് തയ്യാറായില്ല,അതിനെനിക്ക് കഴില്ലായിരുന്നു;പിന്നെ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന് എണ്റ്റെ സൌന്ദര്യക്കുറവ് എന്നുമെണ്റ്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു,ആ വിശ്വാസം മറന്നുപോകുമ്പോഴെല്ലാം കണ്ണാടിയില് നോക്കി,എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസമുറപ്പിച്ചു.അതുകൊണ്ടുതന്നെയ്യാണ് ഒരു നൂറുതവണ നിണ്റ്റെ മുന്നിലെത്താന് എനിക്ക് തോന്നിയത്;ഒറ്റ നോട്ടത്തിലും പലനോട്ടത്തിലും ആകര്ഷണം തോന്നിക്കാത്ത ഒരാള്ക്ക്,അതല്ലാതെ മാര്ഗ്ഗമില്ലായിരുന്നു.<br />ഒരിക്കല് കൂടി നിണ്റ്റെ പേര് ഞാന് ചോദിച്ചു,അതിനു മുന്പ് പറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത മട്ടില് നി പേര് പറഞ്ഞു നടന്നകന്നു<br />അടുത്തത് എന്ത് എന്ന് ചിന്തിക്കാന്പോലും നീ അവസരം തന്നില്ല.<br />അടുത്ത ദിവസവും ഞാന് അതു തന്നെ ചെയ്തു;നീയും അതു തന്നെ ആവറ്ത്തിച്ചു!<br />പലദിവസങ്ങള്...കോപ്പി ബുക്കെഴുതുമ്പോലെ...<br />അപ്പോഴേക്കും നിണ്റ്റെ കൂട്ടുകാരികള്കെന്നെ പരിചയമായിരുന്നു;കാരണം,എന്നും ഒരേസ്ഥലത്ത് കാത്തുനിന്ന് ഒരേപല്ലവി ആവറ്ത്തിക്കുന്ന എന്നെ കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കാന് നിനക്ക് മാത്രമെ പറ്റു,അവറ് എണ്റ്റെ നിഴല് കാണുമ്പോഴേക്കും കാളിയാക്കിയ ചിരിപരത്തും;അത്രയെങ്കിലും നീ ചെയ്യാതിരുന്നതിലും എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നിയില്ല;കാരണം അത് നിന്നെ മാത്രം ബാധിക്കുന്ന പ്രശ്നമായിരുന്നുവല്ലൊ.<br />അപ്പോഴേക്കും,നീ മറ്റുവല്ലവരുമായും 'എന്ഗേജ്ഡ്' ആണൊ എന്നു സംശയം തോന്നാതിരുന്നില്ല,പക്ഷെ,അതൊന്നും അന്വേഷിച്ച് ക്ളിയറ് ചെയ്യാന് എനിക്ക് പറ്റുമായിരുന്നില്ല്ല;അത്രയും നാളത്തെ അധ്വാനം പാഴായ് പോകുന്നത് ചിന്തിക്കാനെ എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു.<br />അങ്ങിനേയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം,ക്ളാസ്സിലൊന്നും കയറാതെ,കോമ്പൌണ്ടിലെ വാകമരച്ചുവട്ടില് തനിയെ നില്ക്കുമ്പോള്,മെയിന് ബ്ളോക്കിലേക്ക് പോകുന്ന കുട്ടികളുടെ കൂട്ടത്തില് നിന്നെകണ്ടത് ആശ്ചര്യമായി;ഞാന് നിണ്റ്റെ മുന്നില് വരാതെ,പിറകെ വന്നു.നിങ്ങള് ലാംഗ്വാജ് മാറ്റത്തിന് പോകുന്നതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.ഒരാഴ്ചയാണ് ഒരു രൂപരേഖയുണ്ടാക്കാന് ഞാന് അവിടെ ചുറ്റിക്കറങ്ങിയത്. അങ്ങിനെ അടുത്ത തിങ്കളാഴ്ച രണ്ടാമത്തെ പീരീയഡ് നിന്നെ കാണാന് ഞാന് നിശ്ചയിച്ചു<br />ആ തിങ്കളാഴ്ച,ക്ളാസ്സിലേക്ക് പോകാതെ ഞാന് പുറത്തുതന്നെ നിന്നു.രണ്ടാമത്തെ പീരീയഡിണ്റ്റെ ബെല് മുഴങ്ങിയപ്പോള്,ഞാന് മെയിന് ബ്ളോക്കിലേക്ക് കടന്നുനിന്നു.<br />നീ ഒരു പച്ച ചൂരിദാറിട്ട് വരുന്നത് ഞാന് കണ്ടു.മെയിന് ബ്ളോക്കിണ്റ്റെ കവാടത്തിലെത്തിയപ്പോള്,ഞാന് നിണ്റ്റെടൂത്തേക്ക് നീങ്ങുന്നത് കണ്ട കൂട്ടുകാരികള് ഒഴിഞ്ഞു തന്നു.ഒന്നും മിണ്ടാതെ,കോണിപ്പടികള് കയറുന്ന നിന്നോടൊപ്പം ഞാനും. ആദ്യതിരിവെത്തിയപ്പോള്,നീ നിന്നു,എന്നെ നോക്കി,<br />ഞാന് ചോദിച്ചൂ.."എന്താ തണ്റ്റെ പേര്".....<br />"ഞാന് എത്ര തവണപറഞ്ഞതാണ്... ?""ഹൊ...ആശ്വാസമായി,നീ എന്നെ ഓര്ക്കുന്നുണ്ടല്ലൊ,.. മതി... "അതായിരുന്നു ആദ്യ ഗ്രീന് സിഗ്നല്.<br />പിന്നെ,നിണ്റ്റെ വഴികളില്നിന്ന് ഞാന് മാറിനിന്നു;മനപ്പൂറ്വ്വം.<br />നിണ്റ്റെ കൂട്ടുകാരികള് എന്നെ തിരയുമ്പോഴും,നീ തലയും കുനിച്ച് നടന്നകലുന്നത് ഞാന് കണ്ടു<br />ദിവസങ്ങള്....<br />നിണ്റ്റെ കാലുകള്ക്ക് തളറ്ച്ച വന്നുവോ എന്നു ഞാന് ചിന്തിച്ചു;നീ എന്നെ തിരയാതെ തിരയുകയാണെന്നും.<br />ഒരു ദിവസം......<br />മഴപെയ്തു...<br />പിന്നീടൊരിക്കലും ശപിക്കാനാകാത്ത,വെറുക്കാനാവാത്ത,എന്നെന്നും പ്രിയമുള്ളതാകാനുള്ള മഴ!<br />ഒട്ടൊക്കെ നനഞ്ഞാലും വേണ്ടില്ല,കുടയെടുക്കില്ല എന്ന വാശിയുള്ള ഞാന്,അന്ന് അശോകനോടൊപ്പം ബസ്സിറങ്ങിയ സ്റ്റോപ്പിലെ പെട്ടിക്കടയുടെ ഇറമ്പില് ഒതുങ്ങാന് ശ്രമിക്കവേ,അകലെ മഴത്തുള്ളികളുടെ നിഴലില് കുടച്ചുടിയ കുട്ടികള് പോകുന്നത് കണ്ടു;കൂട്ടത്തില് നീയും!<br />ഒരു നിമിഷമ്പോലും ഞാന് ചിന്തിച്ചു നിന്നില്ല;അശോകനെ വിളിച്ചു,മഴയിലേക്ക് ഓടി;നിണ്റ്റെ കുടയില് വന്നു കയറിയാണ് ഓട്ടം നിന്നത്;നിണ്റ്റെ അന്ധാളിപ്പ് കാണാന് എനിക്ക് സമയമുണ്ടായിരുന്നില്ല.<br />"സരീ,നീ ആ കുടയിലേക്ക് നില്ക്കൂ,ഇതെനിക്ക് വേണം"<br />മറുപടിക്ക് കാത്തുനിന്നില്ല,നിണ്റ്റെ കുടയില് ഞാനും അശോകനും മെയിന് ബ്ളോക്കിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള് നിണ്റ്റെ വിരലുകളിലെ മൃദുത്വവും തണുപ്പുംതന്നേയായിരുന്നു എണ്റ്റെ ഹൃദയത്തില്.<br />ഞാന് മെയിന്ബ്ളോക്കിലെത്തി കാത്തുനിന്നു.<br />കുട തിരിച്ചുതരാന് തുടങ്ങവെ "ഇതുവരെ മതിയോ,അങ്ങോട്ടുപോകേണ്ടെ?"<br />ആ ഒരു ചോദ്യം,നിണ്റ്റെ ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള എണ്റ്റെ നടപ്പാലമായി;ഞാന് പി.ജി,ബ്ളോക്കിലാണെന്ന് നിനക്കറിയാമെങ്കില്...... !!<br />ചിന്തകള്ക്ക് വിരാമമിട്ട് ഞാന് നടന്നു.പി.ജി.ബ്ളോക്കിലെത്തി കുട തിരിച്ച് നല്കവെ ഞാന് പറഞ്ഞു.<br />"ഒരിക്കലും മറക്കില്ല";ഇന്നും മരിക്കാതിരിക്കുന്ന നമുക്കിടയിലെ ഏക സത്യം<br />പിന്നെ പ്റണയം അസാധാരണമായി ഒന്നും സംഭവിക്കാതെ ഒഴുകി,വറ്ഷങ്ങള്!<br />കാമ്പസ്സിലെ നിഴലുള്ള ഇടനാഴികകള്,തണല് പരത്തുന്ന വാകമരച്ചോട്,പൂക്കളും മണവും പൊഴിക്കുന്ന പാലമരത്തറ,അങ്ങിനെ നമ്മുടെ പാദസ്പറ്ശവും ശ്വാസോച്ഛാസവും കിന്നാരങ്ങളുടെ മുഴക്കവുമില്ലാത്ത ഒരിഞ്ച് സ്ഥലമ്പോലും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല;കാമ്പസ്സിലും സ്റ്റാഫ് മുറിയിലും നമ്മള് ചറ്ച്ചാവിഷയമായി. പ്രണയം കാമ്പസ്സില് നിന്നും പുറത്തേക്കൊഴുകാന് തുടങ്ങി<br />ഞാന് താമസിച്ചിരുന്ന പി.ജി.ഹോസ്റ്റല്,തീറ്ത്ഥാടനകേന്ദ്രങ്ങള്,കായലോരങ്ങള്,പുഴയോരങ്ങള്....പ്രണയത്തിനുവിഹരിക്കാന് കഴിയുന്ന എല്ലാ മേഘലകളിലും അത് സോല്ലാസം സഞ്ചരിച്ചു.ഒടുവില് അത് അകത്തളങ്ങളിലും എത്തി.എണ്റ്റെ വീട്ടില് ഞാന് നിന്നെ അവതരിപ്പിച്ചു,വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാനുള്ള അനുവാദം കിട്ടിയതിനു ശേഷമായിരുന്നു അന്നു നിന്നെ കൊണ്ടുവന്നത്;അമ്മയുടെ മനസ്സില്,എണ്റ്റെ അനുജത്തി വിവാഹപ്റായമെത്തി നില്ക്കുന്നു എന്ന ഒരു വേവലാതിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും,നിന്നെ ഇഷ്ടമാകാതിരിക്കാന് മാത്രം അത്ര വലുതായിരുന്നില്ല അത്.എണ്റ്റെ ചേച്ചിമാറ് നിന്നെ അനുജത്തിയായി മനസ്സാ സ്വീകരിച്ചു,കുട്ടികള് നിന്നെ കുട്ടിമേമാ എന്നു വിളിച്ചു;നമ്മുടെ വിവാഹം പകുതി ദൂരം പിന്നിട്ടു..... <br />പക്ഷെ...... !!!<br />വ്റതകാലം വന്നു<br />വൃശ്ചികപുലരികള് എനിക്ക് ദൌര്ബല്ല്യമായിരുന്നു<br />ബ്രഹ്മയാമങ്ങളിലുണര്ന്ന്.മഞ്ഞുകോരിയിട്ട തണുത്ത വഴികളിലൂടെ,ശരണം വിളിച്ചുകൊണ്ട് കുളിക്കുവനുള്ള യാത്ര,മൂന്നുനേരം കുളി,ഭസ്മ ലേപനം,ക്ഷേത്ര ദര്ശനം,സസ്യാഹാരം,ഒരു നേരത്തെ അരിഭക്ഷണം തുടങ്ങി ബുദ്ധമതാചാരപ്രകാരമുള്ള ചടങ്ങുകളുമായി ശബരിമല യാത്രക്കായുള്ള നാല്പ്പത്തൊന്ന് നാളത്തെ കഠിനവ്രതം.ആ തീവ്രഭക്തിക്കിടയിലും അയ്യപ്പനെ ഓറ്ത്തിരിക്കുന്നതിനേക്കാല് കൂടുതല് ഞാന് നിന്നെ ഓര്ത്തു,കറുത്ത വസ്ത്രവും രുദ്രക്ഷമാലയും അണിഞ്ഞ് പലപ്പോഴും നിന്നെ കാണാനെത്തി. ഈ സത്യം ,പക്ഷെ എന്നെ ലജ്ജിപ്പിച്ചു<br />അതിനെ ശിക്ഷയായിരുന്നൊ പിന്നീട് സംഭവിച്ചതെല്ലാം?!<br /><br />മകരത്തിലെ തണുപ്പ് കഴിഞ്ഞിരുന്നു<br />കാമ്പസ്സിലെ രാജവിഥാനങ്ങള് മഞ്ഞുപ്പട്ടുവിരിച്ചുകിടന്നു<br />വാകമരത്തിലെ ഇലകള് പഴുത്തുവീണിരുന്നു,പാലപ്പൂവിണ്റ്റെ സുഗന്ദം മാഞ്ഞു.കാമ്പസ്സിണ്റ്റെ തീഷ്ണ സൌന്ദര്യം മായുകയായി,തരുണിമണികല് വിടപറഞ്ഞകലുന്നു.വേറ്പ്പാടിണ്റ്റെ ശരത്കാലം.ആ അധ്യയന വര്ഷം അവസാനിക്കുകയാണ്.എണ്റ്റെ കലാലയജീവിതത്തിണ്റ്റെ അവസാനദിവസങ്ങളും നിണ്റ്റെ പ്രീഡിഗ്രിയുടെ അവസാന വര്ഷവും.<br />എണ്റ്റെ ഏഴുവര്ഷത്തെ കലാലയ ജീവിതം,ജീവിതത്തിലെ സുവര്ണകാലം അവസാനിക്കുകയാണല്ലൊ എന്ന ഖേദം എന്നെ ബാധിച്ചിരുന്നില്ല;ഒരു പക്ഷെ ഞാന് നിന്നെമാത്രം ഓറ്ത്തിരുന്നതുകൊണ്ടാകാം.ഞങ്ങള്ക്ക് ഏതാനും മാസങ്ങള്കൂടി അവിടെ തങ്ങേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.<br /><br />ഒടുവില് നീയുമെത്തി,യാത്രപറയാന്<br />ആ ചിത്രം ഒരിക്കലും മായത്തതായി എണ്റ്റെ ഹൃദയത്തില് മുദ്രണം ചെയ്യപെട്ടു. തെളിഞ്ഞ മാനവും വിശാലമായ മൈതാനവും അവിടെയൊരു ഓഡിറ്റോറിയവും അതിലേക്കുള്ള പടവുകളും കാണുമ്പോള് ഇന്നുമെണ്റ്റെ നെഞ്ച് നീറും;കണ്ണുകള് നനയും;എല്ലായിടത്തും ഇരുട്ടാണെന്നു തോന്നും,അന്ന് നീ ധരിച്ചിരുന്നത് അതുവരെ ഞാന് കാണാത്ത കറുത്ത ചുരിദാറായിരുന്നു;നീ മനപ്പൂറ്വ്വമായിരുന്നൊ അന്നങ്ങിനെ ചെയ്തത്?<br />ഓഡിറ്റോറിയത്തിണ്റ്റെ മുകളിളെക്കുള്ള പടവുകളില് ഏറ്റവും മുകളില് ഞാനിരുന്നു.നിനക്കിരിക്കാന് എണ്റ്റെടുത്ത് സ്ഥലം തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കി;വെയില് തട്ടാതിരിക്കന് ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട്.പക്ഷെ,നി താഴത്തെ പടവിലാണ് ഇരുന്നത്,എന്നെ അത്ഭുതപെടുത്തിക്കൊണ്ട്!. സമയം,നിശ്ശബ്ദമായി കടന്നുപോയി!എങ്ങിനേ തുടങ്ങണം എന്ന സംഘര്ഷം നിന്നില് ആദ്യമായി കണ്ടു,എന്ത് എന്ന ആകാക്ഷയായിരുന്നു എണ്റ്റെ മനസ്സില്!അന്ന് നീ കൂടുതല് സുന്ദരിയായിരുന്നു എന്ന സത്യം പറയാന് പറ്റിയില്ല,കാരണം നീ വേറെ ഏതോലോകത്തായിരുന്നു<br />അവസാനം ഞാന് തന്നെ ആ നിശ്ശബ്ദയെ ഭംഞ്ജിച്ചു<br />"പോകേണ്ടെ നിനക്ക്?",നിന്നെ പിരിയാനുള്ള തിടുക്കംകൊണ്ടായിരുന്നില്ല അത്,വീട്ടിലെത്താന് വൈകിയാല് വഴക്ക് കേള്ക്കേണ്ടി വരുമല്ലൊ എന്ന സങ്കടം കൊണ്ടായിരുന്നു.നീ സങ്കടപ്പെടുന്നതും നിണ്റ്റെ മുഖം വാടുന്നതും അനിക്ക് സഹിക്കാന് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. <br />"ഇനി എന്നാ കാണ്വാ?"<br />"ഇനി കാണില്ല",പെട്ടെന്നായിരുന്നു നിണ്റ്റെ മറുപടി.<br />ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ ഞാനിരുന്നു.....<br />"അച്ചനെ കണ്ടപ്പോള് 'നാള്' പറഞ്ഞുകൊടുത്തിരുന്നില്ലെ?,അത്, അച്ചന് ആലൂരെ പണിക്കരെക്കൊണ്ട് നോക്കിപ്പിച്ചു;നമ്മള് തമ്മില് വിവാഹം പാടില്ലത്രെ"<br />"എന്താ കുഴപ്പം?"<br />"സന്താനങ്ങള് ഉണ്ടാകില്ലത്രെ"<br />"അതാണോ ഇത്ര വലിയ കാര്യം,അത് പരീക്ഷിച്ചിട്ട് കല്ല്യാണം നടത്തിയാല് പോരെ,നമുക്ക് ഇഷ്ടമ്പോലെ സമയമില്ലെ?"<br />"അതു മാത്രമല്ല,നമ്മളില് ആരെങ്കിലും ഒരാള് മരിക്കും,ആലൂരെ പണിക്കര് പറഞ്ഞാല് പറഞ്ഞതാ!"<br />എണ്റ്റെ നാവിണ്റ്റെ ചലനശേഷി നഷ്ടപെട്ടു;നിന്നോട് കൂടുതല് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് തോന്നി,കാരണം നീ ഒന്നും കേള്ക്കാന് തയ്യാറല്ലാ എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി<br />ധൃതിയില് ബാഗില് നിന്നും ചിലസാധനങ്ങള് എടുത്തു,എനിക്ക് നീട്ടി.അതുവരേയും ഞാന് നിനക്ക് വാങ്ങിതന്ന കൊച്ചുകൊച്ചു സാധനങ്ങള്;എന്തിന്,നിനക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപെട്ടെതെന്ന് പറഞ്ഞ കരിവളകള് പോലും നീ മടക്കിതരാനൊരുങ്ങുന്നത് കണ്ടപ്പോള്,ഞാന് മരവിച്ചുപോയിരുന്നു.എല്ലാം നീ ആ പടവില് വെച്ചു,പടവുകള് ഇറങ്ങാന് തുടങ്ങി.<br />നീ അകന്നുപോകുന്നതും നോക്കി ഞാനിരുന്നു!,<br />നിന്നെ തിരിച്ചുവിളിക്കാന് എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല!<br />എന്തുകൊണ്ടായിരുന്നു അത് എന്ന് ഇന്നും എനിക്കജ്ഞാതമാണ്<br />എങ്കിലും ഞാന് ചോദിച്ചു,"നിണ്റ്റെ എഴുത്തുകള്?!"<br />"വേണ്ട,എനിക്ക് വിശ്വാസമാണ്"<br />അതെ,വീണ്ടുമത് നീ പറഞ്ഞു,എപ്പോഴും പറയാറുള്ളത് പോലെ,എഴുതാറുള്ളത് പോലെ<br />"എനിക്ക് ഇഷ്ടത്തേക്കാള് കൂടുതല് വിശ്വാസമാണ്"<br />ഞാനിരുന്നു അവിടെ.... <br />മനസ്സും മൈതാനവും ശൂന്യമായിരുന്നു.<br />നിനക്കറിയുമൊ,സരീ,ജീവിതത്തില് ഇത്രവലിയ ശൂന്യത ഉണ്ടാകുമെന്ന് അന്നാണ് ഞാനറിഞ്ഞത്...<br />കരയണൊ ചിരിക്കണൊ അവിടെയെല്ലാം ഓടിനടക്കണൊ തുള്ളിച്ചാടണൊ ഉച്ചത്തില് അലറണോ... എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്,എന്തുചെയ്താലാണ് നഷ്ടപെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന 'എന്നെ'എനിക്ക് തിരിച്ച് കിട്ടുക എന്നറിയാത്ത അവസ്ഥ!<br />"ഭഗവാനെ എങ്ങിനേയാണ് ആ നിമിഷങ്ങളിലൂടെ ഞാന് കടന്നു വന്നത്?!"<br />ഓറ്ക്കുമ്പോള് ഇപ്പോഴും പേടിതോന്നുന്നു!<br />ദേഹം വിയറ്ക്കാന് തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഞാനുണര്ന്നത്;കൊടുംവെയിലായിരുന്നു അപ്പോള്,മൈതാനത്തിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോള് അന്തരീക്ഷത്തില് നിറയെ സുക്ഷ്മമായ നീറ്ക്കുമിളകള് പറന്നുനടക്കുന്നതായി തോന്നി.ഞാന് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് നടന്നു.കലാലയം അനാദമായിരുന്നു. <br />ഹവ്വാ ബീച്ചും,കാണ്റ്റീനും ഓഡിറ്റോറിയത്തിണ്റ്റെ പിന്നാമ്പുറങ്ങളും വൃദ്ധന് മരങ്ങളും യൂണിയനോഫീസും ലൈബ്രറിയും യൂറിന് ഷെഡിണ്റ്റെ നിഴലുകളും അനാദമായിരിക്കുന്നു;തരുണിമണികല്ലാതെ.എണ്റ്റെ പി.ജി.ബ്ളോക്കുപോലും ഒറ്റപ്പെട്ടപോല എനിക്ക് തോന്നി!ഞാന് ക്ളാസ്സിലെത്തി തോള് സഞ്ചിയെടുത്ത് തിരിച്ചു നടന്നു,അതും അനാദപ്രേതം പോലെ അവിടെ കിടന്നിരുന്നു,എനിക്ക് സങ്കടം വന്നു;അപ്പോഴാണ് ഒരിക്കല് നീ പറഞ്ഞത് എനിക്ക് ഉള്കൊള്ളാനായത്,നമ്മള് സംസാരിച്ചിരുന്ന് നേരം വൈകിയപ്പോള്,നിണ്റ്റെ ബാഗ് മാത്രം ക്ളാസ്സിലിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള് ആരുമില്ലത്തവളായി എന്നു നിനക്ക് തോന്നി എന്നു പറഞ്ഞത്!അതെ,ഇന്ന് ഞാനും ആരുമില്ലാത്തവനായിരിക്കുന്നു,ഞാന് ചിന്തിച്ചു.<br /><br />പിന്നീടുള്ള മാസങ്ങള് വെറും ചടങ്ങായിരുന്നു<br />മരുഭൂമിയിലൊറ്റപ്പെട്ട യാത്രക്കാരനെപ്പോലെ.......<br /><br />ഞാന് പുസ്ഥകങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക് ചേക്കേറന് ശ്രമിച്ചു<br />ഒരു തമാശക്ക്,വാശിക്ക് തുടങ്ങിയതായിരുന്നു നിന്നോടുള്ള പ്രേമം!<br />പക്ഷെ,പിന്നീട് ഞാനതിണ്റ്റെ യഥാര്ത്ഥമുഖം കാണുകയായിരുന്നു.<br />നീ വിടപറയുന്ന നിമിഷങ്ങളില്പോലും അറിയാതിരുന്ന പ്രണയനൊമ്പരം ഞാന് അനുഭവിച്ചു,വൈകാതെ<br />മരവിച്ചാല് വേദനിക്കാത്ത ശരീരമ്പോലെയായി മനസ്സും<br />പക്ഷെ,ആ അനുഗ്രഹം അധിയകനാള് നീണ്ടുനിന്നില്ല...;വേദന,ഒടുങ്ങാത്ത വേദന.... കോള്ളെജ് അടച്ച്,ഹോസ്റ്റല് വിട്ട് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴാണ് അത് തീവ്രമായത്<br />രാത്രികള് എനിക്ക് ഭയമായി,കാരണം ഒറ്റ ദിവസമ്പോലും ഉറങ്ങാനാവാതെ....<br />ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളുടെ തുടര്ച്ചയായെത്തുന്ന പ്രഭാതമില്ലാത്ത പകലുകള്!,സമയം അറിയാത്ത ദിനരാത്രങ്ങള്;സമയക്രമമില്ലാത്ത,രുകിഭേദങ്ങളറിയാത്ത ഭക്ഷണക്രം!എല്ലാം ആര്ക്കൊ,എന്തിനൊവേണ്ടി?. നിന്നെ ഞാന് ശരിക്കും സ്നേഹിച്ചിരുന്നു എന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായി,നീയില്ലാതെ ജീവിക്കാനാവില്ലെന്നുപോലും ചിന്തിച്ചു<br />രാത്രികളില് പിച്ചുമ്പേയും പറയുന്നത്കേട്ട് അമ്മ ഭയപെട്ടു<br />അമ്മ നേര്ച്ചകളും വഴിപാടുകളുമായി ക്ഷേത്രങ്ങള് കയറിയിറങ്ങി<br />എനിക്ക് തോഴരായി അമ്മയുടെ പ്രര്ത്ഥനകളും പാഠപുസ്ഥകങ്ങളും മാത്രം;കൂടാതെ എങ്ങുനിന്നൊ വന്ന ദുരഭിമാനവും വാശിയും<br />ആരുടെ മുന്നിലും,പ്രത്യേകിച്ച് 'പീറ പേണ്ണുങ്ങളുടെ' മുന്നില്,തോല്ക്കരുതെന്ന വാശി.<br />പ്രതികാരം ചെയ്യാന് ഞാന് നിശ്ചയിച്ചു,അതു പക്ഷെ,ഞാന് തന്നെ സ്വയം വളര്ന്നുകൊണ്ടായിരിക്കണമെന്നതായിരുന്നു.അങ്ങിനെ പഠിച്ചു,അഹോരാത്രം പുസ്ഥകങ്ങള്ക്കൊപ്പം ചിലവഴിച്ചു;പാഠപുസ്ഥകങ്ങള് എനിക്ക് കീഴടങ്ങുവരെ.... <br />നീ ഓര്മ്മയില് വരുമ്പോഴെല്ലാം ഡയറിയെടുത്തു<br />ഡയറിത്താളുകളില് നീ ഒരു വേശ്യയാണെന്ന് ആയിരംതവണ എഴുതിവെച്ചു!<br />മനസ്സിലെ കൊടുങ്കാറ്റ് ശമിക്കും വരെ ഇതു തുടര്ന്നു<br />പക്ഷെ,ഓരോ തവണ നിന്നെക്കുറിച്ച് ദൂഷ്യങ്ങളെയുതുമ്പോഴും,അത് ഇരട്ടി സങ്കടമായി എന്നെതന്നെ കുത്തിമുറിവേല്പ്പിച്ചു<br />ഒടുവില്,ഞാന് മനസ്സിലാക്കി.....<br />മറക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നതും വെറുക്കാന് ശിലിക്കുന്നതും കൂടുതല് കൂടുതല് ഒര്ക്കാന് ഇടവരുത്തുന്നു എന്ന്!!<br />നിന്നേയും നിണ്റ്റെ ചിന്തകളേയും അതിണ്റ്റെ വഴിക്കുവിടുന്നതാണ് നല്ലത് എന്നു തോന്നിയപ്പോള്,നിന്നെ സ്വസ്ഥവും സ്വതന്ത്രവും നിസ്വാര്ഥവുമായി കാണാന് ശീലിച്ചു;ഇനിയൊരിക്കലും കാണാനാകാത്തതെങ്കിലും,തിളക്കമുള്ള നക്ഷത്രമായി നീയെണ്റ്റെ ഹൃദയത്തില് നിലാവുകുരത്തുമ്പോള്,ഞാന് എണ്റ്റെ കര്മ്മങ്ങളിലേക്ക് തിരിയാന് തുടങ്ങി;നിന്നെ എന്നെത്തേക്കാളും കൂടുതല് സ്നേഹിച്ചുകൊണ്ട്,നിണ്റ്റെ സന്തോഷത്തിനും സുഖത്തിനും വേണ്ടിയാണ് നിന്നെ സ്നേഹിച്ചത് എന്ന വിശ്വാസത്തോടെ...... <br />ആ സ്നേഹം ഇന്നും എനിക്ക് കൂട്ടാണ്.നീ എണ്റ്റെ അരികിലുണ്ടായിരുന്നപ്പോള് പകരാനാകാതെപ്പോയ സ്നേഹം,ഇപ്പോള് നിനക്ക് ആവശ്യമില്ലാത്തതെങ്കിലും,എണ്റ്റെ ഹൃദയത്തിലത് നിലാവ് ചുരത്തുന്നു;കാരണം ഞാന് നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.<br /><br /><br />*** *** *** *** <br /><br />അധ്യയനവര്ഷത്തിനൊടുവില് പരീക്ഷ വന്നു<br />നീയും പാഠപുസ്ഥകത്താളുകളും മാത്രം തിളങ്ങിനില്ക്കുന്ന ചിന്താമണ്ഠലത്തില്നിന്ന് എഴുതിയ പരീക്ഷയില് ഞാന് ജയിച്ചു;മറ്റൊന്നും എണ്റ്റെ ചിന്താസരണികളെ അലോസരപ്പെടുത്താന് ഇല്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ടൊ,നിന്നെ മുന് നിര്ത്തി എഴുതിയതുകൊണ്ടൊ എന്തോ.. മോശമല്ലാത്ത ഒരു വിജയം എന്നെ തേടിയെത്തി;പ്രേമമില്ലാതിരുന്നെങ്കില് ഉന്നതമാര്ക്ക് വാങ്ങാന് കഴിയുമായിരുന്നു എന്ന് പിന്നീട് പലരും അഭിപ്രായം പറഞ്ഞെങ്കിലും ഞാനത് മുഖവിലക്കെടുത്തില്ല;മാത്രമല്ല,നിന്നെ ഒഴിച്ചുനിര്ത്തികൊണ്ടുള്ള ഉന്നതവിജയങ്ങള് എനിക്ക് വേണ്ടാ എന്നുപോലും ഞാന് ചിന്തിച്ചു!കാരണം,കൌമാരത്തിണ്റ്റെ അഭിമാനമായ പ്രണയം ആദ്യമായി എനിക്ക് പകര്ന്നത് നീയ്യാണ്,അത് ഒരഭിമാനസ്ഥംഭമായി നിലനിര്ത്താന് തന്നെ ഞാന് കൊതിച്ചു;ഇന്നും നിണ്റ്റെ പ്രണയമൊഴിച്ചുവെക്കാന് മറ്റൊന്നുണ്ടായിട്ടില്ല,എണ്റ്റെ ജീവിതത്തില്!!<br /><br />ജീവിതത്തിണ്റ്റെ അഗ്നിപരീക്ഷയിലേക്ക് എടുത്തെറിയപെട്ടത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു!പാരലല്കോള്ളേജിലെ വാദ്ധ്യാരായി ജീവിതം തുടങ്ങുമ്പോള് ഓര്ത്തില്ല,പെട്ടെന്ന് ഞാനൊരു വൃദ്ധനായിതീരുമെന്ന്!,എനിക്ക് എന്നെക്കുറിച്ച് അപ്പോഴും കോള്ളേജ് കുമാരനാണെന്ന ഭാവം നിലനിര്ത്താനായിരുന്നു ആഗ്രഹമെങ്കിലും,വീട്ടുക്കാരും നാട്ടുകാരും സുഹൃത്തുക്കളും എനിക്ക് ചില ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളുണ്ടെന്ന് കൂടെക്കൂടെ ഓര്മ്മിപ്പിച്ചു!. ഞാന് ആദ്യമായി ഉതരവാദിത്വങ്ങളുടെ കാരാഗൃഹത്തിലടക്കപെട്ടു!//ആ ചട്ടക്കൂടില് നിന്ന് മോചനം നേടാന് ഞാന് അതിയായി ആഗ്രഹിച്ചു.<br />പക്ഷെ,പെട്ടെന്നുതന്നെ അത് സാധിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല!<br />നീ എണ്റ്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകള് തെറ്റിച്ചു!!<br />സിന്ധു,സെണ്റ്റ്. മേരീസ് കോള്ളേജില് ഡിഗ്രിക്ക് ചേര്ന്നവിവരം ഞാന് അറിഞ്ഞിരുന്നു<br />ആയിടക്കാണ് അനുജത്തി സുമി,പ്രീഡിഗ്രിക്ക് സെണ്റ്റ്.മേരീസില് ചേരാന് ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചത്;അങ്ങിനെ അവളെ ഞാന് അവിടെ ചേര്ത്തു. <br />ഒരു ദിവസം സിന്ധു വീട്ടില് വന്നു. അവളുടെ ശേഖരത്തില് നിറയെപരാതികളുണ്ടായിരുന്നു;എല്ലാം എനിക്ക് ആശ്ചര്യവും അത്ഭുതവും പകര്ന്നവ!<br />നീ അവിടെ പഠിക്കുന്നുണ്ടെന്നും,പലതവണ ഞാന് നിന്നെകണ്ടിട്ടും കാണാത്തഭാവത്തില് പോയി എന്നും കോള്ളെജില് വന്നിട്ടുപോലും നീ വരുമ്പോഴേക്കും ഞാന് അവിടം വിട്ടെന്നും മറ്റുമുള്ള പരാതികള്!<br />ഒറ്റ വാക്ക്.......ഞാന് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല... സത്യം!<br />നിന്നെ പ്രതീക്ഷിക്കാന്പോലും പറ്റാത്തൊരിടത്ത് നീ?!<br /><br />വീണ്ടുമൊരുമഴക്കാലം കൂടി,തനുവില് തണുപ്പായി......<br />പെരുമഴക്കാലം... വിരഹത്തിണ്റ്റെ,പ്രണയത്തിണ്റ്റെ ഒടുങ്ങാത്ത പേമാരി!!!<br /><br />അധ്യയന വര്ഷങ്ങളില് ഒതുങ്ങാതെ അത് പെയ്തു..... <br />ദാഹങ്ങളെല്ലാം അത് തീര്ത്തു.......<br />ഞാന്,ഞാനാണ് പ്രാണയത്തിണ്റ്റെ രാജകുമാരന് എന്നുറക്കെപ്പറഞ്ഞു.... <br />വര്ഷവും ഹേമന്തവും കാടും കാട്ടാറും നാടും നഗരവും അത് കേട്ടു<br />രാവുകള് സ്വപ്നചിറകുകള് വിടര്ത്തി പാറിക്കളിച്ചു;പകലുകള് പുഷ്പാവൃഷ്ടി ചൊരിഞ്ഞ് വിഥാനമൊരുക്കി;കാമദേവണ്റ്റെ മലരന്പുകള് പാരിലാകെ കാമസുഗന്ധം പരത്തി.... <br />പ്രണയം...പ്രണയം.. പ്രണയം മാത്രം എങ്ങും!!<br /><br />*** *** ***<br />അന്ന് നമ്മെ കൂട്ടിയിണാക്കാന് സിന്ധുവുണ്ടായി<br />ഇപ്പോള് നമുക്കിടയില് ബിന്ദു നില്ക്കുന്നു.ഒരു ബിന്ദുവായി. !!<br /><br />നീ ഇന്ന് അമ്മയാണ്,രണ്ടുകുട്ടികളുടെ അമ്മ;ഒരു പെണ്കുട്ടിയും ഒരാണ്കുട്ടിയും,ഒട്ടും മോശമല്ലാത്ത കുടുംബജീവിതം<br />ഞാന്,നിണ്റ്റെ അച്ഛന് കൊടുത്ത വാക്ക് ഇന്നും പാലിക്കുന്നു..."ഒരിക്കലും നിന്നെ ശല്ല്യപെടുത്തില്ലാ ,നിങ്ങള്ക്ക് നിങ്ങളുടെ മകനെപോലെ എന്നെ വിശ്വസിക്കാം"എന്ന വാക്ക്;നിണ്റ്റെ വിശ്വാസവും ഞാന് സരക്ഷിക്കുന്നു... ഒരിക്കലും നിന്നെ ചതിക്കില്ലാ എന്ന്<br /><br />ഒരിക്കല് ഷണ്മുഖന് എന്നോട് പറഞ്ഞു;നീ അവനെ കണ്ടപ്പോല് കുറെ കരഞ്ഞൂ എന്ന്,കൈകുഞ്ഞിനേയും മാറത്ത്വെച്ച് വിതുമ്മിക്കരയുന്ന നിണ്റ്റെ കണ്ട് അവണ്റ്റെ നെഞ്ച് പൊട്ടിപ്പോയി എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്,ഞാന് സങ്കടമില്ലാത്തവനെപോലെ ഇരുന്നു.<br />ഇപ്പോള് ഇതാ ബിന്ദുവും അതുതന്നെപ്പറയുന്നു?!<br /><br />അന്ന് നടന്നത് എന്താണെന്ന് നിണ്റ്റെ അനുജനെങ്കിലും നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും;അതു മല്ലെങ്കില് എല്ലാ സത്യങ്ങളും ഞാന് നിണ്റ്റെ അനുജത്തിയോട് പറഞ്ഞതാണല്ലൊ?അവളും നിന്നോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലെ?<br />കോള്ളേജ് അവധിക്ക് അടച്ച ഒരു ദിവസം അച്ചനും അനുജനും എന്നെ കാണണമെന്ന് ആവശ്യപെട്ടതിന്പ്രകാരം ഞാന് ഇടപ്പാള്ക്ക് ചെന്നു.അവര് രണ്ടുപേരും കൂടികൂടി,എന്നെ ഒരുന് കുന്നില്മുകളിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.മണിക്കൂറുകള്.......<br /><br />അച്ചന് നിരത്തിയതെല്ലാം വാദങ്ങളായിരുന്നു;ഉത്തരങ്ങള് പറയാനുണ്ടായിരുന്നതൊ നീ വിലക്കിയതും!<br /><br />നീ ആല്മഹത്യ ചെയ്യും എന്ന് ഭീഷണിപെടുത്താന് കാരണമെന്തായിരുന്നു എന്നതായിരുന്നു പ്രസക്തമായ ചോദ്യം!<br />അതിണ്റ്റെ ഉത്തരം നമ്മള് തമ്മില് പ്രണയമാണ് എന്നത് പറയരുത് എന്ന് നീ പറഞ്ഞതും,അതു പറഞ്ഞാല് വിവാഹത്തിനുള്ള ഏക സാധ്യതയും ഇല്ലാതാകും,അച്ചന് നിന്നെ കുറിച്ച് ഒരു വിശ്വാസമുണ്ട് അത് തകര്ക്കരുത് എന്നൊക്കെയുള്ള മുന്നറിയീപ്പുകള് തല്ക്കാല രക്ഷക്കായി പ്രയോഗിക്കാന് എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല,അച്ചനോട് തര്ക്കിക്കരുത്,മതിപ്പ് നഷ്ടമാകും,അച്ചന് എതിര്ത്താലും ഞാന് പറഞ്ഞ് എല്ലാം ശരിയാക്കാം എന്നൊക്കെ നീ പറഞ്ഞിരുന്നത് ഓര്മ്മവന്നപ്പോല് ഞാന് തീര്ത്തും നിശബ്ദനായി!.കൂടാതെ നിണ്റ്റെ വീട്ടില് വന്ന് 'പെണ്ണ് ചോദിച്ചപ്പോള് അമ്മ കാണിച്ച തല്പര്യവും സ്നേഹവും നമ്മുടെ തുണക്കെത്തും എന്ന് ഞാന് വിശ്വസിച്ചു!ഒടുവില്,ഗതിക്കിട്ടതായപ്പോള് ഞാന് ഇത്രയും പറഞ്ഞു,അച്ചനോടല്ല,അനുജനോട്;നീ വളര്ന്നുവരുന്നവനാണ്,ഒരാണിനെചൊല്ലി പെണ്ക്കുട്ടി ആല്മഹത്യചെയ്യുമെന്ന് പറയുനത് എന്തിനാണെന്ന് നിനക്ക് ഒരിക്കല് മനസ്സിലാകുമെന്ന്.ഒടുവില് അച്ചന് രാജിയാകുമ്പോള് ഇങ്ങനേയാണ് പറഞ്ഞത്,നീ മറ്റൊരു വിവാഹത്തിന് തയ്യാറായാല് എതിറ്ക്കുമോ എന്ന്.അതിന്,നിണ്റ്റെ പൂറ്ണ്ണസമ്മതോടുകൂടു ഒരു വിവാഹം നടക്കുന്നുവെങ്കില് അവളുടെ വഴില് ഞാനുണ്ടാവില്ലാ,നിങ്ങള്ക്ക് നിങ്ങളുടെ ഈ മകനെപ്പോലെ അതു വിശ്വസിക്കാം,മറിചാണെങ്കില് സംഭവിക്കുന്നത് പറയാനവില്ലെന്ന് പറയാന് എനിക്ക് രണ്ടമതൊന്ന് ആലോചിക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നില്ല. കാരണം നിനക്ക് മറ്റൊരാളൊടൊത്ത് ജീവിക്കാന് കഴിയില്ലെന്ന് ഞാനുറച്ചു വിശ്വസിച്ചിരുന്നു!<br /><br />പിന്നീടൊരിക്കല് കൂടി അച്ചന് വന്നു,കൂടെ അശോകനുണ്ടായിരുന്നു;ഞങ്ങള് കടയില് പോയി,അവറ്ക്ക് ഞാന് ചായ വാങ്ങിക്കൊടുത്തു,ഭക്ഷണവും.എല്ലാം ശുഭകരമായി അവസാനിച്ചതില് ഞാന് സന്തോഷിച്ചു;ഞങ്ങള് കായല് തീരത്തേക്ക് പോയി... <br /><br />അച്ചന് പറഞ്ഞു... "അവള് മറ്റൊരു വിവാഹത്തിനു സമ്മതിച്ചു;സംശയമുണ്ടെങ്കില് നിനക്ക് അവളോട് തന്നെ ചോദിക്കാം;ഇനിയവളെ ശല്ല്യപെടുത്തരുത്"?!!<br />ഒരിക്കല് കൂടി ഞാനോറ്ത്തു,നീ,പറഞ്ഞിരുന്നത്.. "എനിക്ക്,വിശ്വാസമാണ്,പക്ഷെ,വീട്ടുകാരെ ധിക്കരിച്ച് ഞാന് ഇറങ്ങി വരില്ല"<br /><br />** *** *** <br /><br />വറ്ഷങ്ങിള്ക്കിപ്പുറം,ഇപ്പോഴും നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ഓറ്മ്മകളുമായി ഒരിക്കലുമൊരു ഭ്രാന്തനായിതീരരുതെയെന്ന് ഹൃദയമുരുകിയ പ്രാര്ഥനയില് കഴിയുമ്പോഴും ഞാന് തെറ്റുകാരനാണെന്ന് വിശ്വസിസിച്ചിരിക്കുന്ന നിന്നെ,എങ്ങിനേ,എന്തുപറഞ്ഞ് ഞാന് മനസ്സിലാക്കും;അല്ലെങ്കില് ഞാന് ചെയ്ത തെറ്റ്,നീ വിശ്വസിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്താണ് എന്ന് അങ്ങിനെ ഞാന് അറിയും??<br /><br />അറിഞ്ഞിട്ടും ഇനിയെന്ത്..... ??<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-18205342635949808?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>KRRnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-74690983831838694322008-10-05T00:17:00.000-07:002008-10-05T00:37:56.662-07:00കടും നെല്ലിക്കപോല് നീയറിയുകഅറിയാമെനിക്കോമനേയേറേ വളര്ന്നുനീ<br /> ഓമനത്തിങ്കളിനീണത്തിനപ്പുറം<br /> ഒരു നാടോടിക്കഥയുടെ നിലാമുറ്റം കട-<br /> കടന്നോര്മ്മയിലൊരു പിറന്നാള്ച്ചിരിതൂകും<br /> പട്ടുപാവാടച്ചുരുളിലൂടെ<br /> പരിചിത പാതകള്<br /> വിട്ടേറെ നടന്നു നീ.<br /> കടും നെല്ലിക്കപോല് ഇനി നീയറിയുക<br /> കയ്പ്പും മധുരവുമാര്ന്നൊരീ ജീവിതം<br /> പക്ഷേ...............<br /> അമ്മ തന് നെഞ്ചിലേറെയാധികള്<br /> കൊഞ്ചല് മുറിയിലേ മാദക സന്ധ്യകള്<br /> വല കെട്ടി നില്ക്കും കൂറ്റന് ചിലന്തികള്<br /> യന്ത്രം തുറക്കും മാന്ത്രികക്കണ്ണുകള്<br /> ഉയിരറ്റു വീഴും പെണ്ണിന്നുടല് മറയ്ക്കാന്<br /> ശീലാവതിക്കഥയാല് പുടവ നെയ്യും ലോകം<br /> എങ്കിലും തിരികെ വിളിക്കില്ല നിന്നെ ഞാന്<br /> അമ്മ തന് പ്രാത്ഥനയാകട്ടെ നിന് രക്ഷാ കവചം<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-7469098383183869432?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>usha teacherhttp://www.blogger.com/profile/16687598425558508809noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-40026107672324106782008-09-16T04:11:00.000-07:002008-09-16T04:38:15.954-07:00അവസാനത്തെ ചിരിവിശപ്പ് വിളയുന്ന വയലിന് കരയില്<br /> വിഷം തിന്ന് മരിച്ച കര്ഷകന്<br /> കബറടക്കം<br /> ആള്ക്കൂട്ടത്തിലാരോ അടക്കം പറഞ്ഞു<br /> കര്ഷകനാണ് ചത്തതെങ്കില് ശവവമ്ണ്ടിക്കാശ് പാതി മതി<br /> (ഭാഗ്യവാനല്ലോ കര്ഷകന്)<br /> മൂന്നാം നാളില് അയാള് ഉയിര്ത്തെഴുന്നേറ്റില്ല.<br /> എങ്കിലും,<br /> മണ്ണിട്ടു നികത്തിയ വയല് നിറയെ<br /> മാനംതൊടും മന്ദിരങ്ങളുയര്ന്നപ്പോള്<br /> അവയുടെ ഓരത്താരോ അയാള്ക്കൊരു കോട്ടം കെട്ടി<br /> (വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവനല്ലോ കര്ഷകന്)<br /> എല്ലാ കൊല്ലവും തിറ കെട്ടാന് വണ്ണാന്മാരെത്തി.<br /> ഓട്ടുചിലമ്പണിഞ്ഞ് അവര് ഉറഞ്ഞാടി<br /> വായ്ത്താരികള് അനുഗ്രഹം ചൊരിഞ്ഞു<br /> മുടിയഴിച്ച ശേഷം മോന്തിയാവോളം<br /> ചിത്ര പീഠത്തിലിരുന്ന് നേര്ച്ച വാങ്ങി<br /> നെറ്റിയില് മഞ്ഞക്കുറിയണിഞ്ഞ ഭക്തര്<br /> ശീതികരിച്ച മുറികളീല് ആത്മാവിനെ തേടി<br /> ഒടുവില് ഫോക് ലോര് അവാര്ഡുകള് പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോള്<br /> അവസാനത്തെ ചിരി<br /> പെരുവണ്ണാന് സ്വന്തമായി.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-4002610767232410678?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>usha teacherhttp://www.blogger.com/profile/16687598425558508809noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-30757531112360312812008-09-14T23:01:00.000-07:002008-09-14T23:02:10.889-07:00ഷദാബ് അഫ്രിദിയുടെ യാത്ര<strong>ഷദാബ് അഫ്രിദിയുടെ യാത്ര</strong><br /><br />2025,ആഗസ്ത് 15,വെള്ളിയാഴ്ച.<br />ഗോഖലെ സ്കൂളിണ്റ്റെ കവാടത്തിലേക്ക്,മുത്തശ്ശി കുഞ്ചിയമ്മാളുടെ കൈ പിടിച്ച് ഒമ്പത് വയസ്സുകാരന് ഗോകുല് രത്നാകര് നടന്നു.<br />ഗോഖലെ സ്കൂളില്,അന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യദിനാഘോഷം നടക്കുകയാണ്.<br />ചിത്രപ്പണികള് ചെയ്ത വലിയ ഇരുമ്പ് വാതിലുകള്ക്ക് മുമ്പില് അവര് നിന്നു.<br />കാറ്റിലിളകിയാടുന്ന ബാനറിലെ ഭീമാകാരമായ അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ,ഗോകുലിണ്റ്റെ മിഴികള് സഞ്ചരിച്ചു.<br /><br />"സ്വാതന്ത്ര്യദിനാഘോഷം,2025 ആഗസ്ത് 15,വെള്ളിയാഴ്ച;<br />ധീരനായ-മനുഷ്യസ്നേഹി,ചന്ദ്രയ്ക്ക്...സ്മരണാഞ്ജലികള്"<br /><br />"മുത്തശ്ശി,ആരാ..ചന്ദ്ര.. ?"<br /><br />/....... /<br />"മുത്തശ്ശീ.. "<br />സുവര്ണലിപികളില് മുദ്രണം ചെയ്ത വരികളില് നോക്കി നിശ്ശബ്ദയായിപ്പോയ കുഞ്ചിയമ്മാള്,സജലങ്ങളായ തണ്റ്റെ മിഴികള് തുടച്ച്,കൊച്ചുമകനെ നോക്കി.<br />"മുത്തശ്ശി, ആരാ ഈ ചന്ദ്ര?".<br />"നിണ്റ്റെ മുത്തച്ഛന്"<br />ഇരുമ്പുവാതിലുകള് തള്ളിതുറക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയില് മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു.<br />ശബ്ദമുണ്ടാക്കികൊണ്ട് വാതിലുകള് തുറന്നു;കിതച്ചുപോയ കുഞ്ചിയമ്മാള്,അസ്സഹ്യമായ ചുമ മൂലം അവിടെ കുത്തിയിരുന്നുപോയി... <br />"മുത്തശ്ശി...മുത്തശ്ശി..എന്താ മുത്തശ്ശി.. "<br />"എഴുനേല്ക്ക് മുത്തശ്ശി.. "<br />ഗോകുല്,മുത്തശ്ശിയുടെ പുറത്ത് തണ്റ്റെ കുഞ്ഞ് കൈകള് കൊണ്ട് പതുക്കെ തടവികൊടുത്തു.<br /><br />മൈതാനമധ്യത്തിലെ,നാലുപാടും തിരിച്ചുവെച്ച ഉച്ചഭാഷിണിയില് നിന്നും യുവരക്ക്തമുള്ള രാഷ്ട്റീയ നേതാവിണ്റ്റെ ഘോരമായ വാചാലത നാടിനെ പ്രകമ്പനംകൊള്ളിച്ചുകൊണ്ട് ഉയറ്ന്നുപൊങ്ങിയിരുന്നു.<br />"നമ്മുടെ ഈ എണ്പത്തിയൊന്നാം സ്വാതന്ത്ര്യദിനാഘോഷ വേളയില്.എണ്റ്റെ ഹൃദയത്തിണ്റ്റെ അന്തരാളങ്ങളില് തെളിഞ്ഞു നില്ക്കുന്നത് ഒരു നൊമ്പരമാണ്;ദേശസ്നേഹിയായിരുന്ന,മനുഷ്യസ്നേഹിയായിരുന്ന,നമ്മുടെ ഈ കൊച്ചു 'കുവ്വോട്' ഗ്രാമത്തിണ്റ്റെ പൊന്നോമനപുത്രനായിരുന്ന ചന്ദ്രേട്ടണ്റ്റെ വിയോഗം.അഞ്ചു വറ്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പ്,2020 ലെ ആഗസ്ത് 15 ണ്റ്റെ ആ കറുത്ത ശനിയാഴ്ച,ആയിരക്കണക്കിനാളുകളുടെ ജീവന് രക്ഷിക്കുവനുള്ള വിഫലശ്രമത്തിനിടയില് സ്വന്തം ജീവന് ബലിയറ്പ്പിച്ച മഹാമനുഷ്യസ്നേഹിയായിരുന്ന ചന്ദ്രേട്ടന്....,ആയിരക്കണക്കായാ മനുഷ്യരുടെ കൂട്ടക്കുരുതിക്കിടയില്,ആരാലും ഓറ്മ്മിക്കപെടാതെപോയ ആ മനുഷ്യണ്റ്റെ സ്മരയ്ക്കുമുമ്പില് ഞാന് എണ്റ്റെ ഹൃദയത്തിണ്റ്റെ ബാഷ്പാഞ്ജലികള് അറ്പ്പിക്കുന്നു........ "<br /><br />ഉച്ചക്കഴിഞ്ഞു,അവറ് മടങ്ങുമ്പോള്.<br />കാല്നടക്കാര് പാകിയ ചവിട്ടടിപാതയിലൂടെ,റെയില്വെ ട്രാക്കിനോട് ചേറ്ന്ന് നടക്കുമ്പോള്,അവന് ചോദിച്ചു.<br />"ആരായിരുന്നു എണ്റ്റെ മുത്തച്ചന്?"<br />"എന്തിനാ മുത്തശ്ശനെ കുറിച്ച് അവരങ്ങിനെയൊക്കെ പറയുന്നേ.. ?"<br />റെയില്വെ ട്റാക്കിണ്റ്റെ അറ്റമെവിടെ എന്നു തിരയുന്ന ഭാവത്തില് നടന്നിരുന്ന,കുഞ്ചിയമ്മാള്ക്ക് തണ്റ്റെ ചിന്തകളില്നിന്നും വ്യതിചലിക്കാതിരിക്കാനായില്ല;അവരുടെ ശുശ്കിച്ച കൈവിരലുകളില് തൂങ്ങി നടക്കുന്ന ഗോകുല്,തണ്റ്റെ ചോദ്യങ്ങള്ക്കൊപ്പം,അവരുടെ കൈവിരലുകളില് മര്ദ്ദനമേല്പ്പിച്ചിരുന്നു.<br />"മുത്തശ്ശന്... "<br />"രാഷ്ട്റീയക്കാരണ്റ്റെ ഉല്പന്നമായ ശവങ്ങള്ക്കിടയിലെ,മറ്റൊരു വിലയേറിയ ശവം"<br />"ഉച്ചഭാഷിണിപെട്ടികളുടെ നെഞ്ചില് മുദ്രണം ചെയ്യപേട്ടിരിക്കുന്ന സ്ഥിരം നാമം"<br />"ചന്ദ്രായെന്ന,ചന്ദ്രാ രാഘവേന്ദ്രന്,ഒരു സാധാരണ റെയില്വേ ഗാറ്ഡ്"<br /><br />"മുത്തശ്ശി, ഒന്നു തെളിച്ചു പറയൂ മുത്തശ്ശീ... "<br />"അതൊരു വലിയകതയാണ്;ഒരു പക്ഷെ ഇപ്പോള് അതിനുള്ള സമയമായിരിക്കുന്നു,നിന്നൊടത് പറയാന്....റെയില് ട്റാക്കിണ്റ്റെ അറ്റം കാണാറായിരിക്കുന്നു എന്നു തോന്നുന്നു. "<br />"മുത്തശ്ശി പറേണത് ഒന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലാവണില്ല്യാ.. "<br />"എല്ലാം പറയാം,എനിക്ക് പറയാന് സാധിക്കാത്തത് ഈ വഴികള് പറയും,ഈ വഴികളില് അവ കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുന്നു;ഇതിലെയാണ് ഷദാബ് അഫ്റിദി നടന്നുപോയത്!"<br /><br />****** ****** <br />2020,ജനുവരി 1,ബുധന്.<br />മഞ്ഞില് പുതഞ്ഞുകിടക്കുന്ന പ്രഭാതം.<br />കന്യാകുമാരിയിലെ താന് താമസിക്കുന്ന 102-ആം മുറിയുടെ വാതില് പൂട്ടി,ഷദാബ് അഫ്റിദി പുറപ്പെട്ടു;കന്യാകുമാരിയിലെ തണ്റ്റെ അവസാനത്തെ പ്രഭാതമാണ് അതെന്ന് അറിയാമായിരുന്നതുകൊണ്ട്,മഞ്ഞുപാളികളെ കടന്നെത്തുന്ന സൂര്യോദയത്തിനായ് ഷദാബ് കാത്തുനിന്നു.<br />റെയില്വെ ട്റാക്കുകളോടായിരുന്നു തനിക്ക് പ്റിയം എന്നുള്ളതുകൊണ്ട്,തണ്റ്റെ കാല്നടയാത്രക്ക് റെയില്വെ ട്രാക്ക്തന്നെ ഷദാബ് തിരഞ്ഞെടുത്തു;അല്ല,അത് ഷദാബിണ്റ്റെ വ്യക്തമായ തീരുമാനങ്ങളുടെ ഭാഗംതന്നെയായിരുന്നു.<br /><br />ഷദാബ്,28 വയസ്സ്.<br />വെളുത്ത് മലിഞ്ഞ ശരീരപ്രകൃതി,വശങ്ങളൊട്ടി നീണ്ടു കൂറ്ത്ത നാസിക;താടിരോമങ്ങള് ഒട്ടുംവളറ്ത്താതെ,വൃത്തിയായികൊണ്ടുനടക്കുന്നതിനാല് കവിളുകള് ഒട്ടിയിരിക്കുന്നത് വ്യക്തമായി കാണാം.കണ്ണുകള് അതി തീഷ്ണങ്ങള്,അറിയാനുള്ള വ്യഗ്രതയും കൂറ്മ്മബുദ്ധിയും വെട്ടിതിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് അധികനേരം നോക്കിനില്ക്കാന് ആര്ക്കും കഴിയില്ല.തോള്സഞ്ചിയില് കരുതിവെച്ചിരിക്കുന്ന അത്യാവശ്യം സാധനങ്ങളില് ഉള്ള ജെല് ഉപയോഗിച്ച് മുടി പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നു,ഒരിഴപോലും കാറ്റിലിളകാത്തവിധം.മെലിഞ്ഞ കൈകളിലെ രക്തധമനികള് തുടിച്ചുനില്ക്കും എപ്പോഴും.വെളുത്ത പൈജാമയും ജുബ്ബയും ധരിച്ച്,തോള്സഞ്ചിയും തൂക്കിനടക്കുന്ന അഫ്റീദി ഊറ്ജ്ജസ്വലനാണ്.<br /><br />ട്റാക്കിലെ കരിങ്കല് കഷ്ണങ്ങളൊ,കല്ലൊ മുള്ളൊ അയാള്ക്ക് തടസ്സങ്ങളായിരുന്നില്ല,കുറ്റിച്ചെടികളും മുള്പടര്പ്പുകളും ഭയപെടുത്തിയില്ല<br />തണ്റ്റെ യാത്രയിലെ തടസ്സങ്ങളും സൌകര്യങ്ങളും അയാളെ അലോസരപെടുത്തിയിരുന്നില്ല.<br />ഷദാബ്,ആരോടും സംസാരിച്ചില്ല;ഷദാബിനോട് ആരും സംസരിച്ചില്ല;അയാള് സ്വച്ഛന്ദവിഹാരിയെപോലെ നടന്നു;കാറ്റും മഴയും അറിയാതെ,വെയിലും കുളിരും ഓറ്ക്കാതെ. കുന്നിന് നിറുകയില് നിന്നു അങ്ങ് ദൂരേക്ക് നോക്കുമ്പോള് കാണുന്ന,ഏകാകിയായ് ഒഴുകിവരുന്ന തീവണ്ടിപോലെ,ചിലപ്പോഴൊക്കെ അതു തോന്നിച്ചു,സ്റ്റേഷനുകളിലെത്തുമ്പോള് ക്റോസ്സ് ചെയ്തുപോകുന്ന തീവണ്ടികള്ക്കിടയിലെ പ്രകമ്പനമ്പോലെയും;പക്ഷെ എല്ലാം,കാണുന്നവറ്ക്ക് മാത്രമായിരുന്നു!<br /><br />യാത്രയില്,അയാള് എവിടേയും തങ്ങിയില്ല.<br />പുഴകള് കാണുമ്പോള് ഷദാബ് നില്ക്കും,എങ്ങും നോക്കും,തണ്റ്റെ തോള്സഞ്ചിയില്നിന്നും ഡയറിയെടുത്ത് എന്തോ കുറിച്ചുവെക്കും.ഒരു തീവണ്ടിയെങ്കിലും കടന്നുപോകുംവരെ അയാള് അവിടെ ഉണ്ടായിരിക്കും.തീവണ്ടി പാലത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങള് മുതല് അയാള് ജാഗരൂകനായിരിക്കും,ഓരോ ബോഗികളും കടന്നുപോകും വരെ.തീവണ്ടി പാലത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ഛ സമയവും,നെടുനീളത്തില് അത് പാലത്തില് എത്ര സമയം തങ്ങുന്നു എന്ന വിവരവും അയാള് കുറിച്ചു വെക്കും;പാലത്തിണ്റ്റെ മറുവശത്ത് എഞ്ചിന് എത്തുന്ന സമയം കൂടി രേഖപ്പെടുത്തികാഴിഞ്ഞാല് ഷദാബ് യാത്ര തുടരും.അയാളുടെ യാത്രയിലെ ഓരോ പാലങ്ങള് കഴിയുമ്പോഴും,പാലങ്ങള്ക്കും പുഴകള്ക്കുമായി നീക്കിവെച്ച ഡയറിത്താളുകളുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.<br /><br />യാത്ര തുടര്ന്നുകൊണ്ടിരുന്ന,ഷദാബ്,റെയില്വെ ക്രോസ്സുകളില് എത്തുമ്പോള്,ചിലപ്പോള് ദിവസങ്ങള് തന്നെ ചിലവഴിച്ചു ആ പരിസരങ്ങളില്.അവിടങ്ങളിലെ റെയില്വെ ഗാര്ഡുകളുമായി ചങ്ങാത്തം സ്ഥാപിക്കുന്നതിലും,അവരുടെ വീടുകളില്പോലും ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസം തങ്ങുന്നതിനും അയാള് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു;അയാല് അത്രയും മിടുക്കനും കൂടിയായിരുന്നു;കുലീനത്വമുള്ള ഷദാബിണ്റ്റെ പെരുമാറ്റത്തെ തിരസ്കരിക്കാന് ആര്ക്കും കഴിഞ്ഞില്ല.<br />അവിടെനിന്നാണ്,തീവണ്ടി സമയങ്ങള് കൃത്യമായി അയാള് ശേഖരിച്ചത്.ഓരോ ക്രോസ്സിങ്ങിലും തീവണ്ടി കടന്നുപോകുന്ന സമയം മുതല്,അവിടങ്ങളിലെ തിരക്കും,ഗേറ്റ് തുറന്നുകിടക്കുന്ന സമയങ്ങലിലെ വഹനതിരക്കും മറ്റും ഷദാബ് മനസ്സിലാക്കി,തണ്റ്റെ ഡയറിയില് രേഖപ്പെടുത്തി.<br /><br />സ്റ്റേഷനുകളില് ഒരിക്കലും അയാള് അധികസമയം ചിലവഴിച്ചില്ല.<br />യാത്രകളില്,പലപ്പോഴും താന് താണ്ടിയ വഴികളിലേക്ക് അയാള് തിരിച്ചു നടന്നു.<br /><br />ഏഴുമാസം അയാള് യാത്ര ചെയ്തു,കാസറഗോഡ് എത്താന്!<br />ഷദാബ്,അവിടെ ഒരു ലോഡ്ജില് തങ്ങി,ഏതാനും ദിവസം.<br />തണ്റ്റെ ഡയറിയുടെ പഠനമായിരുന്നു അത്രയും ദിവസം<br />2020,ആഗസ്ത് 14,വെള്ളിയാഴ്ച.<br />ഷദാബ് ഒരിക്കല്കൂടി കുവ്വോട് ഗ്രാമത്തിലെത്തി;ചന്ദ്രയുടെ അടുത്തേക്ക്...<br />തണ്റ്റെ ഏഴുമാസത്തെ യാത്രക്കിടയില്,അയാള് ഒന്നോ രണ്ടൊ ദിവസം കൂടുതല് തങ്ങിയത് ചന്ദ്രയുടെ വീട്ടിലായിരുന്നു.ഒരു പക്ഷെ,ഷദാബ്,തണ്റ്റെ ജീവിതത്തില് ആദ്യമായി സ്നേഹമെന്തെന്നു മനസ്സിലാക്കാന് ശ്രമിച്ചതും ഒരു വേള അയാളുടെ ഹൃദയം ആര്ദ്രമായതും അവിടെ വെച്ചായിരുന്നു.ച്ന്ദ്രയുടെ മകന്,വിനോദ് ചന്ദ്ര ഷദാബിണ്റ്റെ ഉറ്റ ചങ്ങാതിയായി.വിനോദിണ്റ്റെ മകന് ഗോകുലിണ്റ്റെനിശ്കളങ്കമായ പുഞ്ചിരിക്കുമുമ്പില് ഷദാബ്ബ് തോറ്റുപോയി.ഗോകുലിണ്റ്റെ അമ്മ വീണാ ചന്ദ്രയുടെ സാഹോദര്യത്തില്,അയാള് തണ്റ്റെ കുട്ടിക്കാലം ഒരിക്കല്കൂടി കണ്ടു.കുഞ്ചിയമ്മാളുടെ മാതൃവാത്സല്ല്യത്തിണ്റ്റെ കുളിരില്,അയാള് ആദ്യമായി സ്വസ്ഥമായി ഉറങ്ങി.<br />പക്ഷെ,ഷദാബ് അവിടെനിന്ന് ഓടിപോകുകയാണ് പിന്നീട് ചെയ്തത്!!<br /><br />"മോനെ,നീ ഇത്രനാളും എവിടേയായിരുന്നു;ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതെ പോകാന് ഞങ്ങള് എന്തു തെറ്റാണ് നിന്നോട് ചെയ്തത്?"<br />വീണ്ടും കയറിവരുന്ന ഷദാബിനെ കണ്ടപ്പോള്,ഓടിചെന്നുകൊണ്ട് കുഞ്ചിയമ്മാള് ചോദിച്ചു.അന്ന് അവിടെ ഉത്സവതിമിര്പ്പായിരുന്നു.മുടിയനായ പുത്രന് തിരിച്ചു വന്ന ആഹ്ളാദം ചന്ദ്രയും കുടുംബവും ആഘോഷിച്ചു.ഒറ്റക്കായ ചിലനിമിഷങ്ങളില്,വിനോദ് ഷദാബിനോട് ചോദിച്ചു..<br />"ഷദാബ്,നിനക്കെന്തു പറ്റി?"<br />"ഊം... ?"<br />"നീയെന്താണ് ഒന്നും മിണ്ടാതെ പോയത്?"<br />/........ /<br />"ഷദാബ്.. ?"<br />"ഒന്നുമില്ല"<br />"പിന്നെ?!"<br />"വിനോദ്,ഇന്ത്യന് മിലിട്ടറി എണ്റ്റെ കുടുമ്പത്തെ കൂട്ടത്തോടെ കൊന്നൊടുക്കിയതാണ് ആദ്യത്തേയും അവസാനത്തേയും നഷ്ടവും പരാജയവും എന്നാണ് ഞാന് വിസ്വസിക്കുന്നത്.... "<br />"..?!!.. "<br />"ഇനി ഒരു പരാജയം കൂടി ഞാന് സമ്മതിക്കില്ല;പക്ഷെ നിങ്ങളോടൊത്ത് കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളില് ഞാന് ഭയത്തോടെ മനസ്സിലാക്കി,വീണ്ടും ഞാന് പരാജയപ്പെടുന്നു എന്ന്.... "<br />"ഇനി എനിക്ക് പരാജയപ്പെടാന് ഒരവസരം കുടിയില്ല,വിനോദ്...എന്നോട് ക്ഷമിക്കു.. "<br />"ഷദാബ്,നീ എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?!!"<br />"ഇന്നത്തെ രാത്രികൂടി കാത്തിരിക്കു"<br />യാത്രപറഞ്ഞിറങ്ങും മുമ്പ്,തണ്റ്റെ തോള്സഞ്ചി,ഗോകുല് രത്നാകറിന് സമ്മാനിച്ചാണ് അയാള് പോയത്.<br /><br />**************** <br />"മുത്തശ്ശീ,അയാളാണൊ എണ്റ്റെ അച്ഛനേയും അമ്മയേയും കൊന്നത്?"<br />"അല്ല,പക്ഷെ അയാളായിരുന്നു ഹേതു"<br />"എങ്ങി്നെ?"<br />"അത്... "<br />അത് മുഴുവനാക്കാന് കുഞ്ചിയമ്മാള്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.<br />അവര് ട്രാക്കില് ഇരുന്നു,പിന്നെ.......<br />"മുത്തശ്ശീ....... "<br />ഗോകുല് സ്തംഭിച്ചു പോയി/അവസാനകണ്ണിയും അറ്റിരിക്കുന്നു........... <br />നിരാലമ്പനായ അവണ്റ്റെ മുന്നില് റെയില്വേ പാളം അവസാനമില്ലാതെ കിടന്നു.<br /><br />***********<br />2043,ആഗസ്ത് 15,ശനിയാഴ്ച.<br />മുത്തച്ഛന്,ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കുവ്വോട് ഗ്രാമത്തിലെ റെയില്വെ ക്രോസ്സിങ്ങിലെ ഒരൊഴിഞ്ഞ ബഞ്ചില്,സുമുഖനായ ഗോകുല് രത്നാകര് ഇരുന്നു.<br />മുത്തച്ചണ്റ്റേയും മുത്തശ്ശിയുടെയും ശ്രാദ്ധത്തിനു വന്നതായിരുന്നു,രത്നാകര്.<br />രത്നാകര്,തണ്റ്റെ ബാഗില് നിന്നും ആ പഴയ ഡയറിയെടുത്തു;<br />2020,ആഗസ്ത് 16 ലെ പ്രമുഖപത്രങ്ങളുടെ ശേഖരങ്ങളും.<br />എല്ലാ പത്രങ്ങളുടേയും തലക്കെട്ടില് ഒരേ വാര്ത്തയായിരുന്നു....<br /><br />"ഇന്ത്യ ചരിത്രത്തിലെ വലിയ തീവണ്ടിയപകടം,10000 തിലേറെ പേര് കൊല്ലപെട്ടു;റെയില്വെ ഗാര്ഡിണ്റ്റെ കുടുംബം അറസ്ടില്"<br /><br />ഷദാബ് അഫ്രീദിയുടെ പിഴക്കാത്ത കണക്കുകൂട്ടലുകളുടെ അവസാനം.<br />മംഗലാപുരത്തുനിന്നും പുറപ്പെട്ട ഏറ്റവും വേഗതകൂടിയതും തിരക്കേറിയതുമായ ആ തീവണ്ടി നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നത് ഷദാബ് അഫ്രീദിയായിരുന്നു<br />21 റെയില്വെ ക്രോസ്സിങ്ങുകളിലായി 6000 തിലേറെ മരണം,ഏറ്റവും വലിയ പാലത്തിലെ ദുരന്തം 4000 തിലേറെ മരണം;അനൌദ്യോഗികമായ കണക്ക് 13500...<br /><br />ഏതാനും ദിവസങ്ങള്ക്കുശേഷമുള്ള പത്രങ്ങളിലെ വാറ്ത്തകളിലൂടെ കണ്ണോടിച്ച രന്ത്നാകറിണ്റ്റെ കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞിരുന്നു.<br />"കസ്റ്റഡിയിലുണ്ടായിരുന്ന വിനോദ് ചന്ദ്രയും ഭാര്യ വീണാ ചന്ദ്രയും തൂങ്ങിമരിച്ചു. "<br />ആ പത്രത്താളുകല് തണ്റ്റെ മാറോട് ചേറ്ത്തുപിടിച്ച് ഗോകുല് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.<br /><br />അല്പസമയത്തെ മൌനത്തിനു ശേഷം,അന്വേഷണക്കമ്മീഷന് റിപ്പോറ്ട്ടുകള് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പത്രംകൂടി അവന് വായിച്ചു.<br />അതിലെ ചെറിയ ഒരു കോളത്തില് അവറ് എഴുതിയിരുന്നു;<br />സമയംതെറ്റി ഓടുന്ന തീവണ്ടിയുടെ സൂചനകള് വൈകിയറിഞ്ഞ ഗാര്ഡ്സ്മാന് ചന്ദ്ര,റെയില്വെ ട്റാക്കില് കുടുങ്ങി കിടക്കുന്ന സ്കൂള്കുട്ടികളടക്കമുള്ള യാത്രക്കാരെ രക്ഷിക്കാന് 'റെഡ് ഫ്ളാഗുമായി'ട്റാക്കിലേക്ക് ഓടിയിറങ്ങിയതും,അദ്ധേഹത്തിണ്റ്റെ വിഫലശ്രമങ്ങളെ തകറ്ത്തുകൊണ്ട്,അഫ്റീദിയുടെ തീവണ്ടി അദ്ധേഹത്തെ തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കടന്നുപോയി എന്നും.<br /><br />ആ ഒരു കാഴ്ചയില് പതറിയ അഫ്റിദിയുടെ കണ്ണുകള് കലങ്ങിയിരുന്നു.<br /><br />അഫ്റിദിയുടെ ഡയറിയിലെ അവസാന താളിലെ സുവറ്ണലിപികള് രത്നാകര് വായിച്ചു.<br /><br />"പ്രിയ ഗോകുല്.....മാപ്പ്... "<br /><br />ആ ഡയറി അവന് വലിച്ചെറിഞ്ഞു.<br />ഗോകുല് രത്നാകറ് നടന്നു;പുതിയവേരുകള് കണ്ടെത്താനായി....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-3075753111236031281?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>KRRnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-42625336146451244192008-09-05T15:06:00.000-07:002008-09-05T15:07:46.492-07:00മൽസരങ്ങൾ ഇനി മോബ് ചാനെലിലേക്കു മാറ്റിയിരിക്കുന്നു..വാർഷിക സമ്മാനമായ iPOD ലഭിക്കുവാൻ ഇനി മുതൽ മോബ്ചാനെലിൽ പബ്ലിഷ് ചെയ്യപ്പെട്ട ക്രുതികൾ മാത്രമേ പരിഗണിക്കുകയുള്ളൂ എന്ന വിവരം അറിയിച്ചുകൊള്ളട്ടെ. <br />മോബ്ചാനെൽ ഒരു കണ്ടന്റ് മാനേജ്മന്റ് സിസ്റ്റം ആയീ മാറിയതിനാൽ , ബ്ലൊഗ്ഗറിനു പകരം അതു ഉപയോഗ്ഗിക്കാനാണു ഇങ്ങനേ ചെയ്യുന്നതു.. ഇതു വരേ ഈ ബ്ലോഗിൽ കണ്ടന്റ് ഇട്ട നിങ്ങൾക്കു നന്ദി പറയുന്നു..അതൊടൊപ്പം ഇങ്ങനേ ഒരു സൗകര്യം കണ്ടന്റ് എഴുത്തുകാർക്കു നൽകിയ ഗൂഗിളിനും ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-4262533614645124419?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>Praveen George| ഗുണാളന്noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-35967937836495458012008-08-26T04:54:00.000-07:002008-08-26T04:58:32.761-07:00പ്രണയവഴികള്സ്കൂള് തുറക്കുന്നതിന്റെ തലേദിവസം.ഒരുപാട് തിരക്കുകളില് മുഴുകിയിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്.അഡ്മിഷന്റെ കുത്തൊഴുക്ക് തീര്ന്നിരിക്കുന്നുഇനിയിപ്പോള് ഒറ്റയും തെറ്റയുമായി ആരെങ്കിലും വന്നാലായി.അത്രയേയുള്ളൂ.അടുത്ത ദിവസം പുതിയ കുട്ടികളേയും മുഖത്ത് പുതിയ ഭാവമണിഞ്ഞ് വരുന്ന സഹപ്രവര്ത്തകരേയും സ്വീകരിക്കണം.അതിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങള് നടത്തുകയാണ്.അപ്പോഴാണ് ആ അമ്മയും മകളും കടന്നു വന്നത്.അനുവാദം ചോദിക്കതെയുള വരവില് അല്പ്പം നീരസം തോന്നിയെങ്കിലുംപുതിറ്യ അഡ്മിഷനാണല്ലൊയെന്ന് ഓര്ത്ത് മുഖത്ത് ചിരി വരുത്തി.രക്ഷിതാക്കളേയും കുട്ടികളേയും എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കണമെന്ന് മാനേജര് ഒരു സ്റ്റഡി ക്ലാസ്സ് തന്നെ തന്നിരുന്നു. “അഡ്മിഷന് തീര്ന്നോ ടീച്ചര്”? അവര് വെപ്രാളത്തോടെ ചോദിച്ചു. ഞാനവരെ കൌതുകത്തോടെ നോക്കിയിരുന്നു.കടും നിറത്തിലുള്ള ചുരിദാറാണ് വേഷം.സര്ക്കാര് അനുവദിച്ചിട്ടു പോലും ഈ നാട്ടിന്പുറത്തെ പള്ളിക്കൂടത്തില് ടീച്ചര്മാര് പോലും ചുരിദാറിട്ട് വന്നു തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. “മോളെ ഇവിടെത്തന്നെ ചേര്ക്കണമെന്ന് പ്രകാശേട്ടന് നിര്ബ്ബന്ധമാരുന്നു” അവര് തുടര്ന്നു പറഞ്ഞു. ആരാ പ്രകാശേട്ടന്? എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കണമല്ലോയെന്നു കരുതി ഞാന് വെറുതേ തിരക്കി. “ന്റെ ഭര്ത്താവാ” അവരുടെ മുഖത്ത് നാണത്തിന്റെ ഒരു പൂവ് വിടര്ന്നു. “ആള് മസ്കറ്റിലാ”.എനിക്കും സന്തോഷമായി.ഏതായാലും ഒരു ഗള്ഫ് രക്ഷിതാവ് തന്നല്ലോ.വേഗം അപേക്ഷാ ഫോറം എടുത്ത് നീട്ടി.അവരുടെ മുഖം മങ്ങി. “ടീച്ചര്,എനിക്ക് എഴുതാനൊന്നുമറിയില്ല അതോണ്ടെന്നാ മോളെ നല്ലോണം പടിപ്പിക്കണമെന്ന് ഞങ്ങ്ക്ക് ഇത്ര ആശ.ഐ സ്കോളില് പടിച്ചാമോള് നന്നാവുംന്ന് പ്രകാശേട്ടന് ഒറപ്പാ” ഞങ്ങടെ ഈ സാദാ സ്കൂളിന് മസ്കറ്റിലോളം കീര്ത്തിയോ? ഞാനും ഇത്തിരി പൊങ്ങി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള് പൂരിപ്പിച്ച അപേക്ഷ ഫോറവുമായി അവര് കടന്നു വന്നു. ചുരിദാറിട്ട് വന്നത് മോശായോ ?പ്രകാശേട്ടന് ഞാന് ചുരിദാറിടുന്നതാ ഇഷ്ടം. അത് കേള്ക്കാത്തഭാവത്തില് ഞാന് അപേക്ഷ ഫോറം കൈയില് വാങ്ങി, ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു.രക്ഷിതാവ് കെ മാധവന്. "ഇതാരാ മാധവന്?”ഞാന് ചോദിച്ചു. അത് അവളുടെ അഛനാണ് .തികച്ചും നിര്വികാരമായാണ് മറുപടി വന്നത്. “അയാളെവിടെ?”ഞാന് ചോദിച്ചു. “ഓ...അയാളൊരു കൊള്ളരുതാത്തവനാണ് ടീച്ചറേ.എന്നേം മോളേം ഇട്ടിറ്റ് പോയതാ. കൊല്ലം അഞായി.” “അപ്പോള് പ്രകാശന്?” ഞാന് അറിയാതെ ചോദിച്ചു പോയി. അവരുടെ കണ്ണുകള് നെയ്ത്തിരി നാളങ്ങളായി.സ്വരത്തില് മധുരം നിറഞ്ഞു. “സ്നേഹമുള്ളയാളാ ടീച്ചറേ.ന്റെ കഷ്ടപ്പാട് കണ്ടിറ്റ് എനക്കൊരു ജീവിതം തന്നതാ” “നിങ്ങള് അയാളുടെ കൂടെയാണോ താമസിക്കുന്നത്?” ആ മുഖം പെട്ടെന്ന് മങ്ങി.അല്ല.പ്രകാശേട്ടന് ഭാര്യേം ഒരു കുട്ടീം ഉള്ളയാളാ. ഉള്ളിലെവിടേയോ തീയാളുന്നതു പോലെ എനിക്ക് തോന്നി .ഒരുപാട് ഭാര്യമാരുടെ കണ്ണീരും ശാപവും ഒരു വിലാപനദിയായി അവിടെയൊഴുകി.തുടര്ന്ന് ഒന്നും ചോദിക്കാതെ അപേക്ഷാ ഫോറത്തില് ഒപ്പ് വച്ച് ഞാനവരെ ഓഫീസിലേക്കയച്ചു. “ആളെ മുന്പരിചയമുണ്ടോ?” കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള് മുറിയിലേക്ക് കടന്നു വന്ന സഹപ്രവര്ത്തക ചോദിച്ചു. ഇല്ല. ആദ്യായിട്ട് കാണുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള് അവള് ചിരിച്ചു. “നല്ല ബിസിനസ്സാ.”എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ലെന്ന് തോന്നിയിട്ടാവാം അവള് വിശദീകരിച്ചു .ഏറ്റവും പഴയ ബിസിനസ്സ് തന്നെ.ഞാനപ്പോള് ആ എട്ടാം ക്ലാസ്സ്കാരിയെക്കുറിച്ചാണ് ആലോചിച്ചത്.പുഴുക്കുത്തേല്ക്കാന് പോവുന്ന പാവം പൂവ്.മസ്കറ്റ്കാരന് ഭര്ത്താവ് നല്ല മുഖാവരണം തന്നെ. ആ സ്തീ പിന്നെയും പലതവണ എന്നെക്കാണാന് വന്നു.ക്ലാസ്സ് പി.റ്റി.എ,പ്രോഗ്രസ്സ് കാര്ഡ് അങ്ങനെ ഒഴിവാക്കനാവാത്ത സന്ദര്ശനങ്ങള്.ചിലപ്പോള് അയല്ക്കരെക്കുറിച്ച് പരാതികള് പറയും.എല്ലാവര്ക്കും അവളോട് അസൂയയാണത്രേ. ഒരു തവണ വന്നപ്പോള് സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.പ്രകാശേട്ടന് അടുത്ത മാസം വരുന്നു. “ദാ പൈസ അയച്ചിരിക്കുന്നു.ഞാന് ബാങ്കീന്ന് വരുന്നതാ”ബാഗില് നിന്നും ഒരു വലിയ നോട്ട് കെട്ടെടുത്ത് എന്നെ കാണിച്ചു.പാപം മണക്കുന്ന പണവും കൈകളിലെടുത്ത് ആവിലാസിനി ചിരിക്കുകയാണ്. അവളുടെ സങ്കല്പ്പത്തിലെ ഗള്ഫ്കാരനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോള് ഇത്തവണയും സഹപ്രവര്ത്തക എന്നെ അദ്ഭുതപ്പെടുത്തി.“അയാള് സങ്കല്പ്പമല്ല,ശരിക്കും ഉള്ളതാ.അവധിക്ക് വരുമ്പോഴെല്ലാം അയാള് ഇവരുടെ കൂടെയാണ് താമസം.” “അപ്പോള് ..അവള്...” “തൊഴില് അത് തന്നെ .പക്ഷെ അയാള്ക്ക് അവളെ ഇഷ്ടമാണ്” “അതെങ്ങെനെ ..”ഞാനറിയാതെ ചോദിച്ചു പോയി. “അജ്ഞാതമാണ് പ്രണയമൊഴുകും വഴികള്’ഒരു ത്ത്വചിന്തകയെപ്പോലെ അവള് ചിരിച്ചു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-3596793783649545801?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>usha teacherhttp://www.blogger.com/profile/16687598425558508809noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-77405765116421728202008-08-17T07:05:00.000-07:002008-08-18T20:10:29.026-07:00ഇന്ദുളഇന്ദുള<br /><br />*ഓര്മ്മയുടെ താക്കോലുകള്*<br /><br />"മുന്നാ ബയ്യാാാ......ബക്രാഗ്യാാ......... "<br />"മുന്നാ ബയ്യാാാ......ബക്രാഗ്യാാ......... "<br />"...ബക്രാഗ്യാാ......... "<br />ഓര്മ്മയുടെ ചുരം കടന്നെത്തുന്ന തണുത്ത കാറ്റില് ആ ശബ്ദം,ഒരു സംഗീതം പോലെ തണ്റ്റെ കാതില് അലയടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.<br /><br />മരിമാതാ ക്ഷേത്രത്തിലെ നാലുകാല് മണ്ഠപത്തിലെ തിണ്ണയില്,തൂണും ചാരിയിരുന്ന് ദിവാസ്വപ്നങ്ങളില് അഭിരമിക്കുന്നതില് നിര്വൃതികൊണ്ടിരുന്നു,താന്-ഗൌതമന്.<br />വല്ലപ്പോഴും വരുന്ന ഭക്തര്,തനിക്ക് ഒരു ശല്ല്യമായി തോന്നിയിരുന്നില്ല;കാരണം,ഇന്ദുളയുടെ ലോകത്തല്ലാതിരിക്കുമ്പോള്,ഭൂമിയില് എന്തുനടന്നാലും അത് ഒരലോസരമായി തനിക്ക് അനുഭവപെട്ടിരുന്നില്ല;മാത്രമല്ല അപ്പോള് മാത്രമാണ് താന് ഭൂമിയിലെ കാഴ്ചകള് കണ്ടിരുന്നുള്ളു<br /><br />ഇന്ദുളയുമായി ലയിച്ചുചേരാന് ആഗ്രഹിക്കുമ്പോള്,ക്ഷേത്രത്തിനു പുറംതിരിഞ്ഞ് പടിഞ്ഞാറ് നോക്കിയിരിക്കും;<br />അല്ലാത്തപ്പോള്,ക്ഷേത്രമുറ്റത്തേക്ക് കാണത്തക്കവണ്ണം കിഴക്കോട്ട് നോക്കിയിരിക്കും.<br />അപ്പോഴാണ് ക്ഷേത്രക്കാഴ്ചകള് കാണുന്നത്.<br />താന് മുന്പ് കണ്ടത്.....<br />ഒരാള് പൈജാമയും ജുബ്ബയും ധരിച്ച് സൈക്കിളില് വന്നിറങ്ങുന്നു;കോവില് കവാടത്തിലെത്തിയപ്പോള് പാന്പരാഗ് നീട്ടിതുപ്പുന്നു;കൈയ്യിലെ പൊതിയില് നിന്ന് ഒരു നാളികേരമെടുക്കുന്നു;കോവിലിണ്റ്റെ ചെറിയ കവാടം തുറക്കുന്ന ശബ്ദം,മണിനാദം....<br />പിന്നെ ഏറെനേരം ഒന്നുമറിയുന്നില്ല.<br />അയാള് പോകുന്നു.<br />ഒരു കാറില് വൃദ്ധ ദമ്പതികള് വന്നിറങ്ങുന്നു<br />അവരുടെ പക്കല് ഒരു സഞ്ചിയുണ്ട്,പൂജക്കുള്ള സാധനങ്ങളായിരിക്കാം<br />പിന്നെയെല്ലാം ആവര്ത്തനം,<br />പാന്പരാഗ് ചവച്ചുള്ള തുപ്പലൊഴികെ....<br /><br />മണിക്കൂറുകള്ക്ക് ശേഷം...... <br /><br />കാലികളെ മേച്ച് തിരിച്ചുവരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരന്... <br />ചുണ്ടിനും പല്ലുകള്ക്കും ഇടയില് തിരുകിയ 'ഹാന്സി'ണ്റ്റെ ഉരുള,ചൂണ്ടുവിരലിട്ട് ചുഴറ്റിയെടുത്ത് പുറത്ത് കളഞ്ഞു;<br />കോവിലില് പ്രവേശിച്ചു.... <br />പിന്നെയും ആവര്ത്തനം...<br />...............<br /><br />എന്താണ് ഇപ്പോഴും... ?<br />ക്ഷേത്രം അടക്കുന്നില്ലേ.. ?!<br />പൂജാരി പോകുന്നത് കണ്ടില്ലല്ലോ?!!<br /><br />താന് കോവിലിലേക്ക് ഇറങ്ങി;<br />ഇതുവരെ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ക്ഷേത്രമുന്വശം.സമചതുരത്തിലുള്ള ഒരു ചെറിയ കോവില്;മുറ്റത്ത് ഒരു കുങ്കുമം,അതിണ്റ്റെ വേരുകള്ക്കിടയില് ഒന്നുരണ്ട് നാഗവിഗ്രഹങ്ങള്;പിന്നെ ഒരു ശൂലവും തറച്ചിരിക്കുന്നു;ചുറ്റിലും മഞ്ഞളും കുങ്കുമവും വിതറിയിരിക്കുന്നു.കോവിലിനു ചുറ്റും ചെറിയ മതില്,ഒരാള്ക്ക് മാത്രം വലംവെക്കാവുന്ന വിസ്താരമേയുള്ളു രണ്ടിനുമിടയില്.ഒരു ചെറിയ ഇരുമ്പ് കവാടം;കയറിചെല്ലുന്നിടത്ത് ഒരു മണി തൂങ്ങിയാടുന്നു.ഉള്ളില് ആ ചെറുപ്പക്കാരന് എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യുന്നു;നല്ല ഉയരമുള്ള വിഗ്രഹത്തിനു ചുറ്റും ആയാസപെട്ട് വലംവെക്കുന്നു,അതിനു മാത്രമുള്ള ഉയരമേയുള്ളു കോവിലിന്....<br /><br />എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് നടയടച്ച്,മണിമുഴക്കി അയാള് പുറത്തിറങ്ങി.<br />തനിക്ക് നീട്ടിയ മഞ്ഞള്പ്രസാദം,അയാളെ തൃപ്തിപെടുത്താന് വങ്ങിയെങ്കിലും അയാള് മറഞ്ഞപ്പോള് കളഞ്ഞു.<br /><br />എല്ലാം വിചിത്രം!!<br />ആര്ക്കുവേണമെങ്കിലും എപ്പോള് വേണമെങ്കിലും കോവിലിലേക്ക് വരാം.പൂജയും പ്രര്ത്ഥനയും എല്ലാം ഭക്തരുടെ ഇഷ്ടാനുസാരം നടത്താം.<br />വൃത്തിയും ശുദ്ധിയും ഭക്ക്തിയും അവരുടെ ഹൃദയത്തിലായിരിക്കാം...<br /><br />"മുന്നാ ബയ്യാ..... "<br />"ബക്രാ..ആഗയാ.. "<br />"ഘര്പേ ആ.. !"<br />ഹൊ... എന്താണിത്?<br />കോവിലിനു പുറംതിരിഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്ന താന് അസ്വസ്ഥനായി...<br />സന്ധ്യയ്ക്കു ഇരുളിണ്റ്റെ കാഠിന്യം വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.<br />കാലികള് വീട്ടിലെത്തിയതിണ്റ്റെ ആഹ്ളാദമായിരുന്നു,അവളുടെ ആദ്യത്തെ വിളികള്ക്കെങ്കില്,ഇപ്പോള്,ബയ്യ വീട്ടിലെത്താതിണ്റ്റെ സങ്കടം അനിയന്ത്രിതമാകുന്നതുപോലേയാണ്.തണുത്ത കാറ്റില് ഇഴുകിചേരുന്നതുകൊണ്ടാകാം,ആ വിളികള് ഒരു ശോകഗാനം പോലെ തനിക്ക് തോന്നുന്നത്;ഒരു പക്ഷെ ഇന്ദുളയുടെ ലോകത്തായിരുന്നതുകൊണ്ടുമാകാം.<br />അനിര്വചനീയ നിമിഷങ്ങളെ തല്ലികെടുത്തിയാതായിരുന്നിട്ടും തനിക്ക് ദേഷ്യം തോന്നിയില്ല,ഒപ്പം തന്നെ,<br />കുയിലിണ്റ്റെ മറുപാട്ട് കേള്ക്കാന് കാതോര്ത്തിരിക്കുന്ന ബാല്യകാലത്തിണ്റ്റെ കൌതുകമുയരുകകൂടി ചെയ്തു ഉള്ളില്!<br />പിന്നെ ആകാംക്ഷയായി....<br />ഒടുവില് വല്ലാത്തൊരു പരവേഷവും... <br />എന്താണ് മറുപടിയില്ലാത്തത്?!<br />ഇപ്പുറത്ത് വിളി കരച്ചിലായിരിക്കുന്നു...<br />"ബയ്യാാ..ആ..ബയ്യാാ..ആവോ.. "<br />"ആവോനാ.... ?"<br />എങ്കിലും അവളുടെ കരച്ചില് അലമുറയാകുന്നതിനുമുന്പ്,മറുപടിയുടെ അലകളുണ്ടായി... <br />"മോട്ടൂ...ആരാഹും...മേം ആരാഹും... "<br />കിഴക്കുനിന്ന് കാറ്റ് വീശാതിരുന്നതുകൊണ്ടാകാം ഇത്ര നേരവും മുന്നയുടെ മറുവിളി കേള്ക്കാതിരുന്നത്.. <br />"ഹൊ.... "<br />സമ്മര്ദ്ദമൊഴിയുന്നു<br /><br />താണ്റ്റെ ചിന്തകള്ക്ക് കടിഞ്ഞാണിട്ടതെവിടേയാണ്?<br /><br />ഇന്ദുളയില്ലാത്ത ഈ മണ്ഠപത്തില് അവളെകുറിച്ചുമാത്രം ചിന്തിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ്,അവളെ താന് കൂടുതല് അറിയുന്നത്!<br /><br />പതിനെട്ട് വയസ്സ് മാത്രം പ്രായമുള്ള സുന്ദരിയായ ഭാര്യയാണവള്....<br />പ്രായം മതിക്കുന്ന ആകാരഭംഗി;ഒട്ടും ചോരാതെ,ഒട്ടും ഏറാതെ...<br /><br />കൂടുതലെന്ത് പറഞ്ഞാലും അത് അവലക്ഷണമാകും;ആ സൌന്ദര്യം വര്ണിക്കുവാനുള്ള വരികള് ആരുടെ വിരല്തുമ്പിലും വിരിയാതിരിക്കട്ടെ.<br /><br />അവള് അവിടെ,തണ്റ്റെ താമസസ്ഥലത്ത് വരാറുള്ളപ്പോള്......<br />അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു നടന്ന തനിക്ക്,<br />താല്ക്കാലീകമായ അഭയം തന്ന ജിത്തുവിണ്റ്റെ-മുന്വശം ടയര് റിപ്പയര് കടയും,പിറകില് ഒരു നടുമുറിയും അതിനോട് ചേര്ന്ന് അടുക്കളയും അടുക്കള മുറ്റം സമചതുരത്തില് അരമതില്കെട്ടി,അവിടെ ഒരു ബോര് വെള്ള സംവിധാനവും ചെയ്തിട്ടുള്ള-നീളന് വീട്ടില്,<br />പാചകമെന്ന ഉദ്യോഗം കഴിഞ്ഞ് വെറുതെയിരിക്കുമ്പോള്..... <br /><br />രാധാബെന് കൂടെയുള്ളത് ഓര്ത്തിരുന്നില്ല.<br />പേരുകൊണ്ട് മാത്രം പെണ്ണായിരിക്കുന്ന അവളുടെ ശരീരം യാതൊരുവിധ കാമബാണങ്ങളുമേറ്റ് തളിര്ത്തിട്ടില്ലാ എന്നതും,ഏതേതു ഭാഗങ്ങള് മറയ്ക്കണം,മറയ്ക്കണ്ട എന്നത് ഗൌനിക്കാതെ വെള്ളമെടുക്കനായി വരുമ്പോള് അരമതില് ചാടാനായിട്ടെടുക്കുന്ന സമയദൈര്ഖ്യവും ചിന്താമണ്ഠലത്തിലെവിടേയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതും...... <br /><br />അവള് വെള്ളമെടുക്കുമ്പോള് മാത്രം കൈ കഴുകാനെത്തുന്ന;<br />തൊട്ടടുത്ത പെട്ടിക്കടയില് ഇലെക്ട്രോനിക് ഉപകരണങ്ങളുടെ റിപ്പയര് എന്ന മേല്വിലാസത്തില്,സില്വാസയില്നിന്ന് പെട്രോളും ഡീസലും കൊണ്ടുവന്ന് കരിംചന്തക്ക് വില്ക്കുന്ന,വഹാബ് ബായിയേയും അയാളുടെ അവളോടുള്ള തമാശകളേയും ഗൌനിച്ചിരുന്നില്ല..<br />പക്ഷെ,അവര് പറയുന്നതെന്താണെന്ന് മനസ്സിലായിരുന്നില്ലെങ്കിലും അവളുടെ മുഖമിരുളുന്നതും ശബ്ദമുയരുന്നതും വഹാബ് ധൃതിയില് മടങ്ങുന്നതും സന്തോഷമുണ്ടാക്കിയിരുന്നു എന്നതും..... <br /><br />വഹാബിനു ശേഷമെത്തുന്ന <br />പോത്തിനെ മേയ്ക്കുന്ന മുന്നയുടെ,ചുവന്ന പല്ലുകള് കാട്ടിയുള്ള ചിരിയും യാചനാ ഭാവങ്ങളും മനസ്സിലാക്കാന് ശ്രമിച്ചിരുന്നില്ല എന്നതും..... <br />കുടങ്ങളെല്ലാം നിറയുംവരെ അവിടെ തിരക്കായിരുന്നു എന്നതും.... <br />ഇതെല്ലാം കണ്ട് അവളുടെ സസുരാല് കണ്ണെത്തും ദൂരത്ത്,ഒരു ചെറിയ മുറുക്കാന് കടയുമിട്ട് കാവലാണെന്നുള്ളതും.... <br />കണ്ടിട്ടും കാണാതെപ്പോയി,അറിഞ്ഞിട്ടും അറിയാതെപോയി!!<br /><br />താന് <br />ഇന്ദുളയുടെ കളാകളാരവം പോലെയുള്ള സംസാരവും,<br />മുത്തുകള് വാരിവിതറുന്ന പുഞ്ചിരിയും <br />വാര്മഴവില്ലിണ്റ്റെ ഭവഭേതങ്ങളും മാത്രം കണ്ടു,<br />തനിക്കായ് തനിക്കല്ലാതെ തന്നവ!<br /><br />തങ്ങള് തമ്മില് ഭാഷയുടെ അതിര്വരമ്പുണ്ടായിരുന്നു<br /><br />പ്രളയങ്ങളനവധിയുണ്ടായിട്ടും മതിലുകളുടെ ഉയരം കൂടിയിട്ടും,<br />തരാന് സധിക്കാതെ പോയ ഒരു പുഞ്ചിരി പകരാന് അവളെത്തുന്നത് ദൂരെനിന്നെ അറിയും;<br />ഹൃദയത്തിണ്റ്റെ വിറയല്,<br />മിഴികളുടെ ഇടര്ച്ച....<br />അപ്പോള്,<br />താന് അഴികളില്ലാത്ത ജനലിണ്റ്റെ വലിയ വാതിലുകള് മലര്ക്കെ തുറന്നിടും.<br />നിറച്ചുവെച്ച കുടങ്ങളില് ഒന്നുമാത്രം അപ്പോഴും ആ പൈപ്പിന് ചുവട്ടിലിരിക്കുന്നത്,<br />മറക്കാതെ മറന്നുവെച്ചതാണെന്ന് ആരോ തന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു.....<br /><br />അമര്ത്തിചവിട്ടുന്ന പാദങ്ങളിലെ കൊലുസ്സുകള് ബഹളം വെക്കുന്നു,<br />എന്നാലും അവള് വരുമ്പോള് പുല്ക്കൊടികള്ക്ക് വേദനിക്കാറില്ല;<br />ആ വഴികളില് ഇപ്പോഴം അവ നമ്ര ശിരസ്കരായ് നില്ക്കുന്നു!<br />തെരുവു നര്ത്തകണ്റ്റെ പാത്രത്തിലെ ചില്ലറകിലുങ്ങും പോലെ അവള് സംസാരിക്കുന്നു;<br />രാധാബെന് കൂടെയുണ്ട്,<br />പ്രതിരോധഭിത്തികള് മറികടാക്കാനുള്ള ഏണി.<br /><br />അവള്,<br />ഇന്ദുള <br />ചുറ്റുമതിലിനടുത്തെത്തി നിന്നു.<br />താന് നോക്കി...<br />അവള് മതിലില് ഇരുന്നു;<br />തെറുത്തുകയറ്റിയ സാരിയും പാവാടയുടെ ഞെറിയും മുട്ടിനുമുകളില് ചേര്ത്ത് പിടിച്ച്,<br />ഇടത് കാല് ഉയര്ത്തി മതിലില് വെച്ചു,പിന്നെ വലതും.<br />ഒന്നു തിര്ഞ്ഞതിനു ശേഷം മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി.<br />പൈപ്പിന് ചുവട്ടില് കാലുകള് ഓരോന്നായി വെച്ച് പതുക്കെ കഴുകികൊണ്ടിരുന്നു.<br />തണ്റ്റെ ഹൃദയത്തിലെ വെണ്ണക്കല് ശില്പ്പത്തിണ്റ്റെ കൊത്തുപണികള് കഴിയും വരെ... <br />അവള് മുഖമുയര്ത്തി...<br />ഏറെ നേരം നോക്കിനിന്നു....<br />ശ്വാസോച്ച്വാസം നിലച്ചു.. !<br />മുഖത്ത് വെള്ളം തെറിച്ചു വീണ് ഉണരുമ്പോള്,<br />അവള് അടുത്ത കൈകുമ്പിള് വെള്ളവും തണ്റ്റെ മുഖത്തേക്ക് തളിച്ച്,പൊട്ടിച്ചിരിച്ച് പോകാന് തുടങ്ങി! <br />ഭാഷയുടെ അതിര്വരമ്പുതീറ്ത്ത ദൂരത്തിലും പറയ്യാതെ പറഞ്ഞ ഒരായിരം കാര്യങ്ങളുടെ നിര്വൃയുണ്ടായി,ഹൃദയത്തില്!!<br /><br />"ബയ്യ,ദേറ് ഹോഗയീ..,ഗറ്പെ ജാനേക്യാ... "<br />ഇന്ദുളയുടെ ലോകത്തേക്ക് മിന്നലായി,അടുത്തവീട്ടിലെ പാര്മര് മുന്നില്... <br />ഒന്നും മിണ്ടാതെ നടന്നു...<br /><br />ദിവസങ്ങള്ക്ക് നിമിഷങ്ങളുടെ ദൈര്ഘ്യം?!<br /> എന്തിനീ സമയമിത്ര ധൃതിക്കൂട്ടുന്നു?? <br />എല്ലാം മാറുന്നത് എത്ര വേഗം!<br /><br /><br />അന്ന് ഉണരുന്നത് തന്നെ കടക്ക് മുന്നില് ബഹളം കേട്ടുകൊണ്ടാണ്.<br />കടം വാങ്ങി മുങ്ങിയിരുന്ന കടയുടമസ്ഥന്-കൊല്ലത്തുള്ള രാജനും, ജ്യേഷ്ഠന് വിജയനും നാട്ടുകാരന് ദീരുബായിയും കൂടി വന്നിരിക്കുന്നു.<br />താനും ജിത്തുവും അനധികൃതമായാണ് താമസിക്കുന്നത്,ഉടന് ഇറങ്ങണം,ഇല്ലെങ്കില് പോലിസില് പരാതി കൊടുക്കും....<br />സര്വ്വത്ത്ര ബഹളം.<br />ഒരാഴ്ചക്കുള്ളില് താമസം മാറി.<br />നേരേ മുമ്പിലുള്ള സ്ഥലത്ത് ഷെഡ് വെചുകെട്ടി എല്ലാം അങ്ങാട്ട് മാറ്റി.<br />പിന്നീടങ്ങോട്ട് പ്രശ്നങ്ങളുടെ പെരുമഴക്കാലമായിരുന്നു.<br />ജിത്തു കടംകൊടുക്കാനുള്ള പണം ചോദിച്ചു വരുന്നവറ്,<br />പെണ്ണ് കേസ്സ്...തുടങ്ങി..... <br /><br />ഉന്തിയും തള്ളിയും ദിവസങ്ങള് നീങ്ങവേ,ഒരു ദിവസം.... <br />"ഗൌതം,ഇന്ദുള്ള ആശുപത്രിയില.... "<br />"എന്താ,ജിത്തു കാര്യം... ?"<br />"ബ്ളേഡു കൊണ്ട് കൈയ്യിണ്റ്റെ ഞെരമ്പ് മുറിച്ചു.. "<br />"എന്തിന്?"<br />"അവളുടെ സസുരാല് പീഠിപ്പിക്കാന് ശ്രമിച്ചത്റേ,<br />ഇന്നലെ അവളുടെ കെട്ട്യോന് വന്നപ്പോള് അവളതു പറഞ്ഞു,<br />പക്ഷെ അവന് അതിന് അവളെ തല്ലി... "<br />........... <br /><br />************<br />മഞ്ഞ് ശക്തമായിതുടങ്ങിയിരുന്നു.. <br />ഇരുമ്പ് തകരം മേഞ്ഞ മേല്ക്കൂരയും തുളച്ച് മഞ്ഞ് താഴേക്ക് ഇറ്റിവീണു.<br />തനിക് ഉറങ്ങാനാവാത്ത പുലരികള്,<br />നേരത്തെ എഴുനേറ്റ് ചുരുണ്ടുക്കൂടിയിരിക്കുകയല്ലാതെ തരമില്ല.<br />മൂടല് മഞ്ഞുള്ള റോഡില് നിഴലുകള് മായുന്നതും നോക്കിയിരിക്കുക.<br /><br />ഏറെനേരം ഇരുന്ന്,മാഞ്ഞ നിഴലുകളുടെ കണക്കെടുക്കവേ;<br />സൂര്യബിംബം പെട്ടെന്ന് താഴേക്കിറങ്ങിയ പ്രസരിപ്പ്....<br />അവിടെ അവള് നില്ക്കുന്നു,<br />ഇന്ദുള!!<br />വറ്ഷങ്ങളായി അവളെ കണ്ടിട്ട് എന്ന് തോന്നിപ്പോയി... <br />പ്റസാദം വിട്ടകന്ന മുഖം,ക്ഷീണിച്ചവശമായ പ്രകൃതി... <br />ഒന്നോടി വരാന് വെമ്പുന്ന മുഖഭാവം...<br />പക്ഷെ... <br />കൂടെ ആരോ ഉണ്ട്,ഒരു സ്ത്രീ...<br />തങ്ങള് പരസ്പരം കണ്ടു...<br />മിഴികളിലെ പ്രകാശം എങ്ങും പരന്നു...<br />ശോണിമ മാഞ്ഞ അധരങ്ങളില് നേറ്ത്ത ശോഭ പരന്നു..<br />അപ്പോഴും സമയം കാത്തുനിന്നില്ല... <br />തങ്ങള്ക്കിടയിലൂടെ വാഹനങ്ങള് കടന്നുപോയി... <br /><br />ഒടുവില്.... <br />ഇന്ദുളയും!!<br />തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ!!!<br /><br />സന്ധ്യയ്ക്ക് ജിത്തു വന്നു പറഞ്ഞു:<br />"അവളെ അവളുടെ ചേച്ചി കൂട്ടികൊണ്ടുപോയി,<br />ബന്ധം വേറ്പെടുത്താന് കേസ് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്"<br />?? <br />ഓരു വിടപറയലായിരുന്നൊ അത്??!<br /><br />?? <br />"പിന്നെ,രണ്ട് ദിവസം മുന്പ്,എന്നോടവള് പറഞ്ഞിരുന്നു,ഗൌതത്തെ കാണണം,എന്തോ പറയാനുണ്ടെന്ന്;ഞാനത് മറന്നു"<br />....... .....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-7740576511642172820?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>KRRnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-79126656343469270052008-08-03T11:11:00.000-07:002008-08-03T11:13:44.433-07:00വിടരുന്ന മൊട്ടുകൾ അംഗങ്ങൾക്കു മോബ്ചാനെലിൽ ഓൺലൈൻ സ്റ്റോർ തുറക്കാൻ സംവിധാനം.മാന്യരേ നമസ്കാരം , ഇതു പറയുമ്പോൾ ഞാൻ അറിയാതെ വി കെ എൻ കഥകളിലെ പയ്യൻ ആവുന്നു ,നാട്ടുകാരെ അഭിസംബോധന ചെയ്യണമെങ്കിൽ രണ്ടു പാട്ട കള്ളു അകത്തു ചെല്ലണം , ഇല്ലേൽ വരുന്ന പുളിച്ച മാരണങ്ങൾ , ഈ പാവം മലയാളി പ്രോഗ്രാമർക്കു താങ്ങാൻ പറ്റില്ല. ഹി ഹി ഹു ഹു.<br /><br />അപ്പോൾ കാര്യത്തിലേക്കു കടക്കാം.. മൈക്ക് റ്റേസ്റ്റിംഗ് , മൈക് റ്റേസ്റ്റിംഗ് , നല്ല റ്റേസ്റ്റ് തന്നേ, <br /><br />ബ്ലോഗർമ്മാരെ സംഘടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടു ഒരു പോർട്ടൽ മോബ്ചാനെൽ http://www.mobchannel.com എന്നു പേരിൽ ഈയുള്ളവൻ കൊണ്ടു നടക്കുന്ന കാര്യം കുറച്ചു പേർക്കെങ്കിലും അറിയാമല്ലോ.. ഇപ്പോൾ പതിയേ അതു മറ്റുള്ളവരുക്കു ഉപയോഗിക്കാൻ പറ്റുന്ന വിധമായിട്ടുണ്ടു, ഒരു പരീക്ഷണം എന്ന നിലയിൽ ഒരു കുഞ്ഞു ഓൺലെൻ മീഡിയ സ്ടോറും തുറന്നിരുന്നു.. <br /><br />ഞാൻ അടിസ്ഥാനപരമായീ ഒരു പ്രോഗ്രാമർ ആണു അതു കൊണ്ടൂ തന്നെ ഒരു സ്റ്റോർ നടത്തിക്കൊണ്ടു പോകാനുള്ള പാടവം തീരെ ഇല്ല. പോരാത്തതിനു സമയക്കുറവും. അതു കൊണ്ടു ഇതു നടത്തിക്കൊണ്ടു പോകാൻ കഴിവുള്ള ആരേലും വന്നാൽ അവരുടെ സാധന സാമഗ്രികൾ വിൽക്കാനുള്ള് ഉപാധി ശരിയാക്കിത്തരാം.. <br />പേയ്പാലിലൂടെ ഓൻലൈൻ ആയീ പണം സ്വീകരിക്കാനുള്ള സംവിധാനവും ഉണ്ടു.<br /><br /><br />താൽപര്യമുള്ളവർ , വെരിഫയബിൾ ആയാ വിലാസവും, സ്റ്റോർ സബ്കോന്റ്രാക്റ്റ് എടുക്കാൻ താൽപര്യവും ഉണ്ടു എന്നു കാണിച്ചു ഒരെ മെയിൽ praveengeorgem@gmail.com എന്ന വിലാസത്തിൽ അയക്കൂ,, ശേഷം നെറ്റ് തിരയിൽ കാണാം..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-7912665634346927005?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>Praveen George| ഗുണാളന്noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-45676675822260742472008-08-02T10:34:00.000-07:002008-08-04T10:14:30.256-07:00മുസ്ലിം സമൂഹം ഉണരട്ടെ ....മുസ്ലിം സമൂഹം ഉണരേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു പുനര് വിചാരം നടത്താന് സമയമായി. നാം സമാധാനത്തോടു കൂടി ജീവിക്കുന്ന നമ്മുടെ ഈ ജന്മ നാട്ടില് ശാന്തിയും സമാധാനവും തകര്ക്കാന് ആര് ശ്രമിച്ചാലും മുഖം നോക്കാതെ വിമര്ശിക്കാനും നേര്വഴി കാണിച്ചു കൊടുക്കാനും നാം ബാധ്യസ്ഥരാണ് . ഖുറാനും നബിചര്യകളും അതിന് തെളിവായി പറയുന്നുവെന്നാല് ആ പ്രസ്താവനകള് നാം ആലോചിക്കണം. ആയിരത്തിനാനൂറു വര്ഷത്തെ സാഹചര്യങ്ങളും ഇന്നത്തെ സാഹചര്യവും ഒന്നല്ല. അത് കൊണ്ടു ഖുറാന് കാലത്തിനു യോചിച്ചതല്ല. എന്നല്ല മരിച്ചു അത് വായിക്കുന്ന നാം കാലത്തെ പരിഗണിക്കുന്നില്ല എന്നെ വരൂ.<br />പ്രവാസത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില് ഒരു പാടു സംഭവങ്ങള് നമുക്കു വായിച്ചെടുക്കാന് കഴിയും. ഉദാഹരണത്തിന് മക്കയില് നിന്നും നബിയും അനുചരന്മാരും മദീനയിലേക്ക് നാട് വിട്ടു . വിശ്വാസം സംരക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു അവരുടെ താത്പര്യം . മദീനയില് ജീവിക്കുന്നവര്<br />എന്ത് മാത്രം നന്മാകളാണ് അവരോടു കാണിച്ചത് . യാതൊരു വിവേചനവും അവര് കാണിച്ചില്ല. അതൊരു ചരിത്രമായിരുന്നു. അത് നാം മനസ്സിലാകണം. വായിച്ചറിയാം അനുഭവിച്ചറിയണം . നാം പ്രവാസികളുമായി എങ്ങിനെ പെരുമാറുന്നു ??<br />ഇന്ത്യയില് നിന്നും പാകിസ്ഥാനിലേക്ക് പോകേണ്ടി വന്ന മുസ്ലിം സമൂഹം അവിടെ എങ്ങിനെ കഴിയുന്നു ? അവര്ക്കു അവിടെ ഒരു പാര്ടി തന്നെ ഉണ്ട് മുഹാജിര് എന്നാണു അവരെ അറിയപെടുന്നത്. ഇന്ത്യാ രാജ്യം അത്തരത്തില് ഒരു പ്രവാസിയോട് പെരുമാരിയോ ?<br />അത് അദ്വാനിജിയെ പറ്റി ആലോചിച്ചാല് മതി.<br />ഈ നാട് മതേതരത്വത്തില് നിലനില്ക്കണം . വിശ്വാസങ്ങള് എന്ത് മാവട്ടെ നമുക്കു മനുഷ്യരായി ജീവിക്കാം. സ്പോടനങളും ഭീകര പ്രവര്ത്തികളും ഏത് മതമായാലും നന്നല്ല. രാജ്യത്തെ കുഴപ്പത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നവരെ നമുക്കു കരുതിയിരിക്കാം . അത്തരക്കര്ക്കെതിരെ പ്രധിഷേധം ശക്തമാവട്ടെ .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-4567667582226074247?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>Najeeb Chennamangallurhttp://www.blogger.com/profile/06608461976710384013noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-11399523193877432122008-07-20T08:41:00.000-07:002008-07-20T09:21:28.910-07:00ചത്തിച്ചു എന്നാല് കൊന്നുഎന്റെ പെങ്ങളും രണ്ടു കുട്ടികളും ഗള്ഫില് നിന്നും അവധിക്കു വന്നതാണ് .<br />മൂന്നര വയസ്സുള്ള ആസാദ് ഞങ്ങള്ക്ക് വല്ലാതെ പ്രിയന്കരനായി തീര്ന്നു. അവന്റെ കുസ്രിതിയും വര്ത്തമാനവും മനസ്സിന് വല്ലാത്ത സുഖം നല്കി എന്ന് പറയാം. അവന്റെ ഓരോ സംശയങ്ങളും ചോദ്യങ്ങളും ഗള്ഫില് നിന്നും വരുന്ന കുട്ടികളുടെ അവസ്ഥകള് നമുക്കു ബോധ്യപ്പെടുത്തി തരുന്നു. നാടിന്റെ നിറവും മണവും ഏല്ക്കാത്ത ഈ കുട്ടികള് നാളെ ഈ നാട്ടില് എങ്ങിനെ ജീവിതത്തെ നേരിടും എന്ന് തോന്നി പോയി.<br /> ആസാദ് അവന്റെ തറവാട്ടില് വന്നത് വല്യുപ്പക്കും ഏറെ സന്തോഷമായി. അവനെയും കൂട്ടി<br />പറമ്പില് ചുറ്റി നടന്നു. ആലയിലെ പശുക്കളെ കാണിച്ചു കൊടുത്തു . " ഇതു കാള "<br /><span class="">ഇതു പോത്തിന് കുട്ടി." </span><br /><span class="">അങ്ങിനെ ആസാദ് പുതിയ കാഴ്ച്കളുടെ ആശച്ച്ചര്യത്തില് കഴിയവേ ആണ് ഒരു സംഭവം </span><br /><span class="">പറമ്പില് തീറ്റ കൊത്തി തിന്നു നടക്കുന്ന തള്ള കോഴിയെയും കുഞ്ഞുങ്ങളെയും ആസാദ് നോക്കി .</span><br /><span class="">കുറെ നേരം നോക്കി നിന്നു പിന്നെ പെട്ടെന്ന് അവന് ഒരു കോഴി കുഞ്ഞിന് കഴുത്തിനു പിടിച്ചു തൂക്ക്കിയെടുത്ത് . ഇതു കണ്ടുനിന്ന അവന്റെ അമ്മായി " വിട് മോനേ " എന്ന് പറഞ്ഞു ആസാദിന്റെ അടുത്ത്എത്തി . അപ്പോഴേക്കും കൊഴികുഞ്ഞിന്റെ ചലനം നിലച്ചിരുന്നു .</span><br /><span class="">ആസാദ് വളരെ സന്തോഷത്തില് ആയിരുന്നു.</span><br /><span class=""> " അമ്മായി ....ഞാന് ഈ കോഴിയെ ചത്തിച്ചു ..."</span><br /><span class=""><span class=""> അമ്മായി</span> അന്തം വിട്ടു നിക്കുകയായിരുന്നു .</span><br /><span class=""> ചത്തു എന്നത് പോലെ ചത്തിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞാല് ആസാദിനേ കുറ്റം പറയാമോ ??</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-1139952319387743212?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>Najeeb Chennamangallurhttp://www.blogger.com/profile/06608461976710384013noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-12073595856044046652008-07-19T05:55:00.000-07:002008-07-19T06:05:52.209-07:00പ്ളസ് ടു<strong>പ്ളസ് ടു</strong><br /><br /><strong>പീരിയഡ് 1</strong><br /><br />"ഗുഡ് മോാ..ര്.ര്.ണിംഗ്..സാാര്..ര്. ര്"<br />പകച്ചുപോയി,സക്കീര് അലി... <br /><br />വര്ഷങ്ങളുടെ ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം,അധ്യാപക ജീവിതത്തിലെ രണ്ടാമധ്യായം തുടങ്ങുന്ന ആദ്യദിനം<br />അതൊരലര്ച്ചതന്നെയായിരുന്നു;<br />ആ കൂട്ട അലര്ച്ചയില് മുങ്ങിപ്പോയി സക്കീര് അലിസാറിണ്റ്റെ മാന്ന്യമായ 'സേം റ്റു യു'<br /><br />"സാറിണ്റ്റെ പേരെന്താാ... "<br />"സാറിണ്റ്റെ വീടെവിടാ.. "<br />"എവിടാ 'പടി'ച്ചത്.. "<br />"........ "<br />"........ "<br /><br />താന് കോയമ്പേട് മാര്ക്കറ്റിലോ അതൊ പ്ളസ് ടു ക്ളാസില് തന്നെയോ എന്ന് അദ്ധേഹം സന്ദേഹിച്ചു<br /><br />ഉത്തരം വേണ്ടാത്ത ചോദ്യങ്ങളുടെ ആര്പ്പുവിളികള്കൊണ്ട് ക്ളാസ്മുറി ഒരു ചന്തയായി..<br />ചോദ്യങ്ങളെയ്യാത്തവര് അട്ടഹസിച്ചു;കുമാരിമാര് അമര്ത്തിച്ചിരിച്ചു.... <br />പക്ഷെ... ;<br />സക്കീര്,മൌനം ഭജിച്ചു... <br />മരവിപ്പിക്കുന്ന മൌനം... <br />തീക്ഷ്ണമായ ദൃഷ്ടികള്ക്ക് പിറകില് പുച്ഛരസം!<br /><br />സക്കീര് അലിയുടെ നീണ്ടമൌനത്തിനു പിറകെ,ചുഴലിയകലുമ്പോലെ ശബ്ദങ്ങള് അകന്നകന്നുപോയി... <br />ചുഴലികാറ്റ് കൊണ്ടിട്ട കരിയിലകള് പോലെ;പിന്നെ ചില അപശബ്ദങ്ങള്മാത്രമങ്ങിങ്ങു ബാക്കിയായി... <br /><br />കരിയിലതുണ്ടുകളെ തല്ക്കാലം അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് സക്കീര് അലി തുടങ്ങി<br />"എണ്റ്റെ പേര് സക്കീര് അലി,ബിരുദാനന്തരബിരുദം കഴിഞ്ഞ് ഈ ഫീല്ഡില് വന്നിട്ട് വര്ഷങ്ങളാകുന്നു,വീട് ഇവിടെ അടുത്തു തന്നെ.. "<br />അപശബ്ദങ്ങള് മുറുകും മുമ്പെ,സക്കീര് അവരുടെ എണ്ണം എടുത്തു.<br />പതിമൂന്ന് പെണ്കുട്ടികള്;മുപ്പത്തിമ്മൂന്ന് ആണ്കുട്ടികള്.<br /><br />"സാറ് ഇതിന്നുമുന്പ് ഏതുസ്ക്കൂളിലായിരുന്നു... ?"<br />ചുമരില് 'വാറൂസ്' എന്നെഴുതി 'ഏരൊ'ചെയ്തിരിക്കുന്ന,ബാക്ക്ബെഞ്ചിലെ 'ഏരൊ'പോയിണ്റ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന പയ്യണ്റ്റേതാണ് ശബ്ദം<br />"എന്താ നിണ്റ്റെ പേര്?"-സക്കീര് ചോദിച്ചു.<br />"റിയാസ്.. "-ഇരുന്നിടത്തുനിന്ന് എഴുന്നേല്ക്കാനുള്ള ഭാവം പോലും പ്രകടിപ്പിക്കാതെ അവന്,അലസമായി പറഞ്ഞു;വീണ്ടും അടുത്തിരിക്കുന്നവനുമായി സംസാരം തുടങ്ങി!<br />"എഴുനേല്ക്ക്!"-സക്കീറിണ്റ്റെ ശബ്ദം നാലുചുമരുകളില് തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു<br />നിശ്ശബ്ദമായ ചുറ്റുപാടുകളെ നോക്കി അവന് എഴുനേറ്റുനിന്നു;ആദ്യപരിഭ്രമത്തിണ്റ്റെ നിഴല്പ്പാടുകള് അവണ്റ്റെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു<br /><br />കുപ്പായത്തിണ്റ്റെ ഇത്തിരിക്കൈ തെറുത്ത് കയറ്റിവെച്ച്,കറുത്ത്,മെലിഞ്ഞ ഒരു പയ്യന്!<br />"ഇങ്ങോട്ട് വാ"-തണ്റ്റെ അടുത്തേക്ക് സക്കീര് അവനെ വിളിച്ചു<br />പരിഭ്രമത്തോടെ,ഇടയ്ക്കൊന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി അവന് വന്നു<br />അവണ്റ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കികൊണ്ട്,മൊത്തമൊന്ന് വീക്ഷിച്ച് സക്കീര് അലി നിന്നു<br />ധൈര്യം ചോര്ന്നിട്ടില്ലെന്ന് കാണിക്കാന്,സഹപാഠികളെ നോക്കി അവന് ചിരിച്ചു;പക്ഷെ,മറുചിരികളുയരാത്തതുകൊണ്ട് അവണ്റ്റെ ചിരി 'ഇളി'യായി മാറുന്നത് സക്കീര് വീക്ഷിച്ചു<br />പല്ലുകള് മുഴുവന് ചുവന്നിരിക്കുന്നു,<br />"ഗുട്ക്ക കഴിക്കാറുണ്ടല്ലെ!"<br />"അ..അത്.. "<br />ബീഡി വലിച്ച് കറുത്തപാടുകള് ചുണ്ടുകളില് പ്രത്യേകമുണ്ടായിരുന്നു<br />"ബീഡി.. ?"<br />അവന് തലകുനിച്ചു<br />കള്ളുകുടിയനും കൂടിയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാതിരിക്കാന് അവണ്റ്റെ ചൈതന്യം നഷ്ടമായ കണ്ണുകള് സക്കീറിനെ അനുവദിച്ചില്ല<br /><br />സക്കീര് നടന്നു;കുട്ടികളുടെ പിന്നിലേക്ക്<br />കുട്ടികള്ക്കഭിമുഖമായി നില്ക്കാന് അവനോട് പറഞ്ഞു,എന്നിട്ട് കുട്ടികളോട് അവനെ വീക്ഷിക്കാന് പറഞ്ഞു<br /><br />ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്...<br />വാടിയ ചേമ്പിന്തണ്ടുപോലേയായ അവന്,സ്വന്തം രൂപം ഉള്ളില്ക്കാണുമ്പോലെയായിരുന്നു അടുത്തനിമിഷങ്ങളില്..<br />ഷര്ട്ടിണ്റ്റെ കുടുക്കുകള് ഇടുന്നു;'ഇന്'ചെയ്യുന്നു;തെറുപ്പ് ഇറക്കിയിടുന്നു.....<br />'ഹീറോയിസത്തിലേക്കുള്ള വെമ്പലില് മറന്നുപോയ,തന്നില് അന്തര്ലീനമായ ബഹുമാനം,അച്ചടക്കം,മര്യാദ എന്നിവ അവനറിയാതെ പുറത്തുവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു'<br />സക്കീര് അവനെ തിരിച്ചുവിളിച്ചു<br />പീരീയഡ് അവസാനിക്കാനുള്ള ബെല്ലടിക്കേട്ട് നടാക്കാന് തുടങ്ങിയ സക്കീര് അലിക്ക്,കുട്ടികള് നല്കിയ 'താങ്ക്സ്' വ്യക്തമായി കേള്ക്കാന് കഴിഞ്ഞു<br /><br /> ******************<br /><br />പീരിയഡ് 2<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-1207359585604404665?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>KRRnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-57737067883632142082008-07-19T01:10:00.001-07:002008-07-19T01:12:13.135-07:00കുഞ്ഞാന്നാമ്മയ്ക്ക് തിരിച്ച് കിട്ടിയ വിശുദ്ധചന്തികടലിന്റെ ഇരമ്പലാണു ലാസറിനെ ഉണര്ത്താന് തുടങ്ങിയത്. രാത്രിയിലെ കെട്ടിറങ്ങിയതിന്റെ ബോധത്തില്, രാവിലെ കണ്ണുതുറക്കാതെ കിടക്കപ്പായയില് തപ്പിനോക്കിയപ്പോള് അടുത്ത് കിടന്നിരുന്ന ഭാര്യ കുഞ്ഞാന്നാമ്മയെ ലാസര് കണ്ടില്ല. എഴുന്നേല്ക്കാന് നോക്കിയപ്പോള് ശരീരമാസകലം ഒരു വേദന..എങ്കിലും ഒരുവിധം എഴുന്നേറ്റ് വെളിയില് വന്നു....വന്നപ്പോള് കാണുന്നത് കുഞ്ഞാന്നാമ്മ മുറ്റമടിക്കുന്നതാണു....<br /><br />എടിയേ....ഇതെന്നതാ നീ രാത്രി കാണിച്ചേ......മേലാകെ വേദനയാണല്ലോടീ...നിന്റെ പിടിയും വലിയും ഇത്തിരി കൂടുതലായിരുന്നു രാത്രി.............ഇത്തിരികൂടി....ഇത്തിരികൂടിയെന്ന് പറഞ്ഞു നീയെന്റെ ചന്തിക്ക് പിടിച്ച് വലിച്ചടിപ്പിച്ചപ്പോഴെ ഞാന് കരുതിയതാണു"<br /><br />"വെളിവില്ലാതെ വല്ലപ്പോഴുമല്ലെ എന്റെ അടിയിലോ, മുകളിലോ കിട്ടുന്നത്.........." ഉള്ളില് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പുറമേ വരുത്തിയ കൃത്രിമഗൌരവവത്തില് കുഞ്ഞാന്നാമ്മ....<br /><br />"എന്തായാലും ഒരു സുഖമുണ്ടെടീ രാവിലെതന്നെ ഈ ദിവസത്തിനു.........നീ ആ മുറ്റമടി നിര്ത്തിയേച്ച് കേറിവാടി അകത്തേക്ക്"<br /><br />"പോ.... മനുഷ്യാ രാവിലെ തന്നെ വീണ്ടും ........അടുക്കളയില് അനത്തിവച്ചിരിക്കുന്ന കാപ്പി കൂടിച്ച് തൂറിയിട്ട് വാ".........<br /><br />ആ സമയത്താണു ലാസര് റോഡിലൂടെ പ്രഭാതനടത്തം കഴിഞ്ഞുവരുന്ന പള്ളിവികാരിയെ കണ്ടത്..... "ന്തേണ്ടടീ അച്ചന് പോവുന്നു......ഞാനൊന്ന് പോയി ചോദിക്കട്ടെ...ഇക്കുറി ട്രോളിംഗ് നിരോധനത്തിനോ, കടല്ക്ഷോഭമുണ്ടാവുമ്പോഴോ വല്ല സഹായവും പള്ളിക്കാര് ചെയ്യുന്നുണ്ടോന്ന്....ഇപ്പോള് പണ്ടത്തെ പോലെയല്ലടി.... കൊടിപ്പിടിക്കാനും, ജാഥയ്കുമായി അല്മായരെയും പള്ളിക്കും പട്ടക്കാര്ക്കും ഇപ്പോള് വളരെ ആവിശ്യമാടി..."<br /><br />"എന്റെ മനുഷ്യാ കെടക്കപായിന്നെണീച്ചാണോ രാവിലെ അച്ചനെ കാണാന് പോവുന്നത്".........<br /><br />"എടി കുഞ്ഞാന്നാമ്മേ.............കര്ത്താവ് കൂടെവരാന് പറഞ്ഞപ്പോള് കോട്ടും സൂട്ടുമിട്ട് ഒരുങ്ങികെട്ടിയാണൊടി ശ്ലീഹേന്മാര് കൂടെ പോയത്...അല്ലല്ലോ.......ഞാനൊക്കെ ശെമൊവോന് പത്രോസിന്റെ കൂട്ടരാടീ"<br /><br />ലാസര് ഓടിച്ചെന്ന് അച്ചനോട് "ഈശോ മിശിഹായ്ക്ക് സ്തുതിയായിരിക്കട്ടെ"......<br /><br />സ്തുതിമടക്കി അച്ചന് പറഞ്ഞു " ഇതെന്നതാടാ ലാസറേ........രാവിലെ കിടക്കാപായിന്നാണൊടാ എണീച്ച് വരുന്നത്.....അതും മൂക്കു മുട്ടെ കുടിച്ചിട്ടും"<br /><br />"എന്റെ പോന്നച്ചോ......പത്ത് കല്പനകള് ഒന്നും ഞാന് തെറ്റിച്ചിട്ടില്ല........കള്ള് കുടിക്കുന്നത് 10 കല്പനയില് വിലക്കിയിട്ടില്ലല്ലോ അച്ചോ, എനിക്കറിയാമച്ചോ അപ്പറത്തെ ശോശാമ്മയേയും, എന്റെ കുഞ്ഞാന്നാമ്മയേയും, ഇനി കുടിച്ചാലും ഞാന് വന്ന് കിടന്നത് എന്റെ കുഞ്ഞന്നാമ്മയുടെ കൂടെയാച്ചോ..."<br /><br />"എന്റെ ലാസറേ......എല്ലാത്തിനും അതിന്റെതായ ഓരോ ചിട്ടയുണ്ട്.......വാ എന്റെ കൂടെ വാ ഞാന് നിന്നെ ചിട്ടയുള്ളവനാക്കാം."<br /><br />"ശരിയച്ചോ......അച്ചനോടും എനിക്ക് ചിലത് ചോദിക്കാനുണ്ട്" എന്നിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് നോക്കി ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു "എടീ കുഞ്ഞാന്നാമ്മേ.....ഞാന് അച്ചന്റെകൂടെ പോവ്വാ....വേഗം വരാം"<br /><br />അവര് പോവുന്നതിന് മുമ്പേ.....അച്ചന് ചോദിച്ചു "ലാസറെ നീ രാവിലെ തൂറിയോടാ"<br /><br />"ഇല്ലച്ചോ......."<br /><br />നീ കടല്ക്കരയില് പോയല്ലേ രാവിലെ തൂറുന്നത്........നീ തൂറിയേച്ച് വാ.....ഞാന് കാത്തിരിക്കാം. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം.....നീ വയറ്റിലുള്ളത് മുഴുവന് തൂറികളയരുത്"<br /><br />"അതെന്താച്ചോ അങ്ങിനെ......"<br /><br />"നീ എന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യരുത്....അച്ചനെന്ന് പറയുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിപുരുഷന്, അപ്പോള് അച്ചനെ അനുസരിക്കുക എന്ന് പറയുന്നത്, ദൈവത്തെ അനുസരിക്കുന്നതിനു തുല്ല്യം."<br /><br />അച്ചന് പറഞ്ഞതും കേട്ട് ലാസര് കടല്ക്കരയിലേക്ക് തൂറാന് പോയി.....കടലിന്റെ അനന്തനീലിമയില് ലയിച്ച് വീശാലമായി തൂറുന്ന സമയത്താണ് ലാസറിനു അച്ചന് പറഞ്ഞ കാര്യം ഓര്മ്മ വന്നത്...അതോടെ തൂറല് പാതിനിറുത്തി.....ചന്തിയും കഴുകി അച്ചനടുത്തേക്ക് വന്നു"<br /><br />"നീ മുഴുവന് തൂറിയോടാ ലാസറേ"......." ഇല്ലച്ചോ" ലാസര് മറുപടി പറഞ്ഞു.<br /><br />"എടാ ലാസറേ......നമ്മുടെ ഇടവകയില് നിന്നെക്കാള് ഒരു പടികൂടുതല് സാമ്പത്തികസ്ഥിതിയാര്ക്കാടാ"<br /><br />"ചേമ്മേലി കുര്യാക്കോസിനാണച്ചോ"<br /><br />"എന്നാല് നമ്മുക്കങ്ങോട്ട് പോവാം....."<br /><br />ചേമ്മേലി കുര്യാക്കോസിന്റെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്, അച്ചന് ആ വീട്ടിലേക്ക് കയറി, കുര്യാക്കോസിനോട് എന്തോ പറഞ്ഞു.........എന്നിട്ട് പുറത്ത് വന്നിട്ട് ലാസറിനൊട് പറഞ്ഞു...."ഈ ബാക്കി ഇവിടെയുള്ള കക്കുസില് തൂറു......ഓര്ക്കുക ലാസറേ........മുഴുവന് ഇവിടെ തൂറി തീര്ക്കരുത്...."<br /><br />അങ്ങിനെ....ലാസറിനെക്കാള് ഓരോ പടി ഉയര്ന്ന സാമ്പ്ത്തികസ്ഥിതി കൂടുതലുള്ള പല ആളുകളുടെ വീട്ടില് കയറ്റി അച്ചന് ലാസറിനെ കൊണ്ട് തൂറിച്ചു.......അവസാനം ലാസര് പറഞ്ഞു....<br /><br />"അച്ചോ ഇനി തീട്ടമില്ലച്ചോ......തൂറാനായി"......<br /><br />എന്നാല് വാ നമ്മുക്ക് പള്ളി അരമനയില് പോവാം. അവര് രണ്ടും നടന്ന് പള്ളിമേടയില് എത്തി...എന്നിട്ട് അച്ചന് പറഞ്ഞു......"ലാസറെ......എന്റെ റുമില് ഒരു കക്കുസ്സുണ്ട്...അവിടെ പോയി തൂറിയിട്ട് വാ"<br /><br />"അച്ചോ.......ഞാന് മുന്പേ പറഞ്ഞില്ലേ.....ഇനി തീട്ടമില്ലച്ചോ വയറ്റില് തൂറാനായി"<br /><br />"നീ ഒന്നു പോയി നോക്ക്.....എന്റെ കക്കുസ്സ് കണ്ടാല് നിനക്ക് അവിടെ നിന്നും എഴുന്നേല്ക്കാനെ തോന്നില്ല"<br /><br />അച്ചന് പറഞ്ഞത് കേട്ട് ലാസര് അച്ചന്റെ റുമിലുള്ള കക്കുസ്സില് തൂറാന് പോയി......അവിടെ കയറിയപ്പോള് ലാസറിനു മനസ്സിലായി..അച്ചന് പറഞ്ഞത് ശരിതന്നെ.....ഇവിടെ തൂറാനിരുന്നാല് എഴുന്നേല്ക്കാനെ തോന്നില്ല. ആ ഒരു ബോധത്തില്, നേരത്തെ കടല്ക്കരയില് ലയിച്ചിരുന്നു തുറിയത് പോലെ ലാസര് അച്ചന്റെ കക്കുസ്സില് ലയിച്ചിരുന്നു. ഒരു വിത്യാസം മാത്രം...കടല്ക്കരയില് വച്ച് തൂറാന് തീട്ടമുണ്ടായിരുന്നു വയറ്റില്, ഇപ്പോള് ഇവിടെ വച്ച് തൂറാന് തീട്ടമില്ല വയറ്റില്.<br /><br />ഒത്തിരിനേരം കഴിഞ്ഞിട്ടും ലാസര് പുറത്ത് വരാതിരുന്നതിനാല്..അച്ചന് വാതിലില് തട്ടി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു........"ലാസറേ നീ പുറത്ത് വരിക". അച്ചന് വിളിച്ചത് കേട്ട് ലാസര് പുറത്ത് വന്നു.<br /><br />ലാസറെ നിനക്ക് ഇപ്പോള് എന്തു തോന്നുന്നു......<br /><br />എന്തു പറയാനാ അച്ചാ....നല്ല സുഖം, അച്ചനെന്നെ അത്രയും നടത്തി തൂറിക്കാതെ എല്ലാം ഇവിടെതന്നെ തീര്ത്താല് മതിയായിരുന്നു....<br /><br />മകനെ ലാസറെ ദൈവസന്നിധിയില് വരുമ്പോള് ഒഴിഞ്ഞ കയ്യാല് വരണം.....അതുപോലെ അരമനയിലെ കക്കുസ്സില് തൂറാന് വരുമ്പോള് ഒഴിഞ്ഞ വയറുമായി വരണം......അതറിയില്ലേ നിനക്ക്?"<br /><br />ശരിക്കും അചഛനായവര്ക്ക്, അച്ചനെപോലെ ഇനി അച്ചനാവാന് പറ്റുമോ അച്ചോ...? ലാസര് നിഷ്കളങ്കമായി അച്ചനോട് ചോദിച്ചു.<br /><br />അതിനു നീ ലാസറേ, ഇതാ എന്റെ ഈ ളോഹ ഊരി ധരിക്ക്, എന്നിട്ട് നീ ളൊഹയിലൂടെ ഈ ലോകമൊന്ന് നോക്കിക്കാണു...<br /><br />അച്ചന് പറഞ്ഞപോലെ, അച്ചന്റെ ളോഹ ഊരി ലാസര് അണിഞ്ഞു.... എന്നിട്ട് ലാസര് ജീവിതം നോക്കി കണ്ടു. എന്നിട്ട് അച്ചനോടായി പറഞ്ഞു "എന്റെ അച്ചോ ,അച്ചനൊക്കൊ എന്തു സുഖമാ.....അരിയുടെ വിലയറിയാതെ തൂറാം, വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ചിലവറിയാതെ തൂറാം, ജീവിതത്തിന്റെ കഷ്ടപ്പാടറിയാതെ തൂറാം......ഹായ്.....ഹായ്........ഹായ്...എന്തു രസം. എന്റെ അച്ചോ........ഞാനീ ളോഹയിട്ട് അരമനയിലെ കക്കൂസില് പോയി ഒന്നു തൂറട്ടെ".....<br /><br />"ഇല്ല മകനേ...അതൊരിക്കലും സാധിക്കില്ല...അതിനു നിനക്ക് അവകാശമില്ല".....<br /><br />പക്ഷേ ളോഹയിട്ട സുഖത്തില്.....അച്ചന് പറഞ്ഞത് കേള്ക്കാതെ.......ലാസര് അരമനയിലെ കക്കൂസിലേക്ക് കുതിച്ച് പാഞ്ഞു......എന്നിട്ട് അകത്ത് കയറി വാതിലടച്ചു......പിന്നെ ളോഹ പോക്കി ലാസര് അവന്റെ ചന്തി ആ ക്ലോസറ്റില് പതിയെ വച്ചു...........എന്നിട്ട് തൂറാന് ശ്രമിച്ചു..പക്ഷേ ഒന്നും വന്നില്ല." ഈ സമയത്ത് അച്ചന് നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് കക്കൂസിന്റെ വാതിലില് മുട്ടി.....അച്ചന്റെ അലര്ച്ചയും ഉയര്ന്ന ശബ്ദവും കേട്ട് അരമനയിലെ മറ്റു അച്ചന്മാരും, ബിഷപ്പും വന്നു........ അവരോട് അച്ചന് സംഭവിച്ചതെല്ലാം എല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞുകൊടുത്തു......പിന്നിട് അവര് ലാസര് കക്കുസ്സില് നിന്നും വരാന് കാത്തിരുന്നു...<br /><br />അങ്ങിനെ കൊതിതീരെ കക്കുസിലിരുന്ന് അവസാനം ലാസര് പുറത്ത് വന്നു......ളോഹയിട്ട ലാസറിനോട് ബിഷപ്പ് ചോദിച്ചു...."ലാസറേ...നിന്റെ തൂറലിനെ പറ്റി ഒന്നു വിവരിച്ചേ?"<br /><br />ലാസര് പിതാവിനോടായി ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.<br /><br />പിതാവേ.........ഞാനാദ്യം കടല്ക്കരയിലെ വിശാലതയില് തൂറി<br />പിന്നെ ചേമ്മേലി കുര്യാക്കോസിന്റെ ഓലമറച്ച കക്കുസ്സില് തൂറി<br />പിന്നെ ഞാന് പറമ്പില് വക്കച്ചന്റെ പറമ്പിലെ കക്കുസില് തൂറി<br />പിന്നെ ഞാന് തൊടുകുഴി ഓനച്ചന്റെ വീട്ടിനകത്തെ കക്കുസ്സില് തൂറി<br />പിന്നെ ഞാന് പടുവേലി ഔസേപ്പിന്റെ വീട്ടിലെ യൂറോപ്യന് കക്കുസ്സില് തൂറി.<br />പിന്നെ അവസാനം അരമനയിലെ വിശുദ്ധ ചന്തികള് ഇരിക്കുന്ന കക്കുസിലും തൂറി.<br /><br />ഇതില് നിന്നും നിനക്ക് എന്തു മനസ്സിലായി ലാസറെ......<br /><br />"പിതാവേ......തൂറല് മാത്രമേ സത്യമൊള്ളു......കക്കുസ്സെല്ലാം ആപേക്ഷികങ്ങളാണു"<br /><br />ഉടനെ പിതാവ് "കണ്ടോ....കണ്ടോ....മുക്കുവന്റെ ഭാഷയില് നിന്നും..........സമൂഹത്തിലെ ഉയര്ന്നവരുടെ തലത്തിലേക്ക് നിന്നെ സംഭാഷണം പരിപോഷിച്ചു വന്നത്.......നീ ഇത്തരത്തില് ഉയര്ന്ന് ചിന്തിക്കാന് കാരണമായത് നിന്റെ ചന്തി..അരമനയിലെ ക്ലോസറ്റില് സ്പര്ശിച്ചതിനാലാണു.....അതിനാല് ഇനി നിന്റെ ചന്തി വെറും ചന്തിയല്ല.....അതു വിശുദ്ധ ചന്തിയാണു"<br /><br />പിന്നെ, അവിടെ കൂടി നിന്നവരെല്ലാം ലാസറിന്റെ വിശുദ്ധചന്തിയില് തൊട്ട് വന്ദിച്ചു......<br /><br />അവസാനം പിതാവ് പറഞ്ഞു........"ലാസറെ ഇനി നിന്റെ വിശുദ്ധചന്തി പാപപങ്കിലമാവതെ സൂക്ഷിക്കണം......അതു പോലെ കഴിയുന്നതും ഈ ലോകത്തിനു മുമ്പിലേക്ക് തുറന്നിരിക്കട്ടെ ലാസറിന്റെ വിശുദ്ധ ചന്തി"......<br /><br />അങ്ങിനെ ലോകത്തിന് മുഴുവന് തന്റെ വിശുദ്ധ ചന്തി കാണാനായി....ലാസര് തന്റെ ഉടുമുണ്ട് ഊരിയെറിഞ്ഞു അരമനയില് നിന്നും ലോകത്തിന്റെ പരുപരുപ്പിലേക്കിറങ്ങി.<br /><br />ഈ ലോകത്തിനു സംഭാവനയായി കിട്ടിയ തന്റെ വിശുദ്ധചന്തിയുമായി വീട്ടിലേക്ക് ലാസര് നടന്നു....<br /><br />ലാസര് തിരിച്ചു വീട്ടിലെക്ക് വരുമ്പോള് കാണുന്നത്, കുളിച്ച് സുന്ദരിയായി നില്ക്കുന്ന കുഞ്ഞാന്നാമ്മയേയാണു...അതും മറ്റൊരു അങ്കത്തിനു തയ്യാറായി..... ലാസര് വഴിയില് നിന്നേ തുണിപറിച്ച് വരുന്നത് കണ്ട് കുഞ്ഞാന്നാമ്മ ഓടിചെന്നു.<br /><br />"മകളെ കുഞ്ഞാനാമ്മേ......നിന്റെ പാപപങ്കിലമായ വിരലിനാല് എന്റെ വിശുദ്ധചന്തി അശുദ്ധമാവാന് പാടില്ല....എന്നില് നിന്നും മാറി പോവൂ".<br /><br />"എന്റെ ലാസറെട്ടാ.......രാവിലെ മുറ്റമടിക്കുന്ന സമയത്ത് വിളിച്ചപ്പൊള് കേറിവരാത്തതിന്റെ കെറുവാണോ?..വാ കേറിവാ..........ഞാന് സ്വര്ഗം കാണിച്ചു തരാം എന്റെ ലാസറേട്ടനു"<br /><br />പക്ഷേ കുഞ്ഞാന്നാമ്മയുടെ കൈ തട്ടി മാറ്റി ലാസര് മുന്പോട്ട് ഓടി......ഒപ്പം പുറകെ കുഞ്ഞാന്നാമ്മയും.....<br /><br />ഓടിയൊടി തളര്ന്ന ലാസറിനെ കുഞ്ഞാനമ്മ അവസാനം വട്ടക്കെട്ടിട്ട് പിടിച്ചു, എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു........"നിങ്ങള്ക്ക് ആരു വിശുദ്ധചന്തി ചാര്ത്തിതന്നാലും, ദൈവം യോജിപ്പിച്ചതിനെ മനുഷ്യന് വേര്പെടുത്തരുത്..ഓര്മ്മയിരിക്കട്ടെ".<br /><br />കുഞ്ഞാന്നാമ്മ ലാസറിനെ തൂക്കിയെടുത്ത് വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപൊയി മുറിയില് കയറി വാതിലടച്ചു, പിന്നീട് ലാസറിനെ വാരിപുണര്ന്ന് താഴെ വിരിച്ച പായയിലേക്ക് കുഞ്ഞാന്നാമ്മ മലര്ന്ന് കിടന്നു..... സാവധാനം ലാസര് കുഞ്ഞാന്നാമ്മയിലേക്കും.<br /><br />ഈ സമയത്തെല്ലാം......കുഞ്ഞാന്നാമ്മ ലാസറിന്റെ ചന്തിയിലെ വിശുദ്ധ തിരുവെഴുത്തുകള് മായ്ക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു..........<br /> --------------------------------------------<br />ബ്ലോഗ് : <span style="color: rgb(102, 0, 0);"><a href="http://nattapiranthukal.blogspot.com/">മൊട്ടത്തലയിലെ നട്ടപിരാന്തുകള്</a> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-5773706788363214208?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>SAJU JOHNnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-3258414990573143442008-07-13T12:59:00.000-07:002008-07-13T02:41:47.285-07:00മുഖമില്ലാതെ മുഖമ്മൂടി ധരിച്ചവര്രാജാവ് അന്തപ്പുരത്തില് നിന്നും ക്രീഢകള് കഴിഞ്ഞിറങ്ങി........പുറത്ത് വന്നപ്പോള് രാജകൊട്ടാരത്തിനു വെളിയില് ആളുകള് ബഹളമുണ്ടാക്കുന്നു.<br /><br />“ആരവിടെ......നാട്ടില് എന്താ പ്രശ്നം, അരി പ്രശ്നം, തുണിപ്രശ്നം??????????”<br /><br />“അല്ല പ്രഭോ........നാട്ടില് ‘ജീവ’പ്രശ്നമാണു”. ഒരു ഭടന് പറഞ്ഞു<br /><br />“ആവൂ ഞാന് കരുതി....വേറേ വല്ല പ്രശ്നവുമായിരിക്കുമെന്നു......ആരവിടെ!!!!!! നാട്ടുപ്രമാണികളുമായി ചര്ച്ച നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നമ്മുടെ മന്ത്രിമാരെ വിളിക്കു?”<br /><br />മന്ത്രി പുഗംവന്മാര് സഭയില് ഹാജറായി, ഒപ്പം ചില കളര് മുഖംമൂടിയിട്ട നാട്ടുപ്രമാണിമാരും സദസ്സില് എത്തി.......എല്ലാവരുടെ മുഖത്തും നല്ല തെളിച്ചം<br /><br />രാജാവ്...”അപ്പോള് കാര്യങ്ങള് നമ്മള് വിചാരിച്ച പോലെ തന്നെയായി തീര്ന്നല്ലേ”<br /><br />മന്ത്രിമാര് കൂട്ടത്തോടെ.....”അതേ പ്രഭോ.....നമ്മളും, ഈ മുഖം മൂടികളും കൂടി നന്നായി ശ്രമിച്ചിട്ടാണ് കാര്യങ്ങള് ഇത്രയും ആയത്, അതിനാല് തിരുമനസ്സ് അവരുടെ കാര്യവും ഒന്നു പരിഗണിക്കണം”<br /><br />അതിനെന്താ.......ഈ ബഹളങ്ങള്ക്കിടയില് എല്ലാം നിങ്ങള് സാധിച്ചുകൊള്ളു........പിന്നെ പൊതുജനങ്ങള്.... ഈ പ്രശ്നം കഴിയുമ്പോള് അവര്ക്ക് നമ്മുക്കൊരു പുതിയ പീഢനത്തിന്റെ കഥ ടീവിയില് കാണിച്ചു കൊടുക്കാം...ബാക്കി ടീവിക്കാര് നോക്കിക്കൊള്ളും”<br /><br />കുരിശിന്റെ മുഖമ്മൂടിയിട്ടയാള്.......”എന്നാ ഞങ്ങള് ഈ തിരക്കില് മെഡിക്കള് കോളേജിലേയും, എഞ്ചി. കോളേജിലെയും ഫീസ് കൂട്ടട്ടേ”<br /><br />രാജാവ് “കൂട്ടിക്കോ...2 ഇരട്ടികൂട്ടിക്കോ.......നമ്മുടെ ചോരക്കുട്ടികള്....ജീവ പ്രശ്നം പ്രതിരോധിക്കാന് പോവുന്നതിനാല്...നിങ്ങള്ക്ക് പ്രശ്നമുണ്ടാവില്ല”<br /><br />പച്ചമുഖം മൂടിയിട്ടയാള് “ആകപ്പാടെ ഹലാക്കിന്റെ അവുലും കഞ്ഞിയായ ഞമ്മക്ക് കുത്തിമറിയാന് ഒരു പ്രശ്നം തന്നീനു....... ഇരിക്കട്ടെ ഇന്റെ വക ഒരു കോയിവിരിയാണി”<br /><br />കാവി മുഖം മൂടിയിട്ടയാള് “ഈ തിരക്കില് ഞങ്ങളോന്ന് “ഹര്ത്താലിക്കട്ടെ”, ആ ഒഴിവില് നിങ്ങള് കാര്യങ്ങള് അടിയില് കൂടി നടത്തൂ... ഇങ്ങനെയെ ഞങ്ങള്ക്ക് സഹായിക്കാന് പറ്റു. ഈ സഹായം ഒരു ഫിക്സഡ് ഡിപ്പോസിറ്റായി കിടക്കട്ടെ. വേണ്ടപ്പോള് ഞങ്ങള് ചോദിച്ചുകൊള്ളാം....ഇപ്പോള് സ്വാമികള്ക്കെതിരെയുള്ള സുധാകരവചനങ്ങള് ഒന്ന് കുറയ്ക്കണം ”<br /><br />ത്രിവര്ണ്ണക്കാര് “ഞങ്ങളാകെ നാറിയിരിക്കുകയാണു..........ഞങ്ങളുടെ നാറ്റം......... ആ ജലപീരങ്കി ഉപയോഗിച്ച് ഒന്നു കഴുകിത്തരണം”<br /><br />രാജാവ് “നിങ്ങളുടെ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങളും ഞങ്ങള് സമ്മതിച്ചിരിക്കുന്നു......... എന്നാല് ഞങ്ങള് ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം കാര്യവും നടത്തട്ടെ........ഈ തിരക്കില്“<br /><br />വര്ണമുഖമ്മൂടിയിട്ടവര് ഒന്നിച്ച് “ആര്ജവമില്ലാത്ത ഒരു പ്രതിപക്ഷവും, ചേതനയറ്റ മതനേതാക്കളും, പൌരബോധമില്ലാത്ത ഒരു ജനസമൂഹവും ഉള്ളപ്പോള് നിങ്ങള് ലക്ഷ്യബോധമില്ലാത്ത ഭരണാധികള്ക്ക് എന്തുമാവാമല്ലോ”.....<br />-----------------------------------------<br />ബ്ലോഗ് : <a href="http://www.nattapiranthukal.blogspot.com/" style="color: rgb(255,0,0);">മൊട്ടത്തലയിലെ നട്ടപിരാന്തുകള്</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-325841499057314344?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>SAJU JOHNnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-14516242230172002392008-07-12T02:11:00.000-07:002008-07-13T02:37:48.531-07:00ആ ഗോതമ്പ് ഉപ്പുമാവ് ഇപ്പോഴും ഓര്ക്കുന്നുണ്ടോ????<div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;">ആ ഗ്രാമത്തില് നിന്നും അന്നവര് മൂന്ന് പേരും (അലവി, മധു, വര്ഗീസ്) ഒന്നിച്ചായിരുന്നു സ്കൂളില് പോയിരുന്നത്. അവരെയൊന്ന് ഇഴപിരിച്ചാല് കിട്ടുക ഒരു പണക്കാരനായ ഒരു മേനോന് കുട്ടിയും, ഇടത്തരക്കാരനായ ഒരു നസ്രാണി പയ്യനും, പിന്നെ ഒരു മുസ്ലിമായ കൂലിപണിക്കാരന്റെ മകനുമായിരുന്നു. </div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;">ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചും കളിച്ചുമാണു അവര് പള്ളിക്കുടത്തിലേക്ക് പോയിരുന്നതെങ്കിലും, രാവിലെ പള്ളിക്കുടത്തിലെ പ്രാര്ത്ഥനയ്ക്ക് മുമ്പേ അവരെത്തിയിരുന്നു. രാവിലെ ബിന്ദുവും, സുനിലും, ഖദീജയും കൂടി പാടുന്ന “അഖിലാണ്ഢമണ്ഢലമണിയിച്ചോരുക്കി.....അതിനുള്ളിലാനന്ദ ദീപം കൊളുത്തി.........“ എന്ന പ്രാര്ത്ഥനക്ക് ശേഷമായിരുന്നു അവരുടെ പള്ളിക്കൂടത്തിലെ ഒരു ദിവസം ആരംഭിച്ചിരുന്നത്. </div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;">പിന്നെ ഉച്ചക്ക് സ്കൂളില് നിന്നും കിട്ടുന്ന ഗോതമ്പ് ഉപ്പുമാവ് കൊതിയോടെ പങ്കിട്ടും അവര് കഴിച്ചിരുന്നു..... വൈകുന്നേരമാവുമ്പോള് കളിച്ച് ചിരിച്ച് വീണ്ടും വീടുകളിലേക്ക്.....</div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;">ഇന്ന് മധുവിന്റെ കുട്ടി പോവുന്നത് “വിശ്വഭാരതി പബ്ലിക്ക് സ്കൂളില്”</div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;">അലവിയുടെ കുട്ടി പഠിക്കുന്നത് “ദാറുല് നജ്ജാത്ത് ഇസ്ലാമിക് സ്കൂളില്”</div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;">വര്ഗീസിന്റെ കുട്ടി പഠിക്കുന്നത് “സേക്രട്ട് ഹാര്ട്ട് ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം സ്കൂളില്”</div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;">അങ്ങിനെ മധുരമനോഹരമായ ഒരു നാളെയ്ക്ക് വേണ്ടി അവര് അവരുടെ കുട്ടികളെ ഇവിടെ പഠിപ്പിക്കുന്നു........ പക്ഷേ ആ പിഞ്ചുമനസ്സുകളില് വന്നു നിറയുന്നതോ... ദുഷ്ടമനുഷ്യര് ചവച്ചു തുപ്പുന്ന മതത്തിന്റെ കാളകൂടവിഷം.</div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;">ഹേയ് “പിരാന്താ..അല്ലെങ്കില് പിരാന്തി”!!!!!!!</div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;">ഈ വിഷം പരത്തുന്നതില് എനിക്കും നിനക്കും പങ്കില്ലേ ????</div><div style="text-align: left;">----------------------------------------------------------</div><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(255,0,0);">ബ്ലോഗ് </span>: <a href="http://www.nattapiranthukal.blogspot.com/">മൊട്ടത്തലയിലെ നട്ടപിരാന്തുകള്</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-1451624223017200239?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>SAJU JOHNnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-14889389579516479272008-07-06T09:18:00.000-07:002008-07-06T09:27:15.042-07:00ഗുരുഓര്മ്മയുടെ താക്കോലുകള്<br />-----------------<br /><br /><strong>ഗുരു</strong><br /><br />"ആരാണ് ഗുരു?"-മൊഹമ്മദ് നവാസ് ചോദിച്ചു.<br />"ഉഴുത് മറിച്ച് പാകമായ നിലത്ത് പാകമായ വിത്ത് വിതക്കുന്നവന്"-രാമേശ്വര് ഉത്തരം നല്കിയത് പക്ഷെ നവാസിന് തൃപ്തി നല്കിയില്ല.<br /><br />അവര് അങ്ങിനെയായിരുന്നു.<br />കൊയ്തൊഴിഞ്ഞ പാടത്ത്,സായാഹ്ന സൂര്യണ്റ്റെ ശോണിമയിലൂടെ നക്ഷത്രങ്ങള് സ്വപ്നങ്ങളുടെ മിഴിച്ചെപ്പ് തുറക്കുന്നതെങ്ങിനെയെന്ന് കാത്ത് കിടക്കുമ്പോള്;ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഇതുപോലെ,എവിടെ നിന്നൊക്കെയോ കേട്ട 'മഹാന്മാരുടെ ചൊല്ലുകള്' ഗഹനമായ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ച് ചിതറിവീഴും!<br /><br />"മനസ്സിലായില്ല!"-തണ്റ്റെ ജിഞ്ജാസ നവാസ് മറച്ചുവെച്ചില്ല.<br /><br />സാഗരം പോലെ പരന്നുകിടക്കുന്ന അറിവുകള് മുഴുവന് ചികഞ്ഞ് മറുപടിപറയാന് ഒരുജന്മം പോരാ എന്നറിയാവുന്നതുകൊണ്ട്;'തങ്ങളില് അമര്ന്നിരിക്കുന്ന അറിവുകളുടെ ശരിവെക്കല്'മാത്രമാണ് വായനയും പഠനങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും എന്ന അനിഷേധ്യമായ സത്യതില് വിശ്വസിക്കുന്ന രാമേശ്വര്,തണ്റ്റെ യുക്തിക്കുചേര്ന്ന വിശദീകരണം നല്കാന് തീരുമാനിച്ചു.വിവേകാനാന്ദസാഹിത്യസംഗ്രഹത്തില് പ്രദിപത്തിയുണ്ടായിരുന്ന രാമേശ്വറിന്,തണ്റ്റെ യുക്തിയില് തെളിഞ്ഞകാര്യങ്ങള് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിന് യാതൊരുവിധ വിശ്വാസക്കുറവും അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.<br /><br />"ജീവിത സംഘര്ഷങ്ങളില്പെട്ടുഴറുന്ന ഒരുവന്ന്,രക്ഷനേടാന്,അവനനുയോജ്യമായ ഒരു മാര്ഗ്ഗം പറഞ്ഞുകൊടുക്കാന് കഴിയുന്നവന് ആരോ അവനാണ് ഗുരു-എന്ന് ലളിതമായി പറയാം"<br />"അപ്പോള്,നമ്മള്ക്ക് അടിസ്ഥാന വിദ്യഭാസവും ബിരുദവും മറ്റും നേടാന് സഹായിച്ച അധ്യാപകര് ഗുരുക്കന്മാരല്ലെ?"-സ്വാഭാവികമായ ഒരു സംശയംതന്നെയാണ് നവാസ് ഉന്നയിച്ചത്<br />"നല്ലത്;അതുകൊണ്ടാണ് 'പാകമായ നിലത്ത്' എന്ന് ഞാന് ഊന്നിപറഞ്ഞത്"-രാമേശ്വര് തുടര്ന്നു<br />"നമ്മുടെ വിദ്യഭ്യാസ രീതി നിര്ബന്ധിതമാണ്;ആവശ്യമുള്ളതും ഇല്ലാത്തതും നാം പഠിക്കുന്നു;അവയില് പലതും ജീവിതത്തില് ഉപയോഗയോഗ്യമാകുന്നത് വിരളം;പലതും നമുക്ക് ആവശ്യമുള്ള സമയത്തല്ല നേടുന്നത്,അല്ലെങ്കില് ആ അറിവുകള് സ്വായത്തമാക്കാന് നാം അന്ന് പ്രാപ്ത്തരായിരുന്നില്ല എന്നതാണ് ആ അറിവുകളുടെ ഉപയോഗശൂന്യതക്ക് നിതാനം"-രാമേശ്വര് ഇത്രകൂടി പറഞ്ഞു<br /><br />"നമ്മുടെ അധ്യാപകരില് ഗുരുക്കന്മരുണ്ടാവാം;പക്ഷെ അത് ആപേക്ഷികമാണ്"<br /><br />നിശ്ശബ്ദമായ ചിലനിമിഷങ്ങള്ക്കു ശേഷം നവാസ് സംസാരിച്ചു.<br /><br />"അപ്പോള് ഗുരു ആരാണെന്ന് സ്വയം കണ്ടുപിടിക്കേണ്ടതാണ്;മാത്രമല്ല,ഒരാളുടെ ജീവിതകാലം മുഴുവന് പരിശോധിക്കേണ്ടതായും വരും"<br />"തീര്ച്ചയായും അതെ;നമ്മള് നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ ഗഹനമായി പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട് പലതും അറിയാന്"-രാമേശ്വര് നവാസിനോട് യോജിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.<br />"രാമേശ്വറിണ്റ്റെ ഒര്മ്മയിലുള്ള ഗുരു ആരാണ്?"-നവാസ് ചോദിച്ചു.<br />"ഡോ.ചന്ദ്രന്,പിന്നെ 'വിവേകാനന്ദ സാഹിത്യവും'"-രാമേശ്വര് അത് പറയാന് ഒട്ടും സമയമെടുത്തില്ല.<br />"ആര്,നമ്മുടെ ഹോമിയോ ഡോക്ടര് ചന്ദ്രേട്ടനോ?!"-നവാസ് അല്പം അത്ഭുതംകലര്ന്ന സ്വരത്തോടെ ചോദിച്ചു<br />"അതെ,പക്ഷെ നിണ്റ്റെ ആകാംക്ഷ അടക്കാനുള്ള വിശദീകരണം ഞാന് തരാം"-നവാസിണ്റ്റെ അത്ഭുതാവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കിയ രാമേശ്വര് പറഞ്ഞു<br />"പക്ഷെ,സര്വ്വകലാശാലാ ബിരുദവും ബിരുദാനന്തരബിരുദങ്ങളും കൈവശമുള്ള രാമേശ്വറിങ്ങനെ?!... "-രാമേശ്വര് പറയുന്നത് ഉള്ക്കൊള്ളാനാവാതെ,നവാസ് അര്ദ്ധോക്തിയില് നിറുത്തി<br />"നവാസ്,നീ പറയുന്നത് ശരിയാണ്;ആദരണീയരും ബഹുമാന്യരും സ്നേഹസമ്പന്നരുമായ ഏറെ അധ്യാപകരെ എന്നെന്നുമോര്ക്കാനായി എനിക്കുണ്ട്;സര്വ്വകലാശാലാ ബിരുദം തന്നേയാണ് ഇന്നെനിക്ക് ഉപജീവനമാര്ഗ്ഗത്തിന് തുണയായിരിക്കുന്നതും"-രാമേശ്വര് ഒന്നുനിറുത്തി/ അല്പ്പസമയത്തെ മൌനത്തിനു ശേഷം രാമേശ്വര് തുടര്ന്നു<br /><br /><br />"പക്ഷെ,എണ്റ്റെ ആല്ത്മവിശ്വാസപൂരിതമായാ ഈ നിലനില്പ്പിന് ഞാന് ചന്ദ്രേട്ടനോട് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു"-രാമേശ്വര് തണ്റ്റെ കഥ പറയാന് തുടങ്ങി.<br /><br />"നവാസ്,അന്ന് പ്രണയപരാജയമ്മൂലം കര്മ്മവും ചിന്താശേഷിയും നഷ്ടപെട്ട് ജീവച്ഛവമായി അലയുമ്പോള്,ഇടവഴിയില് വെച്ച് കണ്ട എന്നെ കൂട്ടികൊണ്ട്പോയി,ചുരുക്കം ചില വാക്കുകളിലൂടെ എനിക്ക് തന്ന ഉപദേശങ്ങളും ധ്യാനത്തിണ്റ്റെ സൂത്രങ്ങളുമാണ് ഞാന് എന്താണ് എന്ന് എന്നെ ബോധ്യപെടുത്തിയത്;എനിക്ക് ജീവിക്കാനുള്ള പ്രേരണതന്നത്"<br />രാമേശ്വര് കൂട്ടിച്ചേര്ത്തു:<br />അദ്ദേഹം അന്ന് പറഞ്ഞതിങ്ങനേയാണ്:<br />"പ്രണയം സത്യമാണെങ്കില്,എവിടെ പൂട്ടിയിട്ടാലും മനസ്സുരുകി കാത്തിരുന്നാല് കമിതാക്കാളില് ആര്ക്കും സ്ഥൈര്യമുള്ള ഹ്രുദയത്തോടെ പിടിച്ചുനില്ക്കാന് കഴിയില്ല;ചങ്ങലകള് പൊട്ടിച്ച് ഭ്രാന്തമായി അവള്/അവന് ഓടിവരും"<br /><br />"അദ്ദേഹത്തിണ്റ്റെ ഉള്ളംകൈയ്യില് എണ്റ്റെ കരം ചേര്ത്ത് വെച്ച് പറയുമ്പോള്,അതൊക്കെ സത്യമാകും എന്ന പ്രതീക്ഷയേക്കാള് കൂടുതല് എണ്റ്റെ മനസ്സിണ്റ്റെ ശക്തി തിരിച്ച് കിട്ടുംവരെ ഊര്ജ്ജസ്വലനാക്കി നിറുത്തുക എന്നുള്ളതായിരുന്നു എന്ന് പിന്നീടെനിക്ക് മനസ്സിലായി;എന്തായാലും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞുതന്ന ധ്യാനരീതി ഇന്നും ഞാന് തുടരുന്നു"<br /><br />നവാസിണ്റ്റെ സംശയം തീര്ന്നിരിക്കാമെന്ന് രാമേശ്വര് ചിന്തിച്ചു.ഏറെനേരം അവിടെ നിശ്ശബ്ദതമാത്രം തളംക്കെട്ടിനിന്നു.ഉത്തരധ്രുവത്തിലൊരു നക്ഷത്രം മിന്നിതിളങ്ങുന്നത് രാമേശ്വര് കണ്ടു.<br /><br />"നവാസ്,നമ്മുടെ സ്വപ്നത്തിണ്റ്റെ ആദ്യതാരത്തിളക്കം ഞാന് കാണുന്നു;നീ കാണുന്നുണ്ടോ?"<br />"ഊം.... ;അല്ല രാമേശ്വര് ഡോക്ടര് ഗുരുവായത് എങ്ങിനെ എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി;പക്ഷെ,ഒരു പുസ്തകം?"<br />"അത് എണ്റ്റെ ഒരു വിശ്വാസമാണ് നവാസ്"<br />"വിശ്വാസം?!"<br />"അതെ;കാരണം എണ്റ്റെ ബിരുദപഠനത്തിണ്റ്റെ ആദ്യവര്ഷത്തിലെപ്പോഴൊ ആണ്,കോഴിക്കോട്ടെ ഒരു 'ഫുട് പാത്ത്'കച്ചവടക്കാരനില് നിന്നും ആ പുസ്തകം വാങ്ങിയത്.അന്ന് പുസ്തകത്തിണ്റ്റെ കനവും വിലക്കുറവും മാത്രമായിരുന്നു മനസ്സില്.വര്ഷങ്ങളോളം അതെണ്റ്റെ അലമാരിയിലിരുന്നു;വെറുതെ.പലതവണ വായിക്കാന് ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അത് ഉള്ക്കൊള്ളാന് എനിക്കായില്ല"-<br />രാമേശ്വര് തണ്റ്റെ ഓര്മ്മകളേ നവാസിനു മനസ്സിലാകുന്നരീതിയില് അവതരിപ്പിക്കാന് ശ്രമിച്ചു.<br /><br />"ഏകാന്ത ഭീകരമായ രീതിയില് എന്നെ പിടികൂടിയിരുന്ന വേളയില്,മറ്റൊന്നും കൂടെയില്ലാതിരുന്ന ദിവസങ്ങളിലാണ് വിവേകാനന്ദ സാഹിത്യം വെറുതെ മറിച്ചു തുടങ്ങിയത്;വളരെ അരോചകമായിരുന്നു തുടക്കമെങ്കിലും,എപ്പൊഴൊ അതെണ്റ്റെ ഹൃദയത്തെ കീഴടക്കി;ഇന്ന് എണ്റ്റെ ആത്മമിത്രമാണ് ആ പുസ്ഥകം"<br />"നവാസ്,എണ്റ്റെ ആത്മ സംഘര്ഷങ്ങളില് എനിക്കാശ്രയിക്കാന് വിവേകാനന്ദസാഹിത്യസംഗ്രഹത്തോളം മറ്റൊന്നില്ല"-രാമേശ്വര് നിര്ത്തി.<br /><br />നവാസ് നിശ്ശബ്ദനായിരുന്നു<br />ഒരുപക്ഷെ അവന് തണ്റ്റെ ഗുരു ആരായിരുന്നു എന്ന് ചിന്തിക്കയാവാം എന്ന് രാമേശ്വര് ആശ്വസിക്കാന് ശ്രമിച്ചു.<br />ആകാശം നക്ഷത്രങ്ങളാല് നിറഞ്ഞു.അന്നത്തെ സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക് തെളിമക്കൂടുമെന്ന് രാമേശ്വര് വിജാരിച്ചു.<br /><br />"കടലില് ഉല്ലാസയാത്ര നടത്തുന്നവനോട് മരത്തോണിയില് കയറുന്നോ എന്ന് ചോദിച്ചാല് പുച്ഛരസത്തോടെ ചിരിക്കും;എന്നാല് മുങ്ങിതാഴാന് തുടങ്ങുന്നവോനോടാണെങ്കിലൊ,അവന് ആര്ഥിയോടെ അള്ളിപ്പിടിക്കും,ശരിയ്യാണ് മുങ്ങിത്താഴാന് തുടങ്ങുന്നവന് കച്ചിത്തുരുമ്പ് നീട്ടുന്നവന് തന്നെ യഥാര്ത്ഥ ഗുരു"-മൊഹമ്മദ് നവാസ് ആത്മഗതം പോലെ പറഞ്ഞു<br /><br />"ഹ..ഹ..ഹ..ഹ.."-രാമേശ്വര് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-1488938957951647927?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>KRRnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-46141537230254708392008-07-03T02:02:00.000-07:002008-12-10T16:13:35.636-08:00സെബുന്നിസ രാജകുമാരി ......<a href="http://1.bp.blogspot.com/_mj8SGS2igvQ/SGyZ1dyxPTI/AAAAAAAAACQ/uPt2UPm9YFc/s1600-h/images%5B5%5D.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_mj8SGS2igvQ/SGyZ1dyxPTI/AAAAAAAAACQ/uPt2UPm9YFc/s320/images%5B5%5D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218715212025249074" /></a><br /> ഇവൾ സേബുന്നീസ – ഔറംഗസേബിന്റെ മകൾ. കരുത്തറ്റ രചനകൾ പലതും വെളിച്ചം കാണാതെ പോയി. കുറേ കാലം കാരാഗ്രഹത്തിലായിരുന്നു.<br /> സൂഫി ചിന്തകൾ സേബുന്നീസയേയും സ്വാധീനിച്ചിരുന്നു. <br /> അതു തന്റെ രചനകളിലും പ്രതിഫലിച്ചിരുന്നു. സുന്ദരിയായ സേബുന്നീസയെ പ്രണയിച്ചു പലരും മരണത്തിന്റെ വായിൽ അകപ്പെട്ടു. ജീവിത കാലം മുഴുവൻ അവിവാഹിതയായി കഴിയാനായിരുന്നു അവരുടെ വിധി. കലയിലും, ഭാഷയിലും,ഗോളശാസ്ത്രം എന്നിവയിലെല്ലാം സേബുന്നീസ അതിനിപുണയായിരുന്നു.“ ദീവാനെ മക്ഫി “ യാണു അവരുടെ<br />കവിതാ രചനയുടെ മികവുറ്റ ഉദാഹരണം. മക്ഫി എന്നാൽ മറച്ചു വെക്കപ്പെട്ടതു എന്നാണു . അന്ന് കാലം സ്ത്രീക്കു കലയിൽ മികവു പ്രകടിപ്പിക്കാൻ ഏറെ തടസ്തങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ മതപരമായി നിഷേധങൾ പലതും. <br /><br /><br /><br />Though I am Laila of Persian romance<br />my heart loves like ferocious Majnun<br />I want to go to the desert<br />but modesty is chains on my feet<br />A nightingale came to the flower garden<br />because she was my pupil<br />I am an expert in things of love<br />Even the moth is my disciple!”<br /><br />ഗസലുകളിലൂടെ അവൾ പാടി. മറച്ചു വെച്ച വേദനകൾ. സാമൂഹ്യ പാരമ്പര്യങളോടുള്ള വിയോജിപ്പ്.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-4614153723025470839?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>Najeeb Chennamangallurhttp://www.blogger.com/profile/06608461976710384013noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-64730331083079379132008-06-18T23:26:00.000-07:002008-06-18T23:32:24.967-07:00അറബ്യന് ദീപശിഖ (കവിത) - രണ്ജിത്ത് ചെമ്മാട്പേശികളരണിക്കാതല്, മണലിന്<br />വിങ്ങലിലുരതിത്തീപൊടിയുമ്പോള്,<br />ആവി പകറ്ന്നിടനെഞ്ചില്, നോവി-<br />ന്നാത്മാക്കളിലേക്കതു പകരുന്നു.<br /><br />ദീപക്കനലുകളേന്തീ തനുശിഖ<br />ഭൂഖണ്ഡാന്തര ഗ്രാമം ചുറ്റാന്<br />പുലരിയിലൊരു വെറുവയറിന്<br />കാളലിലിന്നിന് വഴിയില്ക്കേറീടുന്നു.<br />വഴികളിലൂടീ നഗരം കണ്ടും, കേട്ടും<br />കനലുകളേന്തീട്ടോടീടുന്നു.<br /><br />ഗലികളിടവഴികളിലന്തിച്ചന്തയില-<br />ന്തിയുരുക്കും നഗരപ്രഭയില്,<br /><br />ആഫ്രിക്കന് വനഗുഹകളിലന്തി-<br />ക്കുചേലരാറ്ത്തിയിറക്കും ഗലിയില്,<br /><br />സ്വര്ണ്ണപ്പല്ലുകളിലിരകളെ വീഴ്ത്തീ<br />രാവിന് വിലകളെ ലേലം ചെയ്യും<br />റഷ്യസ്ഥാനികളലയും തെരുവില്,<br /><br />പകലിടവേളകളാക്രിച്ചന്തക,ളന്തി-<br />ക്കാന്തലിനന്യായത്തുക വാങ്ങും<br />ചൈനീസ് മതിലിന്നിടയില്,<br /><br />കുബേരദേശികളന്തിപകുക്കാന്<br />മാറ്റിക്കെട്ടിയ ലബനോണ് പുരയില്, <br /><br />ചോരപൊടിഞ്ഞധരം, കണ്ണില്<br />കലിതേച്ചാടും മദ നൃത്തപ്പുരയില്,<br /><br />ജലകന്യക താളം മീട്ടും, മധു,<br />മദ്യം ചുരയുന്നുരുവില്,<br /><br />കിഴിഭാരം കലയെപ്പുല്കും<br />പരദേശികളാടുമരങ്ങില്,<br /><br />അക്കങ്ങളിലീ ഭൂവിന് ഖണ്ഡം<br />വീതം വെയ്ക്കും പൊതുബസ്സുകളില്<br /><br />നരബലിനല്കിപ്പാലം പണിയും<br />രക്തമരക്കായുയരും നിലകളിലെവിടെയു-<br />മെന്നുമുയിരാട്ടും ചക്കില്,<br /><br />ദീപക്കനലുകളേന്തീ തനുശിഖ<br />ഭൂഖണ്ഡാന്തര ഗ്രാമം ചുറ്റാന്<br />പുലരിയിലൊരു വെറുവയറിന്<br />കാളലിലിന്നിന് വഴിയില്ക്കേറീടുന്നു.<br /><br />_____________________________<br />Blog : <a href="http://manalkinavu.blogspot.com">മണല്ക്കിനാവ്</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-6473033108307937913?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>Ranjith chemmadnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-41080668141706348312008-06-08T09:02:00.000-07:002008-06-08T09:22:06.306-07:00മെയ് മാസം സമ്മാനാർഹമായത്ചില നെടുവീര്പ്പുകള്... (പ്രണയകാലത്തെക്കുറിച്ചോര്ത്ത്) <br />http://manalkinavu.blogspot.com/2008/05/blog-post.html<br />മറ്റു പോസ്റ്റുകൾ മികച്ച നിലവാരം പുലർത്തിയെങ്കിലും ഇത്തവണത്തെ സമ്മാനത്തിനു ഏറ്റ്വും അർഹമായത് ഇതാണു എന്നു നിസ്സംശയം പറയാം..<br />vidarunnamottukal@gmail.com എന്ന വിലാസത്തില് ഒരു മെയില് അയച്ചാല് രണ്ടാഴ്ചക്കകം സമ്മാനം ലഭിക്കുന്നതാണു<br /><span style="font-weight:bold;"><br />പ്രതിമാസ സമ്മാനത്തിനു പകരം വാർഷിക സമ്മാനം iPod shuffle </span><br />മൽസരം എല്ലാമാസവും നടത്തുന്നതിനുള്ള് ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഒഴിവാക്കാനും മത്സരം കുറച്ചു കൂടി ആവേശകരമാക്കാനും ഒരു നല്ല സമ്മാനം വാർഷിക സമ്മാനമായീ നൽകുന്നതാണു എന്നു പല ബ്ലോഗ് സുഹ്രുത്തുക്കളും അഭിപ്രായം നൽകി.. അതു സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ടു ഇനിമുതലുള്ള പോസ്റ്റുകൾ വാർഷിക സമ്മാനത്തിനാവും പരിഗണിക്കുക എന്നറിയിക്കുന്നു<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-4108066814170634831?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>Praveen George| ഗുണാളന്noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-48069502806200030812008-06-08T01:07:00.000-07:002008-06-08T01:09:01.460-07:00ഗള്ഫ് യാത്രക്കാരുടെ ശ്രദ്ധക്ക്-ഊണ്ണിക്കുട്ടണ്റ്റെ മടക്കയാത്രഓര്മ്മയുടെ താക്കോലുകള്-<br /><br />ഗള്ഫ് യാത്രക്കാരുടെ ശ്രദ്ധക്ക്<br /><br />രണ്ടാം ഭാഗം<br /><br /><strong>ഊണ്ണിക്കുട്ടണ്റ്റെ മടക്കയാത്ര</strong><br /><br />ഗള്ഫിലെത്തിയതിണ്റ്റെ രണ്ടാം ദിവസം ഒരു സന്ധ്യക്ക് അവന് എന്നെ വിളിച്ചു;സുനിയുടെ കല്ല്യാണതലേന്നായിരുന്നതിനാല് ഞാന് അവിടെയായിരുന്നു.<br /><br />"ആ..എന്താ ഉണ്ണിക്കുട്ടാ വിശേഷം.. ?"<br />"ഇവിടെ ഒരു സുഖോം ല്ല്യ പാപ്പാ... "<br />"നീ ഇപ്പോള് എവിടെയാ... ?"<br />"ഞാനിവിടെ അളിയണ്റ്റെ റൂമിലാ..;ഇവിടെ പത്ത്പന്ത്രണ്ടാളുണ്ട് ഒരു റൂമില്... ?!"<br /><br />അവണ്റ്റെ ശബ്ദത്തിലെ ഇടര്ച്ചയില് നിന്നുതന്നെ അവന് ഏതവസ്ഥയിലാണെന്ന് ഞാന് ഊഹിച്ചു;പക്ഷെ,എനിക്കത് നിസ്സാരമായാണ് തോന്നിയത്.<br /><br />ശാലുവും നമ്പീശേട്ടനും എണ്റ്റെ മനസ്സിലുള്ളപ്പോള്,എനിക്കവനെ കുറിച്ചോര്ത്ത് വ്യസനിക്കാനാവില്ലായിരുന്നു.<br /><br />ശാലുവും നമ്പീശേട്ടനും<br /><br />വിസ മാറ്റത്തിനു 'കിഷി'ല് പോയി തിരിച്ചുവന്ന് റൂമും മാറി താമസിക്കുന്ന സമയം;ഷാര്ജയിലെ "അല്-വാദാ" സ്ട്രീറ്റിലെ 'ലിബര്ട്ടി' സിഗ്നലിനടുത്തുള്ള ബില്ഡിങ്ങിലെരണ്ടാം നിലയിലെ ഫ്ളാറ്റ് നമ്പര് 208-ലായിരുന്നു എണ്റ്റെ മുറി.<br />മൂന്ന് മുറികളുണ്ടായിരുന്നു ആ ഫ്ളാറ്റില്;മൂന്നിനുംകൂടി രണ്ട് ബാത്ത്റൂമുകളും.<br />ഞങ്ങള് അഞ്ചു പേരായിരുന്നു നാദാപുരത്തുനിന്നുള്ള ഹുസ്സൈനിക്കാണ്റ്റെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള മുറിയില്;<br />തമിഴ്നാട്ടില് നിന്നുള്ള സ്റ്റീഫനും,ഗുജറാത്തി ജോഷിയും,കാസറഗോഡുകാരന് വേലുവുമായിരുന്നു മറ്റുള്ളവര്.<br /><br />തൊട്ടടുത്ത മുറിയില് 'പാലാക്കാട് റെസ്റ്റോറണ്റ്റി'ലെ പണിക്കാരും അടുത്ത മുറിയില് <br />പതിനഞ്ചു വര്ഷത്തിലേറേയായി നാട്ടില് പോകാതെ,യാതൊരുവിധ രേഖകളുമില്ലാതെ താമസിക്കുന്ന തിരുവനന്തപുരക്കാരന് രാജുവും കൂട്ടരും;<br />രാജു പുറത്തിറങ്ങുന്നത് ഞാന് കണ്ടിട്ടില്ല,അയാള് നാട്ടില് വല്ലവരേയും കൊന്നിട്ട് വന്ന് ഒളിച്ചു താമസിക്കുന്നതായിരിക്കണം.<br /><br />ആരുമായും പരിചയപെടാന് സൌകര്യപെടാറില്ല,ഡ്യൂട്ടി സമയങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം മൂലം;ആകെ കിട്ടുന്ന വെള്ളിയാഴ്ച്ച ഉറങ്ങിയും തീര്ക്കും.<br /><br />പാലക്കാട് റെസ്റ്റോറണ്റ്റിലെ കുക്കായിരുന്ന നമ്പീശേട്ടന് വൈകീട്ട് ഞങ്ങളുടെ മുറിയില് വരും,വെള്ളമടിക്കാന്.ക്രമേണ ഞാന് അങ്ങേരുമായി കമ്പനിയായി.<br />അമ്പത്തഞ്ചുവയസ്സോളം പ്രായമുള്ള പെരിന്തല്മണ്ണക്കാരന്.<br />ഭയങ്കര കത്തി....അതിലേറെ വെള്ളമടി...എങ്കിലും എനിക്കയാളെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.<br />പെരിന്തല്മണ്ണയിലാണ് നമ്പീശേട്ടണ്റ്റെ വീട്,ഭാര്യ വലിയൊരു സഖാവിണ്റ്റെ മകളത്രെ.. <br />മക്കളില് ഒരാള് മെഡിക്കല് റപ്പ്,മറ്റയാള് എഞ്ചിനിയറിങ്ങിനൊ മറ്റൊ പഠിക്കുന്നു;അവരെ പുലര്ത്താന് നമ്പീശേട്ടന് വാര്ദ്ധക്ക്യമടുക്കാറായിട്ടും മരുഭൂമിയില് ചൂടുകൊള്ളുന്നു !<br /><br />അവധിയിലായിരുന്ന ഒരു ദിവസം ഞാന് നമ്പീശേട്ടണ്റ്റെ മൂറിയിലിരുന്നു സംസാരിക്കവെ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന് കടന്നുവന്നു;<br />ഒരു മാസത്തിലേറെയായി ഞാനവിടെ താമസം തുടങ്ങിയിട്ടെങ്കിലും,അവരുടെ മുറിയിലെ മറ്റൊരാളെക്കൂടി കാണുന്നത് അപ്പേ്പ്പാഴായിരുന്നു.<br />അവന് എന്നെക്കണ്ട് ആശ്ചര്യപെടുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു;ഞാന് ആകാംക്ഷയോടെ അവനെതന്നെ നോക്കിയിരുന്നു... <br /><br />"ങള് വള്ളത്തോള് കോള്ളേജിലെ മാഷല്ലേ... ?!"<br />ജിജ്ഞാസ ഒടുക്കാതെതന്നെ ഞാന് പറഞ്ഞു <br />"ങ്.ആ...അതെ,വള്ളത്തോള് കോള്ളേജില് കുറെ വര്ഷങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു;പക്ഷെ..എനിക്ക്..... ?!"<br />"ങക്ക് ന്നെ മനസ്സിലായില്ലാ....;ങള് ന്നെ കണ്ടിട്ടില്ലേന്ന്... "<br />"..?!!.. "<br />"ങള് നാരായണനെ അറിയൊ ?;മനോജിണ്റ്റേയും സുന്ദരണ്റ്റേയുമൊക്കെ അമ്മാവന്,കാടഞ്ചേരിയിലുള്ള.. ?!"<br />"നീ..... നീ നാരായണമ്മാവണ്റ്റെ മകനാണൊ ?!!" എനിക്ക് ആകെ വെപ്രാളമായി<br /><br />സുന്ദരന് മുഖാന്തിരമുള്ള അടുപ്പമാണെങ്കിലും,നാരായണമ്മാവന്,ഞാന് വളരെയധികം ബഹുമാനിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു;വാര്ദ്ദക്യസഹജമായാ എല്ലാ അസുഖങ്ങളുമുള്ളപ്പോഴും കുടുംബം നോക്കാന് ഒരു ചെറിയ ചായക്കടയും നോക്കി ജീവിക്കുന്ന ആ മനുഷ്യണ്റ്റെ മകനാണ്,ശാലു,എന്ന ഈ ചെറുപ്പക്കാരന് എന്നറിഞ്ഞപ്പോള് വളരെയധികം അനാഥത്വം അനുഭവിക്കുന്ന മരുഭൂമിയില്പോലും എനിക്ക് സുരക്ഷിതത്വം അനുഭവപെട്ടു.<br /><br />പിന്നെയും എന്നെ അത്ഭുതപെടുത്തിയത് അവണ്റ്റെ രൂപമാണ്.<br />മെലിഞ്ഞുനീണ്ട പയ്യന്,സംഋദ്ദമായ ചുരുണ്ട തലമുടി 'സ്റ്റൈലില്' ഒതുക്കിവെച്ചിരുന്ന പഞ്ചാരകുട്ടന്.....<br />ഇപ്പോള്,തടിച്ച് കൊഴുത്ത്,തലമുടി മുക്കാത്ഭാഗവും കൊഴിഞ്ഞ്...... <br />എങ്ങിനെ തിരിച്ചറിയും.. ?!<br />പിന്നെ ഞങ്ങള് പിരിഞ്ഞിട്ടില്ല,ഞാന് ഗള്ഫിനോട് തല്കാലവിട ചൊല്ലിയിട്ടുള്ള ഈ സമയത്തല്ലാതെ<br /><br />ഗള്ഫ് ജീവിതത്തിണ്റ്റെ തീഷ്ണതയുടെ ചിത്രങ്ങളിലേക്കുള്ള മുഖച്ചിത്രങ്ങളായിരുന്നു അവര്.<br /><br />ഉണ്ണിക്കുട്ടന് ഞാന് എഴുതി..... <br /><br />പ്രിയമുള്ള ഉണ്ണിക്കുട്ടന്,<br />ഇനിയൊരു കത്ത് കൂടി കൊടുത്തയക്കുംവരെ നീ അവിടെ നില്ക്കുമോ എന്നെനിക്കറിയില്ല;എങ്കിലും ജീവിതമെന്ന മരുഭൂമിയില് പിടിച്ചുനില്ക്കാനുള്ള കരുത്ത് ഈശ്വരന് തന്നിട്ടുള്ളത് തിരിച്ചറിയാന് നിനക്കകട്ടെ എന്ന പ്രാര്ഥനയോടെ ചില വരികള്.... <br />നീ,സമയം കിട്ടുമ്പോള് ശാലുവിനെ പോയിക്കാണുക;ഷാര്ജയില്തന്നെയാണ് അവനും;കഴിയുമെങ്കില് ഒരുദിവസം അവണ്റ്റെ കൂടെ താമസിക്കുക.<br />അതിശൈത്യമുള്ള നവമ്പര്/ഡിസമ്പര് മാസങ്ങളില് പോലും,എല്ലാവരും പുതപ്പിനുള്ളില് ചുരുണ്ടുകൂടി സുഷുപ്ത്തിയുടെ സുഖം നുകരുമ്പോള്,അവര് പുലര്ച്ചെ നാലുമണിക്ക് എഴുന്നേറ്റ് ജോലിക്ക് പോകുന്നത് കാണാം.അത് ഒരുമുഖം.<br />മുപ്പത്തെട്ട് ഡിഗ്രി ചൂടും എഴുപത് ഡിഗ്രി ഉഷ്ണവും ഉള്ള സപ്തമ്പര്/ഒക്ടോബര് മാസങ്ങളിലും ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന,റെസ്റ്റോറണ്റ്റിലെ അടുക്കളയില്നിന്ന് ആഗ്രഹിച്ചാല് പോലും വിട്ടുനില്ക്കാനാവാത്തത് മറ്റൊരു മുഖം.<br />പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക് കിച്ചണില് നിന്നിറങ്ങിയാല് സൈക്കിളില് ഒരു പെട്ടിയുംവെച്ച്കെട്ടി 'പാര്സല് ഫുഡ്'മായി,പൊരിവെയിലത്ത് മരണവേഗതയിലോടുന്ന വാഹനങ്ങള്ക്കിടയിലൂടെ..ഫ്ളറ്റുകളിലേക്കും ജോലിസ്ഥലങ്ങളിലേക്കും;<br />കണ്ണൊന്നു തെറ്റിയാല്....വെയില്ച്ചൂട് കൊണ്ട് ദേഹമൊന്നു തളര്ന്നാല്.....എല്ലാം ദൈവത്തിണ്റ്റെ കൈയ്യില്.<br />രെസ്റ്റോറണ്റ്റിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുമ്പോള് ഉച്ചഭക്ഷണത്തിണ്റ്റെ തിരക്കായിരിക്കും;തിരക്കുകളെല്ലാമൊഴിഞ്ഞ് ഭക്ഷണവും കഴിച്ച് മുറിയിലെത്തുമ്പോള് മൂന്നുമണി കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും.ആറുമണീക്ക് വീണ്ടും തുടങ്ങിയാല് അവസാനിക്കുന്നത് രാത്രി പതിനൊന്നുമണിക്ക് ശേഷം;എല്ലാം വൃത്തിയാക്കി മുറിയിലെത്തി ഒന്നു സ്വയം വൃത്തിയായി മയങ്ങാന് തുടങ്ങുമ്പോള് സമയം ഒരുമണിയെങ്കിലുമായിട്ടുണ്ടാകും.<br /><br />ഇത് ഒരു ദിവസത്തേയൊ,ഒരു മാസത്തേയൊ പണിയില്ല;ആ വിസക്കാരണ്റ്റെ കീഴില് പണിയെടുക്കുന്നേടത്തോളം ഒറ്റ ദിവസമ്പോലും ലീവില്ലാതെ .....ഒടുവില് കിട്ടുന്നതൊ ഇരുനൂറും മുന്നൂറുമായി പലതവണ എണ്ണൂറ് ദിര്ഹം !. <br />വെള്ളമടിച്ച് പൂക്കുറ്റിയയാല്,<br />"സ്നേഹിച്ച പെണ്ണും മോഹിച്ച മണ്ണും നഷ്ടപെട്ടവനാണ് ഞാന്" <br />എന്ന് വിലപിക്കുന്ന,വയസ്സായ നമ്പീശേട്ടനും ഉണ്ട് പിടിപ്പത് പണി.<br />കിച്ചണിലെ ചീഫ് കുക്കും സഹായിയുമെല്ലാം അയാള്തന്നെയാണ്;ആയിരം ആയിരത്തി ഇരുന്നൂറ് ദിര്ഹം വരെ 'മേശവരവുള്ള' ഒരു ഭക്ഷണ ശാലയിലെ എല്ലാ വിഭവങ്ങളും ഒരുക്കുന്നത് ഒരാള്തന്നെയാകുമ്പോള് അവിയലും തോരനും ഒരേപോലെയാകുന്നതും രസവും സാമ്പാറും ഒരെ രുചി വരുന്നതും സ്വാഭാവികം.ചിക്കന് കാറി ചിക്കന് പെപ്പറാകുന്നതും;ചിക്കന് പെപ്പര് ചിക്കന് ചുക്കയാകുന്നതും;ചിക്കന് ചുക്ക ചിക്കന് ചില്ലിയാകുന്നതും പതിവായ ഹോട്ടലുകളില് പണത്തിനല്ലാതെ മനുഷ്യത്വത്തിന് എന്തു സ്ഥാനം... ?<br /><br />നീ അവിടെയൊക്കെ വിസിറ്റ് ചെയ്തതിനു ശേഷം വിളിക്കുകഇതൊന്നും കണ്ടും കേട്ടും പേടിക്കേണ്ടാട്ടൊ..... <br />എല്ലാം വെറുതെ നോക്കിക്കാണുക.... <br />തല്ക്കാലം നിറുത്തുന്നു<br /><br />രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവന് വീണ്ടും വിളിച്ചു. <br />മെഡിക്കല് കഴിഞ്ഞിട്ടേയുള്ളു,പണിക്ക് പോകാന് തുടങ്ങിയിട്ടില്ല,<br />പണികുറവ്വാണ്-ഒരു ദിവസം പോയാല് രണ്ടും മൂന്നും ദിവസം പണിയില്ല;റൂമില് പത്ത്പന്ത്രണ്ട് പേരുണ്ട്,മൂന്നു മണിക്ക് പോയാല് രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിക്കെ റുമിലെത്തൂ...<br />തുടങ്ങിയവയായിരുന്നു പ്രശ്നങ്ങള്... <br /><br />ഞാന് അഷറഫിന് വിളിച്ചു.<br />അഷറഫ്,വര്ഷങ്ങള് സൌദിയറേബ്യയില് ചിലവഴിച്ചു. <br />അവിടെ സ്വന്തമായി കഫെറ്റീരിയ നടത്തി;സുഹൃത്തുക്കളാലും ബന്ധുക്കളാലും വഞ്ചിക്കപെട്ട് കിടപ്പാടം പോലും നഷ്ടപെട്ട് നാട്ടില്,മീന് കച്ചവടവും മറ്റുമായി കുറേ വര്ഷങ്ങള്.<br />ഇപ്പോള് വാടകക്ക് താമസിക്കുന്ന ഭാര്യയേയും നാലുകുട്ടികളേയും പുലര്ത്താന്,ഷാര്ജയില് രണ്ടാമൂഴം.<br /><br />കാലത്ത് നാലുമണിക്ക് ഫ്ളാറ്റിലെ താമസക്കാരുടെ വാഹനങ്ങള് കഴുകി ദിവസം തുടങ്ങും, എട്ടുമണിമുതല് ആറുമണിവരെ ഒരു കമ്പനിയിലെ സ്റ്റോറില് ലോഡിംഗ്/അണ്ലോഡിംഗ്,പിന്നെ മറ്റൊരു ഫ്ളാറ്റിലെ നാല്പ്പതോളം വരുന്ന താമസക്കാര്ക്കുള്ള പാചകം....<br /><br />വിശ്രമം എന്താണെന്നറിയാതെ ജോലിചെയ്യുന്ന അനേകരില് ഒരാള്.....<br /><br />ഉണ്ണിക്കുട്ടണ്റ്റെ വിവരങ്ങള് അഷറഫ് അന്വേഷിച്ച് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.<br />മെഡിക്കല് കഴിഞ്ഞ് വിസ സ്റ്റാമ്പിങ്ങിനും 'ബത്താക്ക'ക്കുമായി കൊടുത്തിരിക്കുന്നു.<br />ജോലിക്ക് പോകാന് 'താല്ക്കാലിക പെര്മിറ്റ്' കമ്പനി ഉടനെ ശരിയാക്കും;<br />ഞാനും ചിന്തിച്ചു,ജോലിക്ക് പോകാന് തുടങ്ങിയാല് ഗൃഹാതുരത്വം മൂലമുള്ള വിഷമങ്ങളെല്ലാം തീരും.ഒന്നോ രണ്ടോ മാസങ്ങള് അവിടെ എങ്ങിനേയെങ്കിലുമൊന്ന് പിടിച്ചുനിന്നാല്,<br />പിന്നെ ഒരൊഴുക്കിലങ്ങനെ പൊയ്ക്കൊള്ളും..കുറേ കാലം..... <br /><br />പക്ഷെ..... <br />ഉണ്ണിക്കുട്ടണ്റ്റെ പ്രശ്നങ്ങള് അവിടെയും തീര്ന്നില്ല... <br />നാലുമണിക്ക് പണിക്ക് പോകണം;അതിനൊരുങ്ങണമെങ്കില് മൂന്നുമണിക്കെഴുനേല്ക്കണം,കാരണം റ്റൊയ്ലെറ്റില് പോകാന് 'ക്യൂ' നില്ക്കണം;കമ്പിയും പൈപ്പും ഏറ്റിക്കൊണ്ടുപോകുന്നതാണ് പണി;പത്തര പതിനൊന്ന്മണിക്ക് റൂമിലെത്തി ഭക്ഷണം തയ്യറാക്കി അടുത്ത ദിവസത്തേക്കുള്ളത് പൊതിഞ്ഞുവെച്ച് കുളിയും ഭക്ഷണം കഴിക്കലും കഴിഞ്ഞ് ഉറങ്ങാന് കിടക്കുമ്പോഴേക്കും പന്ത്രണ്ടരയെങ്കിലുമാകും....... <br />ഇതിനെല്ലാം പുറമെ ആഴ്ച്ചയില് രണ്ടൊ മൂന്നോ ദിവസം പണിയുണ്ടായാല് പിന്നെ വെറുതെ ഇരിക്കണം;പണിക്ക് പോയ ദിവസം മത്രമെ ശമ്പളം കിട്ടുകയുള്ളു തുടങ്ങി നിരക്ഷരരും തൊഴില് വൈദഗ്ദ്യമില്ലാത്തവരുമായ ഗള്ഫുകാരുടെ സര്വ്വസാധാരണമായ പ്രശ്നങ്ങള്.... <br /><br />അവന്,ഇങ്ങനേയൊക്കെ പറയുമ്പോള്, ഒന്നര ലക്ഷം കൊടുത്ത് വിസയെടുത്ത് ലേബര് സപ്ളേയില് കുടുങ്ങി മൂന്നു വര്ഷം തികക്കാറായ മണികണ്ടനെ കുറിച്ചും,<br />ഗുജറാത്തില് നല്ലൊരു കമ്പനിയില് പതിനയ്യായിരം രൂപയോളം ശമ്പളം വാങ്ങിയിരുന്ന മാന്യമായ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ച് ഗ്രൂപ്പ് വിസ എന്ന കെണിയില് കുടുങ്ങി തൊള്ളായിരം ദിര്ഹത്തിന് ജോലി ചെയ്യേണ്ട ഗതികേടിലെത്തിയ അറമുഖനെ കുറിച്ചും എനിക്ക് പറയാന് തോന്നി.<br />തൊഴിലാളികള്ക്ക് ഏറ്റവും അനുകൂലമായി നില്ക്കുന്ന 'ലേബര് കോര്ട്ട്' ഉണ്ടായിട്ടുപോലും അവിടെപോയി പരാതി പറയാന് ധൈര്യപെടാത്ത പതിനായിരക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികളിലൊരാളായി മൂന്നു വര്ഷം കഴിഞ്ഞുകിട്ടാന് വേണ്ടി മനസ്സുരുകി കഴിയുന്ന കണ്ണൂര്ക്കാരന് പ്രേമനടക്കം ഉദാഹരണങ്ങളനവധിയുണ്ടെങ്കിലും,നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്താന് വെമ്പുന്ന ഉണ്ണികുട്ടനോട് കൂടുതലൊന്നും ഞാന് പറഞ്ഞില്ല..... <br /><br />ഉണ്ണിക്കുട്ടണ്റ്റെ അടുത്ത ഫോണ് നാട്ടിലെ നമ്പറില് നിന്നെന്ന് കണ്ട് ഞാന് ഞെട്ടിയില്ല.... <br /><br />അഷറഫിണ്റ്റേയും മാധവേട്ടണ്റ്റെയും നിരന്തരമായ സമ്മര്ദ്ദങ്ങള്ക്കൊടുവില് കമ്പനി അവണ്റ്റെ വിസ കാന്സല് ചെയ്തു;<br />ഉണ്ണിക്കുട്ടണ്റ്റെ അയല്വാസികളുടെ സഹായത്താല് ടിക്കറ്റും കിട്ടി......<br /> <br />ഉണ്ണിക്കുട്ടന് നാട്ടിലെത്തി...... <br /><br />കുടുമ്പത്തോട് ഉത്തരവാദിത്വമില്ലാത്തവരും ജീവിതത്തില് പരാജയങ്ങള് അറിയാത്തവരും ഗള്ഫിലേക്ക് പോകരുത്... !<br /><br />അറിവോ വിദ്യഭ്യാസമൊ ഇല്ലെങ്കില്പോലും ഏതൊരു തൊഴിലും ചെയ്യാനുള്ള സന്നദ്ധതയും <br />ഏതൊരു കഠിനപരീക്ഷണങ്ങളായാലും അതിനെ നേരിടാനുള്ള കഴിവ് തന്നില് അന്തര്ലീനമായിട്ടുണ്ട് എന്നത് തിരിച്ചറിയുന്നവനും ഗള്ഫിലേക്ക് സധൈര്യം പോകാം...... <br /><br />ഈശ്വരന് അവര്ക്കൊപ്പമാണ്...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-4806950280620003081?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>KRRnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-6402630376076515972008-06-03T00:40:00.000-07:002008-06-03T00:49:03.571-07:00മൂന്ന് പോസ്റ്റുകളിലേക്കുള്ള വഴി<strong>1) </strong><a href="http://vellarakad.blogspot.com/2008/05/blog-post_14.html"><strong>കള്ളനാണയങ്ങള്</strong></a><br /><strong>2) </strong><a href="http://vellarakad.blogspot.com/2008/05/blog-post_24.html"><strong>ആലുവശൈഖിനെതിരെ മുരീദുമാര് </strong></a><br /><strong>3) </strong><a href="http://vellarakad.blogspot.com/2008/05/blog-post_29.html"><strong>ലീഗ് വിതച്ചത് കൊയ്യുന്നു. </strong></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-640263037607651597?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>ബഷീര് പി.ബി.വെള്ളറക്കാട്noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-57352922006872096132008-06-02T05:49:00.001-07:002008-06-02T05:49:44.312-07:00ഓര്മ്മയുടെ താക്കോലുകള്-ഒരു സ്ത്രീഓര്മ്മയുടെ താക്കോലുകള്<br />ഒരു സ്ത്രീ<br /><br />ജൂണ് ഒന്ന്,ഞായറാഴ്ച;<br />സമയം വൈകീട്ട് അഞ്ചര.<br /><br />രാഘവന്,അടുത്തദിവസം നടക്കാനുള്ള പഞ്ചായത്ത് മീറ്റിങ്ങിലേക്കുള്ള അജണ്ട തയ്യാറാക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു;മുറ്റത്ത് ചില കുട്ടികള് കളിക്കുന്നതൊഴിച്ചാല് മറ്റാരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല വീട്ടില്.<br /><br />അയാള് തണ്റ്റെ ജോലിയില് പൂര്ണ്ണമായും മുഴുകി <br /><br />ഇടക്കെപ്പൊഴോ ആലോചനയിലാണ്ട് ശിരസ്സുയര്ത്തിയപ്പോള് ഫോണ് ശബ്ദിക്കുന്നുണ്ടോയെന്ന് അയാള്ക്ക് സംശയം തോന്നി….<br />ശരിയാണ്;വീട്ടിലെ ഫോണ് അകത്ത് നിന്നും നിറുത്താതെ കലപില കൂട്ടികൊണ്ടിരിക്കുന്നു. <br /><br />അയാള് ഫോണ് എടുത്തു :”ഹലോ;രാഘവനാണ്,ആരാ… “<br />“ആ ബീനയെ ഒന്നു വിളിക്ക്യോ… “,അങ്ങേതലയ്ക്കല് ഒരു സ്ത്രീ ശബ്ദം<br />”ഒന്ന് വെയ്റ്റ് ചെയ്യൂട്ടോ;ഇപ്പൊ വിളിക്കാം”<br />അയാള് ഫോണ് കട്ട് ചെയ്യാതെ ഉമ്മറത്ത് വന്ന് ബീനയെ വിളിച്ചു:<br />“ബീനേ…ബീനെ…ബീനയ്ക്ക് ഫോണ്..”, എന്നിട്ട് അയാള് തണ്റ്റെ പണി തുടര്ന്നു.<br /><br />ബീന ഓടിവരുന്നതും അകത്തേക്ക് കയറുന്നതും അയാള് കണ്ടു<br />ഒരു മിനിറ്റ് തികച്ച് കഴിയും മുമ്പെ ബീന ഇറങ്ങി ഓടുന്നു,വാവിട്ട് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട്…..<br />“ബീനെ..എന്തുപറ്റി.. ?!”,ഇരുന്നിടത്തുനിന്ന് എഴുനേല്ക്കാതെ തന്നെ രാഘവന് ചോദിച്ചു<br />പക്ഷെ ഉച്ചത്തിലുള്ള നിലവിളി മാത്രമായിരുന്നു മറുപടി…. <br /><br />അല്പ്പനേരം ചിന്തിച്ചിരുന്ന് അയാള് എഴുന്നേറ്റ് മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി;അപ്പോഴേക്കും അവിടെ ആള്ക്കാര് കൂടാന് തുടങ്ങിയിരുന്നു<br /><br />ചിലര് ബീനയുടെ വീട്ടിലേക്ക് ഓടുന്നു<br />മറ്റുചിലര് രാഘവണ്റ്റെ വീട്ടിലേക്കും അയാളേയും മാറിമാറി നോക്കുന്നു<br />അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ സംശയത്തിണ്റ്റെ ആഴം കണ്ടപ്പോള്,രാഘവണ്റ്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു… ?<br /><br />അയാള് പടിക്കലേക്ക് കയറിചെന്നു….<br /><br />“തങ്കേട്ത്ത്യേ….ബീനയ്കെന്താ പറ്റ്യേ…. “,അയാള് ബീനയുടെ അമ്മായിയമ്മയോട് ഉറക്കെ വിളിച്ചുചോദിച്ചു<br />“അത്…ബീനടെ ചേച്ചീടെ കുട്ടി മരിച്ചു.. “,അവര് തുടര്ന്നു<br />“വിളിച്ച് പറഞ്ഞ ആള്ക്കാര് നന്ന്…ഇങ്ങനത്തെ ആള്ക്കാരോടൊക്കെ ഇത്തരം കാര്യങ്ങള് പറയാന് പാട്ണ്ടാ…എന്തേങ്കിലും കേള്ക്കുമ്പളക്കും ബോധമ്പോണ പാര്ട്ട്യാളാ… “ <br /><br />അതെന്തായാലും രാഘവന് തിരിച്ചു പോന്നു;ആശ്വാസത്തോടെ…<br /><br />അവിടെ നിലവിളി അലമുറയായിട്ടുണ്ടായിരുന്നു….<br />ബീനയും കുട്ടികളും എല്ലാവരും കരച്ചിലോട് കരച്ചില്;പോരാത്തതിന് നാട്ടുകാരുടെ വിശദവിസ്ഥാരങ്ങളും…<br />ചിലര് ഫോണ് വിളിക്കാന് ഓടുന്നു….<br />മറ്റുചിലര് വണ്ടി വിളിക്കാന് ഓടുന്നു…<br />വേറേ ചിലര് ബീനയുടെ ഭര്ത്താവിനെ വിളിക്കാന് ഓടുന്നു…<br />ആകെ ബഹളമയം….. <br /><br />ഇതിനിടയില് കുമരനെല്ലൂര്ക്ക് പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പോടെ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി ബീന,വീണ്ടും രാഘവണ്റ്റെ വീട്ടിലെത്തി <br /><br />“ഏട്ത്ത്യമ്മാ…ആ നീട്ടിചെയിനൊന്നു തരോ …. “<br /><br />ബീന രാഘവണ്റ്റെ ഏട്ത്തിയുടെ മാലയും വാങ്ങി തിരിച്ചു നടന്നു<br />അപ്പോഴും ബീനയുടെ മുഖം കര്ക്കിടകമാനം പോലെ ഘനീഭവിച്ചിരുന്നു <br /><br />കര്ക്കിടകത്തിലെ പേമാരി ഇന്ന് മരണവീട്ടില് പെയ്ത്ത് തുടങ്ങും എന്ന് ചിന്തിച്ച്,<br />രാഘവന് തണ്റ്റെ ജോലിപോലും മറന്ന് തരിച്ചിരുന്നു… ?!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-5735292200687209613?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>KRRnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-73985116139725696832008-05-26T23:17:00.001-07:002008-12-10T16:13:35.885-08:00വരുവിൻ എനിക്കു മുന്നിൽ നിരന്നു നിൽക്കുവിൻ<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_g3-vSkDaYEY/SDunv4pflsI/AAAAAAAAAAM/CSXbQZw2bPc/s1600-h/Photos+037.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_g3-vSkDaYEY/SDunv4pflsI/AAAAAAAAAAM/CSXbQZw2bPc/s320/Photos+037.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204938235458852546" /></a><br /><br />രാഷ്ട്രീയക്കാരൻ : ഈച്ചകളേ .. വരുവിൻ എനിക്കു മുന്നിൽ നിരന്നു നിൽക്കുവിൻ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-7398511613972569683?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>Praveen George| ഗുണാളന്noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-20308640382456848022008-05-23T19:01:00.002-07:002008-05-23T19:18:22.230-07:00ഓര്മ്മയുടെ താക്കോലുകള്-ഗള്ഫ് യാത്രക്കാരുടെ ശ്രദ്ധക്ക്...ഭാഗം ഒന്ന്<br />ഉണ്ണിക്കുട്ടണ്റ്റെ ഗള്ഫ് യാത്രാ<br />-------------------<br /><br />അവന്,അമ്മയുടെ പുന്നാരമകന്. <br />വയസ്സ് 22.<br />കുഞ്ഞിലെ അച്ചന് മരിച്ചുപോയെങ്കിലും,കുറവുകളൊന്നും അറിയീക്കാതെ അമ്മ അവനെ വളര്ത്തി.മൂത്ത രണ്ട് പെണ്കുട്ടികളേക്കാള് സ്നേഹവും ലാളനയും പരിഗണനയും അവനുകിട്ടി,(ജീവിതസമരത്തിനോടു മത്സരിക്കാനുള്ള ജന്മ്മസിദ്ധമായ കഴിവുകള്ക്കെതിരേയുള്ള ആദ്യത്തെ ആണി അമ്മതന്നെ അടിച്ചുകയറ്റി...) ഒരുവിധം സ്കൂളില് പത്താംതരം വരെ അവനും പോയി...<br />എങ്കിലും അവന് നല്ലൊരു പണിക്കാരനായി,അലുമിനിയം ഫാബ്രിക്കേഷനും പ്ളമ്പിങ്ങും നല്ല നൈപുണ്ണ്യത്തോടെ അവന് ചെയ്യും.നല്ലൊരു മനുഷ്യനുംകൂടിയായിരുന്നു അവന്.<br />നാട്ടുകാരുടെ കണ്ണിലുണ്ണി;കൂട്ടുകാരുടെ രാജാവ്... <br />ഉത്സവകമ്മറ്റികളിലും ഉത്സവപറമ്പുകളിലും സജീവ സാന്നിധ്യം... <br />പാര്ട്ടിയിലും സംഘടനകളിലും അംഗത്വം... <br />(ഇതൊക്കെതന്നെയല്ലെ കേരളത്തിലെ ഹീറോയിസം... !)<br />ഈ തിരക്കില് ജീവിതത്തേകുറിച്ച് ചിന്തിക്കാന് നേരമുണ്ടാകില്ല,സ്വാഭാവികം !<br />പക്ഷേ,ആരുമറന്നാലും ദൈവത്തിനു മറക്കാനാവില്ലല്ലോ...<br /><br />ഓരോ മനുഷ്യനേയും അവണ്റ്റെ കര്മ്മപഥത്തിലെത്തിക്കാനുള്ള പരീക്ഷണങ്ങളുടെ ആദ്യഘട്ടത്തിലേക്ക് അവനും എറിയപ്പെടുന്നു... <br /><br />ഗള്ഫ്...<br />ഏവരുടേയും സ്വപ്നഭൂമി... !<br />അവനും,ഗള്ഫ് സ്വപ്നംകാണുവാന് അവസരമുണ്ടായി;അവണ്റ്റെ അളിയനിലൂടെ... <br />പലരിലായി വിസക്ക് പണംകൊടുത്തിട്ടു... !!<br />(മനസ്സാക്ഷിയില്ലാത്ത ഗള്ഫുകാരണ്റ്റെ,പലിശയില്ലാ വായ്പ്പ ശ്രോതസ്സാണല്ലൊ ക്ഷമയില്ലാത്ത സധാരണക്കാര്..!അഞ്ചും ആറും മാസങ്ങള്,ചിലപ്പോള് വര്ഷങ്ങള്തന്നേയും,വിസ ഇന്നുവരും നാളെവരും എന്ന് പറഞ്ഞും പ്രലോഭിപ്പിച്ചും ലക്ഷങ്ങള്വരെ വാങ്ങിവെക്കും...!അറബി ലണ്ടനില് പോയി,ഇപ്പോള് നോമ്പ് കാലമാണ്,ഇന്ത്യാക്കാര്ക്ക് വിസ കൊടുക്കുന്നില്ല എന്ന് തുടങ്ങി നിരവധി കാരണങ്ങളുണ്ടാവും നിരത്തിവെക്കാന്,പണം തിരിച്ച് കൊടുക്കാതിരിക്കാനുള്ള കാരണങ്ങളായി... )<br />അവണ്റ്റെ തിടുക്കവും,കുറ്റപെടുത്തലുകളും ഏറിയപ്പോള്,നിവൃത്തിയില്ലാതെ അളിയന് വിസക്ക് പണം കൊടുത്തു,ദുബായില് ലേബര് സപ്പേ്ള കമ്പനി നടത്തുന്ന കായംകുളത്ത് സാധുപുരത്തെ ഒരു തമ്പാണ്റ്റെ പക്കല്.. !<br />ദിവസങ്ങള് കഴിഞ്ഞു. ആഴ്ച്ചകളും കടന്നുപൊയ്കൊണ്ടിരുന്നു... <br /><br />ഒരു ദിവസം എനിക്ക് ഒരു ഫോണ്കാള്;അത്യാവശ്യമായി അവണ്റ്റെ വീടുവരെ ചെല്ലാന്.<br />ഞാന് അവിടെ ചെന്നു. <br />"എന്താ കാര്യം ?"<br />"അളിയന് വിളിച്ചിരുന്നു,വിസ കിട്ടില്ലാ എന്ന്;എണ്റ്റെ പാസ്പോര്ട്ടില് ഒരാളവിടെ ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ടത്രെ.. !?"<br /><br />അങ്ങിനെ സംഭവിക്കാനുള്ള സാധ്യത തള്ളികളയാനാവില്ലെങ്കിലും ഒന്നന്വേഷിക്കന് തന്നെ ഞാന് തീരുമാനിച്ചു.<br /><br />കാസര്ഗോഡുകാര്,'കാസര്ഗോഡ് എംബസ്സി' തന്നെ നടത്തുന്നുണ്ട്;കള്ളപാസ്പോര്ട്ട് ഉണ്ടാക്കാനും വിസ അടിക്കാനും മറ്റുമായി..! <br />1500 ദിര്ഹത്തിന് വിസിറ്റ് വിസ കിട്ടും;പക്ഷേ,പാസ്പോര്ട് അവരുടെ പക്കല് കൊടുക്കണം,3000 ദിര്ഹം കൊടുത്താല് പാസ്പോര്ട്ട് തിരികെ തരും;യു.എ.ഈയില് എത്തി 'ചാടി' പണിയെടുക്കാം('ചാട്ട വിസ'),പൊതുമാപ് പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോള് തിരിച്ചുവരാം;പാസ്പോര്ട്ടും വിസയും മറ്റുരേഖകള് ഒന്നും ഇല്ലായെങ്കില്പോലും 5000 ദിര്ഹം കൊടുത്താല് അവര് നാട്ടില് എത്തിക്കും..!<br />"വെള്ളിയാഴ്ച വിസ അടിച്ചവരാണ് കാസര്ഗോഡുകാര്...!!!". <br /><br />അവണ്റ്റെ കാര്യത്തില് അത്തരത്തിലൊന്നും സംഭവിച്ചിരുന്നില്ല,തല്ക്കാലം വിസ കൊടുക്കാതിരിക്കാന് അവര് ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞതായിരുന്നു,ഷര്ജാ ഇന്ത്യന് അസ്സോസിയേഷനില് സ്വാധീനമുള്ള മാധവേട്ടന് മുഖാന്തിരം ഞാന് കാര്യങ്ങള് മനസ്സിലാക്കി...,<br /><br />മാധവേട്ടന് ഇടപെട്ടപ്പോള് കാര്യങ്ങള് വളരെ വേഗത്തിലായി. <br /><br />അധികം താമസിയാതെ വിസയുടെ കോപ്പി കിട്ടി. <br />മൂന്നു വര്ഷത്തെ കാലാവധിയുള്ള വിസയില് പ്രൊഫഷന് 'ലേബര്' ആയിരുന്നു;അപ്പോള്തന്നെ എനിക്ക്, അവന് അവിടെ സംഭവിച്ചേക്കാവുന്ന ജീവിതദുരിതങ്ങളുടെ ഏകദേശരൂപം മനസ്സിലയിരുന്നു,എങ്കിലും ഒന്നും പറയാന് നിര്വ്വാഹമില്ലായിരുന്നു.ഗള്ഫിലെത്താന് വെമ്പുന്നവന് ഉപദേശങ്ങളും മറ്റും അരോച്ചകങ്ങളായിരിക്കുമെന്നറിയാമായിരുന്നതുകൊണ്ടും വിസ എടുത്തത് അവണ്റ്റെ അളിയന് തന്നെ ആയിരുന്നതുകൊണ്ടും എണ്റ്റെ ഉള്പ്രേരണകളെയെല്ലാം ഞാന് ഒതുക്കി.<br />(എത്ര ദുരിതങ്ങളുണ്ടായാലും ജിവിതം തിരിച്ചറിയാന് ഇത്രയും നല്ലൊരു കളരി ഭൂമിയില് വേറെയില്ലല്ലോ എന്നൊരാശ്വാസവുമുണ്ടായിരുന്നു മനസ്സില്;കുടുംബത്തിണ്റ്റേയും കൂട്ടുകാരുടെയും തണലില് മദിച്ചുവളരുന്ന ഓരോ കേരളീയനും ഒരുവട്ടമെങ്കിലും ഗള്ഫിലൊന്നു പോകണം,എങ്കിലേ ഗള്ഫ് എന്താണെന്നും ആരാണ് യതാര്ഥ ഗള്ഫ്കാരനെന്നും മനസ്സിലാവൂ..! ഗള്ഫുകാരണ്റ്റെ ചോരയാല് സൌധങ്ങള് പണിയുന്ന,അവണ്റ്റെ വിയര്പ്പില് കാമരസംകൊള്ളുന്ന ഓരോ കേരളിയനും പോയിരിക്കണം അവിടെ...ഒരിക്കലെങ്കിലും !!)<br />(കൌമാരത്തിലൊരു പ്രണയവും യൌവ്വനത്തിലൊരു പ്രവാസവും അനുഭവിച്ചവന് സന്ന്യസിക്കേണ്ടതില്ല... ))<br /><br />അടുത്തദിവസം തന്നെ തമ്പാണ്റ്റെ വീട്ടില് പണംകൊണ്ടുകൊടുക്കാന് അളിയന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു,90000(തൊണ്ണൂറായിരം)രൂപ!!.<br /><br />(തൊഴില് സ്ഥാപനങ്ങള് നല്ലതാണെങ്കില് വിസക്ക് പണം വാങ്ങില്ല,കൂടാതെ വര്ഷത്തിലൊരിക്കല് ലീവും ലീവ് സാലറിയും എയര്ടിക്കറ്റുമെല്ലാം ഉണ്ടായിരിക്കും.ഭൂരിഭാഗം സ്ഥാപനങ്ങളും പണം വാങ്ങാറില്ല,മറിച്ച് മധ്യവര്ത്തികളാണ് ഈ പണമെല്ലാം കൈക്കലാക്കുന്നത്;ഒരു വിസക്ക് 3000 ദിര്ഹം ബാങ്ക് ഗാരണ്റ്റിയായും 3000 ദിര്ഹം 'വിസ പ്രോസസ്സിംഗ് ഫീ' ആയും 3000൦ ദിര്ഹം 'ബത്താക്കാ' ചാര്ജ്ജായും കമ്പനികള്ക്ക് ചിലവ് വരുന്നു;ഇതില് ബങ്ക്ഗാരണ്റ്റി വിസ കാന്സല് ചെയ്യുമ്പോള് കമ്പനിക്ക് തിരിച്ചു കിട്ടും;എങ്ങിനെ നോക്കിയാലും 9000 ദിര്ഹത്തിന് ബദിലായി 90000 രൂപാ ഈടാക്കുന്ന രീതി 'വിസാക്കച്ചവടം' തൊഴിലാക്കിയവര് മാത്രമെ ചെയ്യൂ,ഇതിനുവേണ്ടി മാത്രം ചെറിയ ചെറിയ തരികിട സ്ഥാപനങ്ങള് തുടങ്ങുന്നവര്പോലുമുണ്ട് അവിടെ;അവരുടെ കെണിയിലകപ്പെടാന് "വിദ്യാസമ്പന്നരായ,സംസ്കാരസമ്പന്നരായ" മലയാളികളും ധാരാളമുണ്ടെന്നത് ലജ്ജാവഹം തന്നെ... )<br /><br />പെണ്മക്കളുടെ പണ്ടം പണയംവെച്ചും ബാങ്ക് വായ്പ്പ എടുത്തും അമ്മ പണം സംഘടിപ്പിച്ചു<br /><br />പണം കൊണ്ടുകൊടുക്കാന് അവന് എന്നേയും വിളിച്ചു. <br />ഞങ്ങള് ഒരു ദിവസം പുലര്ച്ചെ കായംകുളത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു,അഞ്ചുമണിക്ക് എര്ണാകുളത്തേക്കുള്ള ബസ്സില് തൃശ്ശൂര്ക്ക് കയറി;ബസ്സിലുള്ള ദൂരയാത്ര ഒഴിവാക്കാം എന്നുകരുതി റയില്വേ സ്റ്റേഷനില് ചെന്നു.പക്ഷെ ട്രയിന് ഒരുമണിക്കൂറ് വൈകിയാണ് ഓടുന്നത്;പക്ഷെ കാത്തുനില്ക്കാന് സമയമുണ്ടായിരുന്നില്ല,തമ്പാണ്റ്റെ അനുജന് അഞ്ച്മിനിറ്റ് കൂടുമ്പോള് വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു;ഞങ്ങള് വീണ്ടും ബസ്സ് സ്റ്റാന്ഡിലെത്തി,തിരുവനന്തപുരത്തേക്കുള്ള കെ.എസ്.ആര്.ട്ടി.സി ബസ്സില് കയറി.അഞ്ചുമണിക്കൂറ്..!! ദുരിതംനിറഞ്ഞ യാത്ര;അതും ഭക്ഷണം പോലും കഴിക്കാതെ..!ഒരുമണിക്ക് കായംകുളം സ്റ്റാന്ഡിലെത്തിയ ഞങ്ങള് കംഫര്ട്ട് സ്റ്റേഷനില് കയറി അത്യന്താപേക്ഷിതമായ കാര്യങ്ങളെല്ലാം ചെയ്ത് മുഖവും കഴുകി പുറത്തിറങ്ങി. തമ്പാണ്റ്റെ അനുജണ്റ്റെ നിര്ദ്ദേശപ്രകാരം ഒരു ഓട്ടൊ വിളിച്ച് സാധുപുരത്തേക്ക് തിരിച്ചു;ചില ഊടുവഴിയിലൂടെയെല്ലാം സഞ്ചരിച്ച്,ഒടുവില് തമ്പാണ്റ്റെ വീട്ടിലെത്തി<br /><br />ഒരു കായല് തീരത്താണ് തമ്പാണ്റ്റെ വീട്,മനോഹരമായ സ്ഥലം.വീട്ടില് ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനും-തമ്പാണ്റ്റെ അനുജന്-ഉയരം കുറഞ്ഞ പ്രായംകൂടിയ-തമ്പണ്റ്റെ അച്ചന്-ഒരാളും ഉണ്ടായിരുന്നു.അവര് പണം വാങ്ങാനുള്ള തിടുക്കത്തിലായിരുന്നു;വിശപ്പും ദാഹവും പുറമെ യാത്രാക്ഷീണവും മൂലം ഞാന് ആകെ തളര്ന്നിരുന്നു.ഒരു ഗ്ളാസ് വെള്ളം പോലും ചോദിച്ചുവാങ്ങേണ്ട ഗതികേടോര്ത്ത് എനിക്ക് ദേഷ്യമാണ് തോന്നിയത്.എത്രയും വേഗം അവിടുന്ന് മടങ്ങാനുള്ള ആഗ്രഹത്തില്,ആളിയന്,ഗള്ഫിലേക്ക്,ഫോണ് ചെയ്തു;അളിയന് തമ്പാനും തമ്പാന് അയാളുടെ അനുജനും.അങ്ങിനെ പണം അവരെ ഏല്പ്പിച്ച് ഞങ്ങള് മടങ്ങി;കായംകുളം റയില്വേ സ്റ്റേഷനില്വന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോള് സമയം മൂന്നു മണി... !!!<br /><br />വലിയൊരു ബാധ്യത ഒടുക്കിത്തീര്ത്ത ആശ്വാസത്തോടെ റയില്വേ സ്റ്റേഷനിലെത്തി;പക്ഷെ അടുത്ത ട്രയിന് ആറുമണിക്കേയുള്ളു.എങ്കിലും,ഇനിയൊരു ബസ്സ് യാത്രകൂടി വയ്യാ എന്നതിനാല് കാത്തിരിക്കാന്തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. <br /><br />നെടുനീളത്തീല് കിടക്കുന്ന പ്ളാറ്റ്ഫോമിലൂടെ നടക്കുന്നതും കാഴ്ച്ചകളില് കാര്യം തിരക്കുന്നതും രസമുള്ള സംഗതിയാണ്.അവന് ഗള്ഫിലെ സ്ഥിതികളെകുറിച്ചും യാത്രാ രീതികളെകുറിച്ചും ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു;കോളേജ് കൂട്ടികള് ഒരോരൊമൂലയിലിരുന്ന് മൊബൈലില് 'കുറുകുന്നതും' പ്രായമായവര് അനുഭവങ്ങള് വിളമ്പുന്നതും കണ്ടും കേട്ടും നടക്കുന്നതിനിടയിലും ഞാന് അവണ്റ്റെ സംശയങ്ങള്ക്ക് അവനെ ഭയപെടുത്താത്ത രീതിയില് മറുപടികൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.സ്റ്റേഷനില് നല്ല തിരക്ക് കാണപെട്ടു,വിഷുക്കണിക്ക് തൊഴാന് പോകുന്ന അയ്യപ്പഭക്തന്മാരുടെ തിരക്ക് കണ്ടപ്പോള്തന്നെ ട്രയിനില് ഉണ്ടായേക്കാവുന്ന തിരക്കോര്ത്ത് ഞാന് പരിഭ്രമിച്ചു;എണ്റ്റെ പരിഭ്രമം അസ്ഥാനത്തായില്ല,ആറുമണികഴിഞ്ഞെത്തിയ മാംഗളൂറ് മെയിലില് അഭൂതപൂര്വ്വമായ തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു.'പിടിച്ചതിനേക്കാള് വലുതാണല്ലൊ മടയില്' എന്ന ആത്മഗതത്തോടെ ഒരുവിധം ട്രയിനില് കയറിപ്പറ്റി.അന്ന് അത്രയും ദുരിതങ്ങള് അനുഭവിക്കാനുള്ള യോഗമുണ്ടായിരിക്കാം എന്ന് മനസ്സിനൊരു മുന്കരുതല്കൊടുത്ത്,കാലുകുത്താനിടമില്ലാത്ത,വിയര്പ്പിണ്റ്റേയും അഴുക്ക് വസ്ത്രങ്ങളുടേയും ദുര്ഗന്ധം മൂലം ശുദ്ധവായു ശ്വസിക്കാനാവാതെ എവിടേയും ശരീരമൊന്നു തൂക്കിയിടാനാവാതെ,ട്രയിനില് നാലുമണിക്കൂറിലധികം,ആലുവയിലെത്തുംവരെ..!!! ആലുവയില് അയ്യപ്പഭക്തര് ഇറങ്ങിയപ്പോഴാണ് നില്ക്കാനൊരിടം കിട്ടിയത്,അടുത്ത സ്റ്റേഷനിലെത്തിയപ്പോള് ഫൂട്ബോര്ഡില് ഇരിക്കാനും ഇടംകിട്ടി;ഫൂട്ബോര്ഡില് യാത്ര ചെയ്തതിന് ഒരുതവണ കേരളത്തില് വെച്ചും പിന്നൊരുതവണ ചെന്നൈയില് വെച്ചും ശിക്ഷിക്കപെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അപ്പോള് ആ മുന്നറിവുകള്ക്കൊന്നും എന്നെ തടുക്കാന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല;മനസ്സ് സജ്ജമായിരുന്നെങ്കിലും ശരീരം ഒട്ടും തയ്യാറായിരിന്നില്ല എന്നതിനാല് അങ്ങിനെതന്നെ യാത്ര തുടര്ന്നു.രാത്രി പതിനൊന്നുമണി കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും തൃശ്ശൂരെത്തുമ്പോള്.<br /><br />അടുത്ത ദിവസം,ഉറക്കക്ഷീണം വിട്ടുണരും മുന്പെ അവണ്റ്റെ വിളിവന്നു;അളിയന് വിളിച്ചിരിന്നു 'എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഗള്ഫിലേക്ക് ചെല്ലാന് !'<br />വിസ ഇഷ്യൂ ചെയ്ത തിയ്യതിമുതല് അറുപത് ദിവസത്തിനുള്ളില് അവിടെ എത്തിയാല്മതിയെന്നും ധൃതിവെക്കേണ്ട കാര്യമില്ലെന്നും ഞാന് പറഞ്ഞെങ്കിലും അത് വിലപ്പോയില്ല.ഗള്ഫിലെത്തി മുപ്പത് ദിവസത്തിനുള്ളില് വിസ 'സ്റ്റാമ്പ്' ചെയ്ത് 'ബത്താക്ക' വാങ്ങണം,അതിനുശേഷമെ സുരക്ഷിതമായി പുറത്തിറങ്ങി നടക്കാനും ജോലിക്ക് പോകാനും കഴിയു.മെഡിക്കലും ഇതിനിടയില് കഴിയണം;മെഡിക്കല് പാസ്സായാലേ വിസ്സ 'അടിക്കു'.<br />ഞാന് കുളിച്ച് വസ്ത്രം മാറി അവിടെച്ചെന്ന് അവനേയുംകൂട്ടി ഒരു ട്രാവല് ഏജന്സിയില് പോയി.ഇമിഗ്രേഷനുള്ള പണവും പാസ്സ്പോര്ട്ടും വിസ കോപ്പിയും കൊടുത്തു.പത്താംതരം ജയിക്കാത്തത്കൊണ്ട് എമിഗ്രേഷന് ഫീയായി നാലായിരം രൂപ കെട്ടേണ്ടിവന്നു(പത്താംതരം ജയിച്ചവര്ക്ക് മുന്നൂറ് രൂപ).എയര്ടിക്കറ്റ് റേറ്റ് പന്ത്രണ്ടായിരത്തോളമുണ്ടായിരുന്നു.<br /><br />ഒരാഴ്ച്ചക്കുള്ളില് പോകാനുള്ള ഒരുക്കങ്ങള് പൂര്ത്തിയായി.<br />പോകാനുള്ള സമയമടുക്കുംതോറും അവണ്റ്റെ സംഭ്രമം കൂടികൊണ്ടിരുന്നു.<br />അവണ്റ്റെ പേടിക്ക് ആക്കം കൂട്ടുന്നതായി 'വിസ മെസ്സേജ്' എന്ന കടമ്പ.ഒറിജിനല് വിസ കൈയ്യിലില്ലാത്തവര്ക്ക് വിസ മെസ്സേജ് നിര്ബന്ധമാണ് ഇവിടുത്തെ എയര്പോര്ട്ടില് നിന്ന് കയറാന്.വീട്ടില്നിന്ന് ഇറങ്ങാന് ഏതാനും മണിക്കൂറുകള്മത്രം ബാക്കി ! അവണ്റ്റെ അളിയനെ വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടുന്നില്ല ! എല്ലാവരും പരിഭ്രമത്തിലായി...ഞാന് മാധവേട്ടനേയും എണ്റ്റെ കൂടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന അഷറഫിനേയും വിളിച്ചു;വിസ കൊടുത്ത കമ്പനിയുടെ ഫോണ് നമ്പര് കൊടുത്ത് വിവരം പറഞ്ഞു.ഏകദേശം ഒരുമണിക്കൂറിനുള്ളില് അഷറഫ് വിളിച്ചു.കമ്പനി അവിടുത്തെ എയര് അറേബ്യാ ഓഫീസ്സില് ഒറിജിനല് വിസ കാണിച്ച് വിസ മെസ്സേജ് ഇഷ്യൂ ചെയ്യിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.ഞാന് ഉടനെ ട്രാവത്സ്സിലേക്ക് വിളിച്ച് കണ്ഫേം ചെയ്തു.<br /><br />അങ്ങിനെ ആറേഴുമാസത്തെ കഠിനപ്രയത്നങ്ങള്ക്കും കാത്തിരിപ്പിനും ഒടുവില് അവന്,അമ്മയുടെ പുന്നാരമകന് ഗള്ഫിലേക്ക്.... <br /><br />യാത്രയയക്കാന് ബന്ധുക്കളും നാട്ടുകാരും കൂട്ടുകാരുമൊക്കേയായി പത്ത്നാനൂറ് പേരുണ്ടായിരുന്നു;പക്ഷെ,വരിവരിയായി നിന്ന് ഹസ്തദാനം നല്കിയ സുഹൃത്തുക്കളിലെ അവസാനക്കാരനും കൈകൊടുത്ത് പിരിയുമ്പോള് അവന് കരയുകയായിരുന്നു.നെടുമ്പാശ്ശേരി എയര്പോര്ട്ടിലേക്കുള്ള വാഹനത്തില് അവണ്റ്റെ ഉറ്റസുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം ഞാനും കയറി.രക്തവര്ണം മാഞ്ഞുപോയ അവണ്റ്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോള് നിശ്ശബ്ദത പാലിക്കുന്നതാണ് ഉചിതമെന്നു തോന്നിയതിനാല്,യാത്രയിലുടനീളം ഞാന് മൌനം പാലിച്ചു,നിരത്തിലെ ഗതാഗതകുരുക്കുകളേകുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്ന ഡ്രൈവര് കൂടി ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില് ആ യാത്ര തികച്ചും ഒരു ശവവാഹക വാഹനമാകുമായിരുന്നു.<br />എയര്പ്പോര്ട്ടിലെത്തിയപ്പോള്,ഉള്ളില് കടന്നാല് ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങളെകുറിച്ച് ഞാന് അവനെ ഒന്നുകൂടി ഓര്മ്മിപ്പിച്ചു... <br />ആദ്യംതന്നെ എയര് അറേബ്യയുടെ കൌണ്ടര് ചോദിച്ചറിഞ്ഞ് ലഗ്ഗേജ്ജ് അവിടെ കൊടുക്കുന്നതോടൊപ്പം വിസാമെസ്സേജ് കൈപറ്റാനും,ബോഡിംഗ് പാസ് ആരെകൊണ്ടെങ്കിലും പൂരിപ്പിച്ച് വാങ്ങിക്കാനും ദേഹപരിശോധന നടത്തും മുന്പ് കൈയ്യിലുള്ള എല്ലാ ഇരുമ്പ്,സ്റ്റീല് തുടങ്ങിയ സാധനങ്ങളും മാറ്റിവെക്കേണ്ടതിനെകുറിച്ചും അങ്ങിനെ എനിക്കോര്മ്മവന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം പറഞ്ഞു;ഒരുവട്ടംകൂടി യാത്രപറഞ്ഞ് അവന് എയര്പ്പോര്ട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറിപ്പോയി.ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂറ് കഴിഞ്ഞപ്പോള് എല്ലാകാര്യങ്ങളും ഓകേ ആയതിനുശേഷം അവന് ഉള്ളില്നിന്ന് കൈവീശികാണിച്ചതിന്പ്രകാരം ഞങ്ങള് തിരിച്ചു പോന്നു.<br /><br />ആ യാത്ര ശുഭകരമായില്ല !<br />ഉണ്ണിമോന് പോയതിനേക്കാള് വേഗത്തില് തിരിച്ചെത്തി... ?!<br /><br />ആറുമാസംകൊണ്ടാണ് അവന് ഒരു വിസ സംഘടിപ്പിച്ചതെങ്കില് തിരിച്ച് നാട്ടിലെത്താന് ഒരുമാസമ്പോലും അവനുവേണ്ടിവന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം !!! <br /><br />അവനെ കണ്ടപ്പോള് ഞാന് ചോദിച്ചു: "എത്ര കടമുണ്ട് ?"<br />"അതൊക്കെ അമ്മയുടെ ഡിപ്പാര്ട്ട്മെണ്റ്റാണ്... ";അവണ്റ്റെ മറുപടി ലളിതവും വേഗമുള്ളതുമായിരുന്നു<br /><br />"...??!!... " എണ്റ്റെ ശബ്ദം തൊണ്ടയില്തന്നെ കുടുങ്ങിപ്പോയി<br /><br />കുട്ടിക്കളി മാറാത്ത പയ്യന്മാരെ ഗള്ഫിലയക്കാന് തിടുക്കം കാട്ടുന്ന ഓരോ രക്ഷിതാവിനും ഇതൊരു പാഠമായിരിക്കണം.<br /><br />"എന്താ അവന് തിരിച്ചു വരാന് കാരണം... ?"<br /><br />കഥകൂടി പറയുമ്പോള്.......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-2030864038245684802?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>KRRnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-19524632559547851772008-05-18T04:21:00.000-07:002008-05-18T04:25:56.115-07:00മൊഴിമുത്തുകള്-4 ( മാതാവിന്റെ മഹത്വം / മക്കളുടെ കടമ )<div align="center">മാതാവിന്റെ മഹത്വം</div><p align="left">മാതാവിന്റെ കാല്കീഴിലാണ് മക്കളുടെ സ്വര്ഗം ( <span style="font-size:85%;">ഇമാം അഹ് മദ് (റ) റിപ്പോര്ട്ട് ചെയ് ത ഹദീസ് )<br /></span></p><p align="center"> മക്കളുടെ കടമ<br /></p><p align="justify">ആര് തന്റെ മാതാപിതാക്കളെ ത്യപിതിപ്പെടുത്തിയോ, അവന് അല്ലാഹുവിനെയും ത്യപ്തിപ്പെടുത്തി. ആര് തന്റെ മാതാപിതാക്കളെ വെറുപ്പിച്ചുവോ, അവന് തന്റെ അല്ലാഹുവിനെയും വെറുപ്പിച്ചു.<br />മാതാപിതാക്കള്ക്ക് നന്മ ചെയ്തവാനാരോ അവന്ന് സുഖ സന്തോഷമുണ്ട്. അവന്റെ ആയുസ്സ് അല്ലാഹു ദീര്ഘിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. ( ബുഖാരി (റ) റിപ്പോര്ട്ട് ചെയ്ത ഹദീസ് )</p><p align="justify"><br />മാതാവിനെ ശുശ്രൂഷിച്ച് അവരുടെ ത്യപ്തി സമ്പാദിക്കണം അത് മക്കളുടെ കടമയാണ്. വിശ്വാസിയെ സംബന്ധിച്ച് അവന്റെ / അവളുടെ പരമമായ ലക്ഷ്യം ലോക രക്ഷിതാവിന്റെ ത്യപ്തിയും പരലോക വിജയവും ആണ് എന്നതിനാല് ആ പരലോക വിജയത്തിനു മാതാക്കളുടെ പൊരുത്തം കൂടിയേ തീരു എന്ന് നബി(സ) അരുളുന്നു. മാതാക്കളുടെ പൊരുത്തം നേടാതെ അവരുടെ ത്യപ് തി സമ്പാദിക്കാതെ യഥര്ത്ഥ ജീവിത വിജയം അസാധ്യമാണെന്ന് ഈ തിരുവചനം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. മതാപിതാക്കളുടെ ത്യപ്തി അല്ലാഹുവിനെയും ത്യപ്തിപ്പെടുത്തും. അത് പ്രകാരം അവരുടെ വെറുപ്പിനു പാത്രമാകുന്ന മക്കള് അല്ലാഹുവിന്റെ വെറുപ്പും സമ്പാദിയ്ക്കും.</p><p align="justify"><br />നമ്മെ ചെറുപ്പം മുതല് സംരക്ഷിച്ച് വളര്ത്തി വിദ്യഭ്യാസം നല്കി വലുതാക്കിയ മാതാപിതാക്കള് മുഖേന നമുക്ക് സര്വ്വ ഐശ്വര്യങ്ങളും വന്ന് ചേരുന്നു. തിരിച്ച് അവര്ക്ക് നന്മ ചെയ്യുകയും അവരെ സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യല് മക്കളുടെ കര്ത്തവ്യമാണ്` കര്ത്തവ്യം മറക്കുന്നവരെ അല്ലാഹു ശിക്ഷിക്കുകയും, യഥാവിധി കര്ത്തവ്യ നിര്വഹണം നടത്തുന്നവര്ക്ക് അല്ലാഹു അനുഗ്രഹങ്ങള് ചൊരിയുകയും ചെയ്യും.മതാ പിതാക്കള് മക്കളോട് നിര് വഹിക്കേണ്ട ചുമതലകളും നബി (സ) സവിസ് തരം വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അങ്ങിനെ തങ്ങളിലര്പ്പിച്ച കര്ത്തവ്യങ്ങള് നിര്വഹിച്ച മാതാപിതാക്കള്ക്ക് മാത്രമേ മക്കളില് നിന്ന് തിരിച്ച് കര്ത്തവ്യ നിര്വഹണത്തെ കുറിച്ച് ആഗ്രഹിക്കാന് അവകാശമുള്ളൂ.. എന്ന് കരുതി നാം നമ്മുടെ മാതാ പിതാക്കളില് നിന്ന് വല്ല വന്ന വീഴ്ചകളില് അവരെ അവഗണിക്കാന് പാടില്ല. അവര്ക്ക് നല്ലതിനു വേണ്ടിപ്രവര്ത്തിക്കേണ്ടതും പ്രാര്ത്ഥിക്കേണ്ടതും നമ്മുടെ കടമയാണ്. അത് നാം നിറവേറ്റുക തന്നെ വേണം.മാതാവിന്റെ ത്യപ് തി സമ്പാദിക്കാതെ എത്ര വലിയ ആളായാലും അല്ലാഹുവിന്റെ മുന്നില് രക്ഷയില്ല എന്നതിനു ഉത്തമ ദ്യഷ്ടാന്തമാണു അല് ഖമ (റ)വിന്റെ മരണാസന്ന സമയത്തെ അവസ്ഥ നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നത്. </p><p align="justify"><br />ആ സംഭവം <a href="http://thangals.blogspot.com/2008/03/blog-post_29.html">ഉമ്മ, സ്നേഹത്തിന്റെ അക്ഷയ ഖനി </a>എന്ന പോസ്റ്റില് <a href="http://thangals.blogspot.com/2008/03/blog-post_29.html">ഇവിടെ </a>കാസിം തങ്ങള് വിവരിച്ചിട്ടുള്ളത് വായിക്കുക<br /></p><p align="justify">തന്നെ അവഗണിച്ച മകനെ തീയിലിട്ടു കരിക്കുമെന്ന് സന്ദേഹിച്ച് അല് ഖമ (റ ) യുടെ മാതാവ് തന്റെ മകനു പൊറുത്തു കൊടുക്കാന് തയ്യാറായതിലൂടെ ഒരു മാതാവിന്റെ മതാവിന്റെ മനസ്സ് നമുക്കിവിടെ കാണാം. ആധുനിക യുഗത്തില് കടമകള് മറക്കുന്ന മക്കളും, ഉത്തരവാദിത്വങ്ങള് നിര്വഹിക്കാത്ത മാതാപിതാക്കളും കേവലം പൊങ്ങച്ചത്തിനു വേണ്ടിമാത്രം ബന്ധങ്ങള് സൂക്ഷിക്കുന്ന അവസഥയിലെത്തി നില്ക്കുന്നു. മാതാവിനെ ഓര്ക്കാന് നമുക്കിന്ന് ഒരു ദിനം വേണം പിതാവിനെ ഓര്ക്കാന് നമുക്കിന്ന് ഒരു ദിനം വേണം അവിടെയൊക്കെ കാപട്യത്തിന്റെ മുഖം മൂടി അണിഞ്ഞ് വിഷം ഉള്ളിലൊതുക്കി ഉള്ളില് തട്ടാത്ത വാചക കസര്ത്തുമായി ഓരോ ആഘോഷങ്ങള്. എങ്കിലും ആര്ക്കെങ്കിലും ഒരു മനം മാറ്റമുണ്ടാവന് ഈ ദിനാഘോഷങ്ങള്ക്ക് കഴിഞ്ഞെങ്കില് എന്ന് ആത്മാര്ത്ഥമായി ആശിച്ച് പോവുകയാണ്. ജീവിത സുഖത്തിനും സമ്പാദിക്കാനുമായി (മാത്രം ) വ്യദ്ധരായ മാതാ പിതാക്കളെ സദനങ്ങളിലാക്കി വിദേശങ്ങളില് വിലസുന്ന മക്കള്.. അവരും ഓര് ക്കുക .. വാര്ദ്ധക്യം എന്നത് വരാനിരിക്കുന്നുവെന്ന്.. ഒരു പഴം ചൊല്ല് " അപ്പന്റെ അപ്പനു പാളയിലാണെങ്കില് ( കഞ്ഞി കൊടുക്കുന്നത് ) എന്റെ അപ്പനും പാളയില് തന്നെ ) എന്ന് ഒരു മകന് പണ്ട് പറഞ്ഞുവത്രെ.... ഓര്മ്മയിലുണ്ടാവട്ടെ നമുക്കെന്നും..</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-1952463255954785177?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>ബഷീര് പി.ബി.വെള്ളറക്കാട്noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-54771456871327169702008-05-17T05:36:00.000-07:002008-05-17T05:37:19.890-07:00എന്തേ എല്ലാവരും നഗ്നരായത്?.നഗ്നതയാണെവിടെയും എന്ന പരാതി-<br />യുയര്ന്നതെവിടെ നിന്നെന്ന ചോദ്യം കാതില്<br />മുഴങ്ങിയത് പള്ളിക്കൂടത്തിലേക്കുള്ള <br />യാത്രയിലായിരുന്നു. മധുരമിഠായി വില്ക്കുന്ന <br />പെട്ടിക്കടയുടെ ചിതലെടുത്ത പലകയില് <br />മൈദാപ്പശയില് മുങ്ങിനില്ക്കുന്ന <br />മാദകനടിമാരുടെ ചിത്രമാണന്നേരം <br />കാഴ്ചയില് പതിഞ്ഞതും കൗതുകം പകര്ന്നതും.<br />ഇന്റര്വെല് സമയങ്ങളില് വീണ്ടുമാ <br />പോസ്റ്ററില് കണ്ണുകള് കൗതുകം<br />തിരയവെ ചെവിയില് മലയാളമധ്യാപകന്റെ <br />ചൂടുള്ള സമ്മാനം കിട്ടിയതെന്തിനെന്ന ചോദ്യത്തെ <br />ബാക്കിവച്ചു, ഒളികണ്ണെറിയുക മാത്രമാണ് <br />പിന്നീട് ചെയ്തത്. കൗസല്യടീച്ചറും മീനാക്ഷി<br />ടീച്ചറും ധരിക്കുന്ന മുഴുനീളസാരിയില് പോസ്റ്ററിലെ <br />കൗതുകം ദര്ശിക്കാതായപ്പോള് മനസ്സ് <br />അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. അതേക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യത്തിന്<br />അമ്മയുടെ കൈയില് നിന്ന് തുടകളേറ്റുവാങ്ങിയ ചോരച്ചവരകള് <br />അതിര്വരമ്പിട്ടു. സ്കൂളില് പോവുന്നതിതിനോ <br />അഹങ്കാരി?യെന്ന അലര്ച്ച മനസ്സില് ഇടിമുഴക്കമായത് <br />പോസ്റ്ററിലെ കൗതുകത്തേക്കാളപ്പുറവും.<br />പോസ്റ്ററും മൈദാപ്പശയും ചിതലരിച്ച പലകയും<br />മനപ്പൂര്വമവഗണിച്ചു കടന്നുപോവുമ്പോള്<br />കൗതുകത്തിനറുതിയില്ലായിരുന്നു.<br />പാഠപുസ്തകങ്ങള്ക്കിടയില് നാലായി മടക്കിയ<br />അശ്ലീലതകളുമായി സഹപാഠികളെത്തുമ്പോള്<br />കൗതുകം മൂര്ധന്യതയിലായിരുന്നു.<br />കാലചക്രം തിരിഞ്ഞകലുമ്പോഴും നഗ്നതയ്ക്ക്<br />പ്രഥമസ്ഥാനമായിരുന്നു നഗരങ്ങളിലെ മതിലുകളിലെല്ലാം.<br />എന്നാലപ്പോള് ഞാന് കൂടുതല് മാന്യനായി. <br />കണ്ണുകള് മൈദാപ്പശയും ചിതലരിച്ച പലകയും <br />മാദകമേനിയും പരതിനടന്നില്ല. നഗ്നതയാണെവിടെയും<br />എന്ന പരാതി ആരിലും ഉണര്ന്നില്ല. <br />നാലുചുവരുകള്ക്കുള്ളില് വിരല്തുമ്പില് മാറുന്ന<br />ചാനലുകളില് സുന്ദരിമാര് നഗ്നരായി അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും<br />കുട്ടികള്ക്കും മുമ്പില് നിര്ബാധം നൃത്തമാടി.<br />ഭീമന് സെര്ച്ചെഞ്ചിനുകള് പകരുന്ന ഇ-നഗ്നതാ പ്രദര്ശനം<br />മറ്റാരുമറിയാതെ കുട്ടികള് കിടപ്പുമുറിയില് കാണുകയും<br />കൂടുതല് മാന്യന്മാരാവുകയും ചെയ്തു. അവരുടെ <br />കൗതുകം അമ്മയ്ക്കും ടീച്ചറിനും മുമ്പിലെത്തിയില്ല.<br />അവരുടെ ചെവിയിലാരും പൊന്നീച്ച പാറിച്ചില്ല,<br />അവരുടെ തുടകളിലാരും ചോരച്ചപാടുകള് വീഴിച്ചില്ല.<br />കാലം പിറകോട്ടുപോവുന്നതേ ഇല്ല. എന്നാല് ഞാന്<br />ഉത്തരമില്ലാത്ത ഒരു ചോദ്യം എന്നോടുചോദിച്ചു<br />എന്തേ എല്ലാവരും നഗ്നരായത്?.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-5477145687132716970?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>സ്പന്ദനംnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-16734737615557685242008-05-17T01:59:00.000-07:002008-05-20T03:29:39.567-07:00K.P. നമ്പൂതിരിസ് ദന്തധാവനചൂര്ണവും, ഒരു പെറ്റി ബൂര്ഷ്വയുടെ ഉദയവും<div align="left">1987 ല്- എറണാകുളം ജില്ലയിലെ പിറവം എന്ന സ്ഥലത്തിനടുത്തുള്ള വെളിയനാട് സെന്റ് പോള്സ് ഹൈസ്കൂളില് സ്കൂള് ഷൈനിങ്ങിനുള്ള ലാസ്റ്റ് ചാന്സിനു പഠിച്ചിരുന്ന സമയം ( SSLC- യെ അങ്ങിനെയും നിര്വചിക്കാമായിരുന്നു). ഇപ്പോഴത്തെ ബേബിച്ചായനോട് കിടപിടിക്കുന്ന ജേക്കബ്ബച്ചായന് ആയിരുന്നു അന്നു വിദ്യ കൊണ്ട് അഭ്യാസമാടിയിരുന്നത്. അതിനാല് തന്നെ പുള്ളിക്കാരന് ഞങ്ങളുടെ “എല്ല്” ഊരി SSC ആക്കി ഒരു പാള പുസ്തകവും തന്ന് ഞങ്ങളെ പടിയിറക്കിവിട്ടപ്പോഴാണ് വ്യവസ്ഥിയോട് പ്രതികരിച്ച് ജീവിതത്തിലാദ്യമായി സ്വയം പിന്തിരിപ്പനായി തീര്ന്നത്. മാത്രമല്ല മുറിച്ചാല് കോണ്ഗ്രസ്സിന്റെ ത്രിവര്ണ്ണരക്തം മാത്രം ഒഴുകിവരുന്ന ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തില് നിന്നും ആദ്യമായി രക്തത്തിന് ചെഞ്ചോര നിറം കൂടിയുണ്ടെന്ന് മൊട്ട തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അത് കുടുംബത്തില് മനസ്സിലാക്കികൊടുത്തതിനാല് ആദ്യമായി കുടുംബത്തില് ഞാന് പിന്തിരിപ്പനായി. പിന്നെ അതൊരു തുടര്കഥയാവുകയായിരുന്നു.<br /><br />എല്ലു കളഞ്ഞ SSC യുമായി KSRTC യുടെ മൂവാറ്റുപുഴ ഫാസ്റ്റില് ഞാന് കരുവാരക്കുണ്ടില് വര്ഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം ബസ്സിറങ്ങി. മാലാഖയുടെ വിശുദ്ധിയും, ഒരു മാടപ്രാവിന്റെ ഹൃദയമുള്ള (പണ്ട് അങ്ങിനെയായിരുന്നുവെന്ന് ചരിത്രം പറഞ്ഞിരുന്നു) മൊട്ടയെ പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് ഒരു പട്ടക്കാരനാക്കണമെന്ന് എന്റെ അമ്മച്ചി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്, മാത്രമല്ല പള്ളിക്കാരുമായി ചേര്ന്ന് കോട്ടയത്തെ തിയൊളൊജിക്കല് സെമിനാരില് ചേര്ക്കാനുള്ള അച്ചാരവും വാങ്ങിയിരുന്നു. പണ്ടത് എന്നൊടും സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു. അന്നൊക്കെ മാതൃഹൃദയം വേദനിക്കണ്ടയെന്നു കരുതി അതിന് മറുപടി അന്നൊന്നും നല്കിയിരുന്നില്ല, മറുപടി ഒരു ചിരിയിലൊതുക്കി. കാര്യത്തോടു അടുത്തപ്പോള് മൊട്ട കാലു മാറി. ചോരക്ക് കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് ചെഞ്ചോര നിറം കണ്ട ഞാന് പള്ളിയിലെ പാതിരി വന്ന് സെമിനാരിയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോള് ഉത്തരത്തിന് പകരം “മൊട്ട പട്ടക്കാരനായി സഭ മൊത്തം കേട് വരണോ?” എന്ന ചോദ്യമാണ് പറഞ്ഞത്, ആ കന്നന്തരം പിടിക്കാതെ പള്ളിക്കും ഞാന് പിന്തിരിപ്പനായി.<br /><br />തലത്തിരിഞ്ഞ മൊട്ടയെ തല നേരെയാക്കാന് അമ്മച്ചിയും എന്റെ ചേട്ടനും ഒത്തിരി ശ്രമിച്ചു, ശരിയാവാതെ വന്നപ്പോള് ചുങ്കത്തറ മാര് തോമ കോളേജില് പ്രീഡിഗ്രിക്ക് ചേര്ക്കനായി തീരുമാനിച്ചു, ആ പാവങ്ങള് കരുതിയത് ഏതെങ്കിലും പുണ്യവാന്റെ പേരിലൊരു കോളേജുണ്ടെങ്കില് അവിടെ ദൈവവചനമാണ് കൂടുതലും പഠിപ്പിക്കുക എന്നായിരിക്കും, അതും എതിര്ത്തപ്പോള് അവസാനം എന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് മഞ്ചേരി NSS കോളേജില് ഞാന് പ്രീഡിഗ്രിക്ക് ചേര്ന്നു. Second Group എടുക്കണമെന്ന് ഉടമ്പടിയോടെ.<br /><br />അങ്ങിനെയിരിക്കെ, കേരളത്തില് പഞ്ചായത്ത് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വന്നു. കരുവാരക്കുണ്ട് പഞ്ചായത്തിലെ ഞങ്ങളുടെ വാര്ഡ് ലീഗിന്റെ പച്ചക്കോട്ടയായിരുന്നു. പുതിയാപ്ലനെക്കാള് ബീവിമാരു ഞങ്ങളുടെ വാര്ഡില് കൂടിയതിനാല് അതൊരു വനിത വാര്ഡായി മാറി. മെമ്പറാവാന് ഒത്തിരി ലീഗിന്റെ കുണ്ടാന്മാരു കുപ്പായം തുന്നിയിരുന്നു. അവരുടെ തലക്കിടിത്തീയായിട്ടാണു വനിതാവാര്ഡിന്റെ വാര്ത്ത വന്നത്. ഈമാനും, ദീനിബോധവുമുള്ള ഒരു മുസ്ലിം പെണ്ണും ലീഗിന്റെ സ്ഥാനാര്ഥിയായി മുന്നോട്ട് വരാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. യു.ഡി.ഫ് കൂലംകഷമായി ആലോചിച്ചു, കോണ്ഗ്രസ്സിന്റെ പ്രാദേശിക നേതാവായിരുന്ന എന്റെ ചേട്ടനും ആ ആലോചനയില് ഉണ്ടായിരുന്നു.അങ്ങിനെ ആലോചനയുടെ അവസാനം നിരപ്പേല്കുടിലില് മേരി ജോണ്, അതായത് എന്റെ അമ്മച്ചി സ്ഥാനാര്ഥിയായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടു. കുടുംബയോഗത്തില് ചര്ച്ച നടന്നപ്പോള് മൊട്ട അമ്മച്ചിയുടെ സ്ഥാനാര്ഥിത്വം എതിര്ത്തു. കാരണം പണ്ടത്തെ രണ്ടാം ക്ലാസ് വീദ്യാഭ്യാസം മാത്രമുള്ള മേരി ജോണ് ഒരിക്കലും ജനങ്ങളുടെ കാര്യവും, വാര്ഡിന്റെ കാര്യവും പഞ്ചായത്ത് യോഗത്തില് ഉന്നയിച്ച്, ഒരു നല്ല മെന്പറാവാന് കഴിയില്ല എന്നുള്ളത് കൊണ്ടും; മക്കളും (ഞങ്ങളുടെ ചാച്ചന് 1983-ല് ഒരപകടത്തില് നേരത്തെ മരിച്ചിരുന്നു), അടുക്കളയും; മനോരമ, മംഗളം വാരികയിലെ നോവലും, പള്ളിയുമല്ലാതെ അമ്മച്ചിക്കു മറ്റൊരു ലോകവും, അറിവും, ജീവിതമുണ്ടായിരുന്നില്ലാത്തതിനാലുമായിരുന്നു ഞാന് സ്ഥാനാര്ഥിത്വം എതിര്ത്തത്. ഇന്ത്യാവിഷനും, ഏഷ്യാനെറ്റും ഇല്ലാത്തതിനാല് എന്റെ വിപ്ലവം ഒന്പതാം വാര്ഡില് മാത്രം ഒതുങ്ങി. സ്ഥാനാര്ഥിത്വം എതിര്ത്തതിലുടെ വീട്ടില് ഞാന് വീണ്ടും പിന്തിരിപ്പനായി. പക്ഷെ ജനാധിപത്യത്തില് ഭൂരിപക്ഷം വിജയിക്കുന്നത് പോലെ അമ്മച്ചിയുടെ സ്ഥാനാര്ഥിത്വം എന്റെ ചേട്ടനും അനിയത്തിയും കൂടി വിജയിപ്പിച്ചെടുത്തു. പിന്തിരിപ്പനായ എന്റെ മേല് ഒരു വിജയവും. ചന്തു പറഞ്ഞത് പോലെ മോട്ടക്ക് തോല്ക്കാന് വീണ്ടും കഥകള് ബാക്കി.<br /><br />അതിനു പ്രതികാരമായി ഏല്.ഡി.ഫ് സ്ഥാനാര്ഥിയുടെ പ്രചരണത്തിനു സഹായിക്കുകയും, പോസ്റ്റ് എഴുതികൊടുക്കുകയും ചെയ്ത് എന്റെ വിപ്ലവം ഞാന് നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഈ പരിപാടിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഒരു ദിവസം വീട്ടില് ചെന്നപ്പോഴുണ്ട്, വാര്ഡിലെ വീരാംഗനയായ പൂതംക്കോടന് ആയിഷാത്തയും എന്റെ അമ്മച്ചിയും സംസാരിക്കുന്നു. എന്റെ നടപടികള് പറഞ്ഞ് അമ്മച്ചി കരയുന്നുമുണ്ട്. ജീവിതത്തില് ആരെയും നേരിടാം പക്ഷെ പൂതംക്കോടന് ആയിച്ചാത്തനെ നേരിടാന് ആര്ക്കുമാവില്ലായിരുന്നു നാട്ടില്. (പുള്ളിക്കാരത്തിയുടെ വീരചരിതങ്ങള് പിന്നീട് ബ്ലൊഗില് എഴുതാം) എന്നെ കണ്ടപാടെ ആയിച്ചാത്ത ആരംഭിച്ചു “ എട സാജു...അന്നെണ്ടാക്കി പെറ്റ്ങ്ങാണ്ട് ബളര്ത്തിയ നേരത്തിന്, അന്റമ്മക്ക് ഒരു തെങ്ങ്ത്തജ്ജ് കുയിച്ച് ബച്ചികണെങ്കില് അയിന്റെ തേങ്ങേങ്കിലും കീട്ടീന്നു. കള്ള ഹിമാറെ എന്ത്ത്ത് പണ്യാജ്ജ് കാട്ടിങ്ങാണ്ട് നടക്കണത്. നാണെല്ലെ അണക്ക് അന്റെ അമ്മണ്ടാക്ക്യ ചോറ് ബയിജ്ജ്ങ്ങാട്ട് ഓള്ക്ക് എതിര്യാട്ട് നടക്കാനായിങ്ങാണ്ട്. റബ്ബിലാലമീനായ തന്പുരാനാണ സത്യം അന്റമ്മച്ചിനെ ഞങ്ങള് ജയിപ്പിച്ചും, അന്റെ മുന്പിക്കുടെ ജയിപ്പിച്ചുങ്ങാട്ട് ഞങ്ങള് നടത്തിച്ചും, അപ്പോ അന്റെ ആ ഇളിച്ച മോന്ത ഇച്ചൊന്ന് കാണണെരുന്ന് ” അതിന് മറുപടി പറഞ്ഞാല് അതിലും കൂടുതല് കേള്ക്കു എന്നറിയാമെന്നതിനാല് കമാന്നൊരക്ഷരം പറയാതെ ഞാന് വീട്ടില് കേറി, പാത്രത്തിനു മുന്നിലിരുന്ന്. വേണമെങ്കില് തിന്നിട്ട് പോയ്ക്കോ എന്ന മട്ടില് അനിയത്തി ഭക്ഷണമെല്ലാം എറിഞ്ഞിട്ട് തന്നു. നക്കിയിട്ട് പോന്നു, അതാണു ശരിക്കും ഉണ്ടായത്.<br /><br />വോട്ടെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞു, ഫലം വന്നു......ആയിച്ചാത്താന്റെ വാക്ക് അച്ചട്ട്....913-ല് 744 വോട്ട് ഭൂരിപക്ഷത്തില് മേരി ജോണ് വിജയിച്ചു. കരുവാരക്കുണ്ടിന്റെ ലിംകാ ബുക്കില് ആരും തകര്ത്തിട്ടില്ല ആ റിക്കാര്ഡ് (ലീഗിന്റെ ശക്തി മനസ്സിലായില്ലെ). പിന്തിരിപ്പനായ എന്റെ മേല് വീട്ടുകാര്ക്ക് ഒരു വിജയവും. പറഞ്ഞ പോലെ മോട്ടക്ക് തോല്ക്കാന് വീണ്ടും കഥകള് ബാക്കി.<br /><br />വേഗം വിപ്ലവം വരുത്താനായി മഞ്ചേരി കോടതിയില് വക്കീലായിട്ടിരിക്കുന്ന അയല്ക്കാരന് സോമേട്ടന്റെ പ്രേരണയില് ഡിഫിയില് അംഗമായി, ഒപ്പം സി.പി.യെമ്മിന്റെ അണിയറപ്രവര്ത്തകനുമായി. പക്ഷെ അടുത്തെങ്ങും വിപ്ലവത്തിന്റെ ഒരു ലാഞ്ചന പോലും കാണാനായിട്ട് കഴിയുന്നില്ല. മനസ്സില് ഉരുത്തിരിയുന്ന ചോദ്യത്തിന് കറക്ട് ഉത്തരം കിട്ടിയിരുന്നില്ല. പാര്ട്ടിക്ലാസില് നിന്നും കിട്ടിയ ഉത്തരങ്ങള് സോമേട്ടന് പറഞ്ഞുതരുമായിരുന്നു സോമേട്ടന്റെ “ചിന്ത” ശേഖരത്തില് തപ്പിയിട്ടും പലതിനും ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല. ആയിടക്കാണ് സി.പി.എമ്മിന്റെ ജീവിക്കുന്ന ദൈവമായ ഇ.എം.എസ്സ്, ഗാന്ധിജിയേയും അന്നത്തെ പുലിയും, ഇന്നത്തെ മാന് കുട്ടിയുമായ മദനിയുമായുള്ള നിക്കാഹ് കഴിപ്പിച്ചത്. അത് ചോദ്യം ചെയ്തതിന് പാര്ട്ടിക്ലാസ്സില് സ്ഥിരം വരാനായി സേമേട്ടന്റെ ഇടയലേഖനം. (അത്തരം എന്റെ എല്ലാ ചോദ്യത്തിന്റെയും ശരിക്കുള്ള ഉത്തരം കിട്ടിയത് 1991 –ല് സന്ദേശം എന്ന സിനിമയില് ബോബി കൊട്ടാരക്കരയുടെ ചോദ്യത്തിന് ശങ്കരാടിയുടെ “കുമാര പിള്ള” പറഞ്ഞ “പ്രതിക്രിയാവാദികളും, ബൂര്ഷ്വാസികളും, തമ്മിലുള്ള അന്തര്ധാരയില്, അതായത് റാഡിക്കലായുള്ള ഒരു മാറ്റമല്ല ഉദ്ദേശിച്ചത്” എന്നുള്ള ഉത്തരം കേട്ടതോടെയാണ്.) വിപ്ലവം സി.പി.എമ്മിലുടെ ഒരിക്കലും വരില്ലെന്ന് ഗണിച്ച മൊട്ട, പതുക്കെ ഇത്തിരി കൂടി ചുവപ്പനായ, സി.പി.ഐ. (എം.ഏല്) റെഡ് ഫ്ലാഗ്ഗില് ചേര്ന്ന്,. അതിന്റെ യുവജനവേദിയുടെ സജീവ പ്രവര്ത്തകനായി, മഞ്ചേരി കോളെജില് കെ.എസ്.യു വിന്റെ പറമ്പന് റഷീദിന്റെയും, എസ്.എഫ്.ഐ യുടെ അടി പേടിച്ച് ആണ്കുട്ടികളുടെ മൂത്രപ്പുരയില് മാത്രമായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ പോസ്റ്റര് പ്രചാരണം. (ഏങ്ങിനെയുണ്ട് മൊട്ടയുടെ ധൈര്യം). NCC പരേഡിനു വരുന്ന സമയത്തായിരുന്ന്, പിന്നെയുള്ള പ്രചാരണം. അനില്, ഹംസ(ഷെര്ലേക്ക് ഹോംസ്), സാജു…ഇതായിരുന്നു….മൂന്ന് വിപ്ലവസഖാക്കള്. (എന്തൊരു മതമൈത്രി വിപ്ലവപാര്ട്ടിയിലും.)<br /><br />വിപ്ലവം തോക്കിന് കുഴലീലൂടെ വരുമെന്ന് കരുതി, പ്രീഡിഗ്രിക്ക് NCC-ക്ക് ചേര്ന്ന് തോക്ക് പിടിക്കാനും, വെടിവെയ്ക്കാനും പഠിച്ചിരുന്നു. 303 കൊണ്ട് വെടിവെയ്ക്കുന്ന സമയത്തു തോക്കിന്റെ പാത്തി കൈപലയില് വന്നിടിക്കുന്ന ന്യുട്ടന് കണ്ടുപിടിച്ച ആ മൂന്നാം നിയമമായിരുന്നു ഇത്തിരി വേദനാജനകം. പക്ഷെ ആരുടെയും ഉപദേശപ്രകാരമല്ലാതെ തന്നെ ഞങ്ങള് കുത്തക സാധനങ്ങള് എല്ലാം പടേ ഉപേക്ഷിച്ചു, എല്ലാം തനി നാടന് മാത്രം ഉപയോഗിച്ചു തുടങ്ങി.<br /><br />Second Group ആയതിനാല് ക്ലാസിലും, പ്രാക്ടിക്കല് ക്ലാസിലും കയറാതെ ചുറ്റിയടിച്ചു അധികം നടക്കാനും പറ്റില്ലായിരുന്നു. കുത്തകവിരുദ്ധ പ്രചരണത്തിനായി സഖാക്കളുടെ കയ്യില് പൈസയൊന്നും അധികമില്ലായിരുന്നു. വീട്ടില് നല്ല പേരായിരുന്നതിനാല് 1.50 പൈസയായിരുന്നു, അമ്മച്ചിയാവുന്ന IMF ന്റെ കയ്യില് നിന്നും കിട്ടിയിരുന്നത്. 60 പൈസ മഞ്ചേരിവരെ പോവാനും 60 പൈസ വരാനും, 30 പൈസയാണു ദിവസനീക്കിയിരിപ്പു, ഇതു തന്നെയായിരുന്ന് മറ്റു സഖാക്കളുടെയും സ്ഥിതി. അങ്ങിനെയിരിക്കെ “available secretariate” മഞ്ചേരി കോളെജിലെ കശുമാവിന്ത്തോപ്പില് കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കുപ്പോള്, ന്യൂട്ടന്റെ ആപ്പിളിനു പകരം, കശുവണ്ടിയായി ഞങ്ങളുടെ മുന്പില് വന്നു വീണത്, ഹംസയാണു അതിന്റെ ഫിനാന്ഷ്യല് വാല്യൂ മനസ്സിലാക്കിയത്. പിന്നെ ഗ്രഹണിപിടിച്ച കുട്ടികള് ചക്കക്കുട്ടാന് കണ്ട പോലെ ഒരു പൂന്ത് വിളയാടല് ആയിരുന്നു കശുമാവിന്ത്തോപ്പില് . NCC യുടെ വസ്ത്രം കൊണ്ടുവന്ന കൂടില് അണ്ടി നിറച്ച്, മഞ്ചേരി പിക്നിക്ക് ബാറിന്റെ മുന്പിലുണ്ടായിരുന്ന ബീരാങ്കാക്കയുടെ കടയില് കൊടുത്ത് 100 രൂപക്ക് അടുത്ത് കിട്ടി. കട്ട അണ്ടിയാണ്ടെന്നറിഞ്ഞ് ബീരാങ്ക മറ്റോരു വഴികൂടി ഞങ്ങള്ക്ക് പറഞ്ഞ് തന്നു. മഞ്ചേരി ഗവ. ആശുപത്രിയില് , ആവശ്യക്കാര്ക്ക് രക്തം കൊടുക്കുക. 200 രുപ പുള്ളിവാങ്ങിതരും, 50 രൂപ പുള്ളിക്ക് കമ്മീഷന്. അന്നു തന്നെ മൂന്നു പേരും രക്തം വിറ്റ് 200 രൂപക്കു സ്വന്തകാരനായി.<br />പിന്നിടൊരിക്കലും പൈസക്ക് ഞങ്ങള്ക്ക് മുട്ട് വന്നിട്ടില്ല. പൈസ കൂടിയപ്പോള്, ഇടക്കു മട്ടന് ബിരിയാണി അടിച്ചു തുടങ്ങി, എവിടെയോ ഒരു ബൂര്ഷ്വാസിയുടെ ബീജം ഞാനറിയാതെ ഉണ്ടാകുന്നുവെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.<br /><br />അങ്ങിനെയിരിക്കെ, ‘ഗാട്ട് കരാര്” ഇന്ത്യന് രാഷ് ട്രീയത്തെ പിടിച്ചു കുലുക്കുന്നു, “available secretariate” വീണ്ടും കൂടിയാലൊചിക്കുന്നു ഗാട്ടിനെതിരെ. DYFI, SFI, AIYF, SIO തുടങ്ങിയവരും ഗാട്ടിനെതിരെ രംഗത്ത് വന്നു. ഗാട്ടിനെതിരെ എഴുതി എം.പി.വീരേന്ദ്രകുമാര് എന്നൊരു വീരന്, കേരളത്തില് വെട്ടിത്തിളങ്ങി. ഇതിനിടയില് ഞങ്ങളുടെ നേതാവായ പെരിന്തല്മണ്ണയിലുള്ള പ്രതാപന്, വന്ന് പുല്പ്പള്ളിയില് പാര്ട്ടിയുടെ കുത്തകകള്ക്കെതിരെയും, ഗാട്ട് കരാറിനെതിരെയും ഒരു ക്യാമ്പ്, ഉണ്ടെന്നും നിങ്ങള് മൂന്നു പേരും അതില് പങ്കെടുക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞു. പറഞ്ഞ തീയ്യതി കേട്ട് മൂവരും ഞെട്ടി. PDC പരീക്ഷ തുടങ്ങുന്ന ദിവസം. ഒഴിവ് കഴിവ് പറഞ്ഞേങ്കിലും ഒന്നു വിലപ്പോയില്ല. പുള്ളികാരന്റെ മസ്തിക്കപ്രഷാളനത്തില് ഞങ്ങളുടെ മെഡുല ഒബ്ലാങ്കേറ്റ തരിച്ചു, മാത്രമല്ല ഞങ്ങള് വിപ്ലവത്തിന്റെ വീരയോദ്ധാക്കളായി, പരീക്ഷ ഉപേഷിച്ചു ക്യാമ്പിനു പോവാന് തീരുമാനിച്ചു. കശുവണ്ടിപെറുക്കിയും, ഒരു കുപ്പി ചെഞ്ചോരയും വിറ്റും, ചെലവിനുള്ള കാശുണ്ടാക്കി.കൂട്ടിനു ആരീല്ലെങ്കിലും പോവണമെന്നും, കോഴിക്കോടു ബസ്സ് സ്ന്റാറ്റില് വച്ച് കാണാമെന്ന് പറഞ്ഞ് എല്ലാവരും പിരിഞ്ഞ്. ആ സമയത്ത് മൊബൈല് ഇല്ലാതിരുന്നതിനാല് 20 പൈസയുടെ കാര്ഡില് ആയിരുന്ന് പിന്നീട് സഖാക്കളുടെ “ന്യൂസ് ടെലികാസ്റ്റിംഗ്”<br /><br />ക്യാമ്പിനു പോവാന് ഞാന് എല്ലാം തയ്യാറാക്കി വച്ചു. എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട രാധാസ് സോപ്പ്, K.P. നമ്പൂതിരീസ് ദന്തധാവനചൂര്ണം, തോര്ത്ത് മുണ്ട്, എന്നിങ്ങനെയുള്ള കുത്തകകള് അല്ലാത്ത അനുസാരികള് എടുത്ത് വീട്ടില് നിന്നും, പരീക്ഷക്കു “കംപയിന്റ് ക്ലാസ്” ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് വിപ്ലവനേതാക്കളെ ഓര്മ്മിച്ച് പടിയിറങ്ങി.<br />ഫസീലയുടെ 8x2 മാതിരിയുള്ള ഓട്ടം കൊണ്ട് മഞ്ചേരിയില് എത്തിയപ്പോള്, ഒത്തിരി വൈകി. ഹംസ മാത്രമുണ്ട് സ്റ്റാന്റില്, അനിലിനെ കാണാനില്ല. ചിലപ്പോള് നേരെ കോഴിക്കോടിനു പോവുമെന്നു പറഞ്ഞിരുന്നതിനാല് അവനെ കാത്തുനിന്നില്ല. കോഴിക്കോട് KSRTC Bus Stand ലും ആരെയും കാണാനില്ല. പിന്നെ കിട്ടിയ ബസ്സിനു പുല്പ്പള്ളിക്ക് വിട്ടടിച്ചു. പുല്പ്പള്ളിയില് എത്തിയപ്പോഴെക്കും വൈകുന്നേരമായി, ചൊദിച്ചു പിടിച്ചു, പാലാകാരനായ തൊട്ടിപ്ലാവില് ദേവസ്യയുടെ തോട്ടത്തില് എത്തി. പണ്ട് ആറാം ക്ലാസില് പഠിച്ച പദ്യം ഓര്മ്മ വന്നു. “മാവും പിലാവും, പുളിയും കവുങ്ങും……….” ഒപ്പം കുരുമുളക്, കാപ്പി, എന്നിവയുടെ ഒരുഗ്രന് തോട്ടം. ഞങ്ങള് വിപ്ലവകാരികളുടെ കണ്ണില് ഒരു പെറ്റി ബൂര്ഷ്വാ തന്നെ. പക്ഷെ സ്ഥലത്തെത്തിയപ്പോള്, പ്രതാപന് ചേട്ടനുമില്ല, അനിലുമില്ല, കരിംകാലികള് ചതിച്ചിരിക്കുന്നു. പ്രതാപനോടായിരുന്നു കൂടുതല് ദേഷ്യം.<br /><br />ദേവസ്യാ ചേട്ടന്റെ തോട്ടത്തിലെ കാവല്ക്കാരനായിരുന്ന കരുണന് ആയിരുന്നു താമസവും ഭക്ഷണവും ഒരുക്കിയിരുന്നത്. കുരുമുളക് പറിക്കാനും, കാപ്പിക്കുരു പറിക്കാനുമായി ആളുകള് വരുമ്പോള് താമസിക്കാനായിട്ടുള്ള മുറികളിള് ഓരൊരുത്തരായി സ്ഥാനം പിടിച്ചു, രാത്രി 9 മണിയായപ്പോഴെക്കും 5-6 ആളുകളുടെ ഒരു കൂട്ടവുമെത്തി, രാത്രി ഓരൊരുത്തരായി പരിചയപ്പെടുത്തി, ഞങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങള് അറിഞ്ഞ മറ്റു അംഗങ്ങള് ഞങ്ങളെ പറ്റി നല്ലത് പറഞ്ഞത് കേട്ടു ഞാനും ഹംസയും ഒന്നു പൊങ്ങി(തീര്ത്തും മനുഷ്യസഹജം). വണ്ടിക്കുലി മുതലായി അതു കേട്ടപ്പോള്.<br /><br />ബത്തേരിക്കാരന് പീറ്റര് ആയിരുന്നു ക്യാമ്പ് സംഘടിപ്പിച്ചതും, ക്ലാസ് എടുക്കുന്നതും. രാത്രി പുള്ളിയുടെ ക്ലാസ് തുടങ്ങി, ഗാട്ടിനെക്കുറിച്ചും കുത്തകകളുടെ കടന്നുകയറ്റവും അത് ഇന്ത്യന് കര്ഷകരില് ഉണ്ടാക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങളും പുള്ളി പറഞ്ഞു. കാര്യം ശരി.. ചില ചോദ്യങ്ങള്ക്ക് പുള്ളിയില് നിന്നും ശങ്കരാടിയുടെ “പ്രതിക്രിയാവാദി” ഉത്തരമാണു കിട്ടുക. തീര്ത്തും ഒരു ബുദ്ധിജീവി ജാട, പീറ്ററിന്റെ ജാഡ അത്രക്കു ഞങ്ങള്ക്ക് പിടിച്ചില്ല, എല്ലാം അറിയാമെന്ന ഒരു വിചാരവും, ഹംസയുടെ “ഷെര്ലേക്ക് ഹോംസ്” പ്രവര്ത്തിച്ച്, ഓരൊ കാര്യങ്ങള് പുള്ളിയെ പറ്റി പറയാന് തുടങ്ങി്, എതിര്ക്കുമെങ്കിലും ഹംസ വിശദമായി മനസിലാക്കി തരുന്ന സമയത്ത് ഡോക്ടര് വാട്സനെ പോലെ ഞാന് അത്ഭുതമെടുമായിരുന്നു. അത്ഭുതകരമായിരുന്നു, ഹംസയുടെ നീരീക്ഷണശക്തി. ആളുകള്ക്ക് ഉറക്കം വരാന് തുടങ്ങിയതിനാന് പീറ്ററിന്റെ ക്ലാസ് നിറുത്തി. രാവിലെ കൂടുതല് പേര് വരുമെന്നും, ക്യാമ്പ് ഉഷാറാവുമെന്നും കരുണേട്ടന് പറഞ്ഞതിനാല് എല്ലാവരും കിട്ടിയ സ്ഥലത്ത് ഉറങ്ങാന് കിടന്നു. പ്രഭാതകൃത്യങ്ങള്ക്കും, കുളിക്കാനും അടുത്ത് കൂടെ ഒഴുക്കുന്ന ചോലയില് പോയാല് മതിയെന്നും പുള്ളിക്കാരന് പറഞ്ഞു തന്നു. എന്നിലെ വിപ്ലവകാരിയുടെ അവസാനരാത്രിയാണു അതെന്നു അറിയാതെ എപ്പോഴോ ഞാനും ഉറങ്ങി.<br /><br />രാവിലെ ഹംസയും, ഞാനും, വിശാലമായ തോട്ടത്തില് രാവിലെ ചില കാപ്പിചെടികള്ക്ക് ജൈവവളം ഇട്ടിട്ട്, (ഇന്നത്തെ ആളുകളെ പറ്റിക്കാന് ഏറ്റവും കൂടുതല് ഉപയോഗിക്കുന്നത് “ജൈവ”ത്തിന്റെ പേരിലാണല്ലോ). കുളിക്കാനും പല്ല് തേക്കാനുമായി, രാധാസ് സോപ്പും, കെ.പി.നമ്പൂതിരീസ് പല്പ്പൊടിയും എടുത്ത് അടുത്തുള്ള ചോലയില് കുളിക്കാല് പോയി. ചെന്നപ്പോള് പീറ്ററും, ചിലരും ചോലയില് ഉണ്ട്. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച എന്നിലെ വിപ്ലവകാരിക്കു ഒരിക്കലും അംഗീകരിക്കാന് കഴിയാത്തതായിരുന്നു. സഖാവ് പീറ്റര് രാത്രി മുഴുവന് കുത്തകള്ക്ക് എതിരെ പറഞ്ഞിട്ട് രാവിലെ ഭൂലോക കുത്തകയായ “കോള്ഗേറ്റ്” പേസ്റ്റ് ഉപയൊഗിച്ച് പല്ലു തേക്കുന്നു. നമ്മളിവിടെ നമ്പൂരീസുമായി നടക്കുന്നു. ജീവിതത്തില് ആദ്യമായി നാവില് സരസ്വതി വിളയാടി, “ഏത് അമ്മയുടെ യോനിയിലെ (പര്യായപദം നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടം) പരിപാടിയാടാ കാണിക്കുന്നത്, കുത്തകയെ എതിര്ത്ത് പറയുക, എന്നിട്ട് കുത്തക സാധനം ഉപയോഗിക്കുക. നിന്നെപോലുള്ള നേതാക്കളാണു ഏത് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും പുഴുക്കുത്തുകള്” ഇതും പറഞ്ഞ് കയ്യിലിരുന്ന പല്പ്പൊടി അവന്റെ മുഖത്തേക്കു വലിച്ചെറിഞ്ഞ് ഞാനും ഹംസയും തിരിച്ചുനടന്നു, ചന്തിപോലും കഴുകാതെ. പോരുന്ന പോക്കില് ഹംസപറഞ്ഞു, “ഇപ്പന്തായി, രാത്രിക്ക് ഞാന് പറഞ്ഞ മാതിരിയായില്ലേ…ഓന്റെ ഒരു ഒലക്കമലത്തെരു കുത്തകവിരുദ്ധം”.<br /><br />എല്ലാം മതിയാക്കി, തിരിച്ച് പോവാനായി ഞങ്ങള് തീരുമാനിച്ചു, കരുണേട്ടനോട് കാര്യങ്ങള് പറഞ്ഞു, പുള്ളി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഞങ്ങള് തിരിച്ചുപോവുന്നത് വരെ പീറ്റര് എത്തിയിരുന്നില്ല. ആ ക്യാമ്പ് തുടര്ന്നോയെന്ന് ഇന്നുമറിയില്ല. തിരിച്ചു കോഴിക്കേടിനു ബസ്സിനു പോരുമ്പോള് വീണ്ടും സരസ്വതി വിളയാടി ഞാന് പറഞ്ഞു “ഇനിയൊരു സ്മശ്രുവിന്റെ (വാക്കിനു കടപ്പാട്, ഒ.വി.വിജയന്റെ ധര്മ്മപുരാണം) പരിപാടിക്കും ഞാനില്ല, സ്വന്തം വിശ്വാസത്തിലായിരിക്കും ഞാനിനി ജീവിക്കുക” അതിനു ഹംസയുടെ ഫിലോസഫിക്ക് മറുപടി ഇന്നും എനിക്കു മറക്കാറായിട്ടില്ല “നമ്മള് ഇന്നു എന്തായിരിക്കുന്നുവോ, അത് ഇന്നലെകളുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ഫലമാണു”.<br /><br />തിരിച്ചു വീട്ടില് വന്നിട്ട്, ഉറക്കവും വരുന്നില്ല. പരീക്ഷ എങ്ങിനെ നേരിടും എന്നതിനെ കൂറിച്ചു ഒരു എത്തും പിടുത്തവുമില്ല. പിന്നീടുള്ള വിഷയങ്ങള് എഴുതി, പ്രാക്ടിക്കലും ചെയ്തു. സബ്ജക്ട് എഴുതാത്തതിനാല് തോല്ക്കുമെന്നു ഉറപ്പായിരുന്നു. തോറ്റ് ചെന്നാല്, വീട്ടില് എന്താണുണ്ടാവുക എന്നറിയില്ലത്തതിന്റെ ഒരു ശങ്ക വേറെ. വെറുതയല്ല കുട്ടികള് പേടിച്ചു ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നത്. റിസള്ട്ട് വന്നു. “ഫുള് വാഷവുട്ട്“ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ പരീക്ഷ തോല്വി. ഫലം, വീട്ടില് നിന്നും അമ്മച്ചിയും ചേട്ടായിയും എന്റെ പുസ്തകങ്ങള് മൊത്തമെടുത്ത് വായുവില് അമ്മാനമാടി, ഒപ്പമെന്റെ മൂലധനവും, അവസാനമെല്ലാം മുറ്റത്തുള്ള ചെന്തെങ്ങിന്റെ ചുവട്ടില് പറന്നിറങ്ങി. Nut പോയ അണ്ണാനെ പോലെ, വീട്ടില് നിന്നും വീടിനു മുമ്പിലുള്ള പഞ്ചായത്ത് റോഡിലേക്കിറങ്ങി, വീട്ടിലെ കോലാഹലങ്ങള് അറിഞ്ഞ് സോമേട്ടന് വന്നു, വന്നപാടെ ആദ്യമെരു ആപ്പെനിക്ക് “സാജു, നമ്മുടെ എം.വി. രാഘവന് സി.എം.പി എന്നോരു പുതിയ പാര്ട്ടിയുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഒന്നു പോയി നോക്കാന് പാടില്ലായിരുന്നോ?” ദയനീയമായി എന്നൊന്നും പറയാന് പറ്റില്ല, അതിലും ദയനീയമായി ഞാന് സോമേട്ടനെ നോക്കി, മറുത്തൊന്നും പറയാന് പറ്റുന്ന അവസ്ഥയായിരുന്നില്ല. സാരമില്ല അടുത്ത സെപ്തപറില് എല്ലാം എഴുതിയെടുക്കാന് പറഞ്ഞു പുള്ളിപോയി….. പണ്ടേ ദുര്ബല, ഇപ്പോള് ഗര്ഭിണി എന്ന പോലെയായി വീട്ടിലെ എന്റെ അവസ്ഥ, വളരെ പരിതാപകരമായിരുന്നു, ഒരു ചില്ലികാശിനും ഗതിയില്ല, വീട്ടില് നിന്നും പൈസയോ, റബ്ബര് ഷീറ്റോ കക്കാന് മനസ്സനുവദിച്ചില്ല.<br /><br />എപ്പോഴോ ഒരു നല്ല അവസരം കിട്ടിയപ്പോള് ഞാന് അമ്മച്ചിയോട് സെപ്തപറില് പരീക്ഷയെഴുതണം, ഫീസ്സ് കെട്ടാന് പൈസ ചോദിച്ചപ്പോള്, “രണ്ട് വര്ഷം പഠിച്ചിട്ട് ജയിച്ചിട്ടില്ല, പിന്നെയാണു എല്ലാം സെപ്തപറില് എഴുതി ജയിക്കാന് പോവുന്നത്, നീ പഠിച്ചതോക്കെ മതി” അതിനു തിരിച്ചു മറുപടി പറയാന് പറ്റുന്ന അവസ്ഥയായിരുന്നില്ല.<br /><br />വീടിനു മുമ്പിലുള്ള പഞ്ചായത്ത് റോഡിലേ മതിലായി പിന്നെയെന്റെ ഇരിപ്പു മുഴുവന്, കൊടിച്ചി പട്ടിയെ പോലെ നക്കാന് മാത്രം വീട്ടില് പോവും, അങ്ങിനെയിരിക്കെയാണ് ഒരു ദിവസം “അരിപ്പൊര്യേ………മലര്പ്പൊര്യേ…..” എന്ന് വിളിച്ച് ഒരു തമിഴന് അതുവഴി വന്നത്. എന്റെ അടുത്ത് വന്നപ്പോള് പുള്ളിക്കാരന്റെ വിളി ഉച്ചത്തിലായി, അതൊരു കളിയാക്കലായിട്ടാണു എനിക്ക് തോന്നിയത്. പുള്ളിക്കാരന്റെ “അരിപ്പൊര്യേ………മലര്പ്പൊര്യേ “ എന്ന വിളിയും, ഹോണിന്റെ “പ്പോ…..പ്പോ…” ഒച്ചയും കേട്ടപ്പോള് കുട്ടികള് റോഡിലേക്കു ഓടിയിറങ്ങി, അപ്പോഴാണു ഞാന് ശ്രദ്ധിച്ചത്, മൂന്നാം ക്ലാസില് പഠിക്കുന്ന റൂബീന ഒരു 5-6 മനോരമ വീക്കിലിയുമായി പൊരിക്കാരന്റെ അടുത്തെക്കു ഓടുന്നു. റുബീന അത് കൊടുത്ത്, പകരം അരിപ്പൊരി വാങ്ങുന്നു. ഒരു തരം “ബാര്ട്ടര്” സമ്പ്രദായം. പെട്ടെന്നാണു ആര്ക്കിമിഡീസ് “യൂറേക്ക” എന്നു പറഞ്ഞ് തുണിയില്ലാതെ ചാടിയെഴുന്നേറ്റത് പോലെ, എന്റെ മനസ്സിലും “യൂറേക്ക” തോന്നിയതും ഞാന് തുണിയുടുത്ത് തുള്ളിച്ചാടിയതും. കാരണം വീട്ടില് വാങ്ങുന്ന മനോരമ പത്രവും, അമ്മച്ചി വാങ്ങുന്ന മനോരമ, മംഗളം വീക്കിലികളും വീട്ടില് അട്ടിയട്ടിയായി സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നതും അതിന്റെ ഫിനാന്ഷ്യല് വാല്യു റുബീനക്കുട്ടി മനസ്സിലാക്കി തന്നതും. സാധാരണ പത്രവും, വീക്കിലിയും ഒത്തിരിയാവുമ്പോള് പൂതംക്കോടന് ആയിഷാത്തക്ക് അമ്മച്ചി കൊടുക്കലാണു പതിവു, അടുത്ത ഞായറാഴ്ച അമ്മച്ചിയും അനിയത്തിയും പള്ളിയില് പോയ തരം നോക്കി, പത്രവും വീക്കിലികളും കെട്ടി, ഞങ്ങള് പലചരക്ക് സാധനങ്ങള് വാങ്ങിയിരുന്ന കാസിമിന്റെ കടയിലേക്കു ഞാന് വിട്ടടിച്ചു. ചേട്ടമ്മാരോടത്തെ സാജു പത്രം തൂക്കി വില്ക്കാന് പോവുന്നത് കണ്ട് ആളുകള്ക്ക് ഒരു അതിശയം, അഞ്ചുപൈസ കയ്യിലില്ലാത്ത എന്റെ പോള്ളലുണ്ടോ അവരറിയുന്നു. കടക്കാരന് കാസിമിനും അത്ഭുതം, കൂടുതലോന്നും ചോദിക്കാനോ പറയിക്കാനോ നില്കാതെ കിട്ടിയ പത്ത് നാല്പത് രൂപയും വാങ്ങി പോന്നു. ഒത്തിരി നാളുകള്ക്ക് ശേഷം ഇത്തിരി മണികിലുക്കം.<br /><br />അനിയത്തി പേപ്പറും, വീക്കിലിയും കാണാനില്ലാത്ത കാര്യം വന്നപ്പോഴെ അമ്മച്ചിയെ അറിയിച്ചു, എന്നും കിട്ടാറുള്ള ഡോസിനെക്കാള് ഇത്തിരി ഡോസ് കൂടിയ ചീത്തപറയല്. സ്വന്തമായി പൈസയുണ്ടാക്കാനുള്ള ചിന്തയായി പിന്നെ. അതിനാല് രാവിലെഴുന്നേറ്റ് അടുത്തുള്ള ഞങ്ങളുടെ കവുങ്ങിന് തോട്ടത്തില് പോവും, വീണുകിടക്കുന്ന അടയ്ക്ക, രാവിലെ വന്നു, ചെറുമിമാര് പെറുക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ഞാന് പോയി പെറുക്കും, അടയ്ക്കക്ക് നല്ല വിലയുള്ള സമയം...അങ്ങിനെയും പോക്കറ്റില് മണികിലുങ്ങി. അടയ്കാപെറുക്കി ജീവിക്കുന്ന ചെറുമിമാരുടെ വരുമാനത്തില് കയ്യിട്ട് വാരി ഞാന് ജീവിതത്തില് ആദ്യമായി ഒരു ബൂര്ഷ്വയായി.<br /><br />അടയ്കാപെറുക്കലൊന്നും ദിവസചിലവിനുള്ള വരുമാനത്തിനപ്പുറം, ഒരു നീക്കിയിരിപ്പുണ്ടാക്കിയിരുന്നില്ല. പിന്നെ അതിനുള്ള ചിന്തയായി, അങ്ങിനെയാണു വീട്ടുപറമ്പിലെ 200 റബ്ബര് സ്വന്തം വെട്ടാനുള്ള ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തിയത്. പക്ഷെ ആദ്യം റബ്ബറുവെട്ട് പഠിക്കണമല്ലോ, അതിനായി വീട്ടില് റബ്ബറുവെട്ടുന്ന അബ്ദുക്കാക്കന്റെ കൂടെ പുള്ളിവെട്ടുന്നത് നോക്കി നടന്നു, മുസ്ല്യാരു മുസ്സയബ്ബ് ഓതിപഠിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ പുള്ളിക്കാരന് റബ്ബറുവെട്ടുന്നതിന്റെ തിയറിയും ടെക്നിക്കും പറഞ്ഞുതന്നു. എന്റെ മനസ്സിലെ ഗൂഡതന്ത്രമൊന്നും പുള്ളിക്കാരനു അറിയുമായിരുന്നില്ല. പുള്ളി പഠിപ്പിച്ച തിയറി ഞാന് വീണുകിടക്കുന്ന ഒരു റബ്ബര് മരത്തില് പരീക്ഷിച്ചു.....ഒരാഴ്ചകൊണ്ട് മരത്തില് കൊള്ളിക്കാതെ റബ്ബര് വെട്ടാന് പഠിച്ചു. ഒരു ദിവസം ഇത് അമ്മച്ചി വന്നു കണ്ടിട്ട്, “നിനക്കിനി പഠിച്ചില്ലെങ്കിലും റബ്ബര് വെട്ടി ജീവിക്കാമല്ലൊ”. എന്നിട്ട് ഒരു ഫിലൊമിന സ്റ്റൈല് ചിരിയും<br /><br />അങ്ങിനെ അടുത്ത ദിവസം, ഞാനെന്റെ “മാഗ്നകാര്ട്ട” വീട്ടിലവതരിപ്പിച്ചു. അടുത്ത ആഴ്ചമുതല്അബ്ദുകാക്കയ്ക് പകരം ഞാന് റബ്ബര് വെട്ടും, പുള്ളിക്ക് കൊടുക്കുന്ന കൂലി ഞാനെടുക്കും, പിന്നെ ഒട്ടുപാലിന്റെ വില്പനയും എനിക്കായിരിക്കും, ആദ്യം ഒന്നും അമ്മച്ചിയും ചേട്ടനും സമ്മതിച്ചില്ല, കാരണം ഇങ്ങനെ ഒത്തിരി വീട്ടില് റബ്ബറുവെട്ടിയായിരുന്നു 5 പെണ്ക്കുട്ടികളുള്ള പുള്ളിക്കാരന് ജീവിച്ചിരുന്നത്. പിന്നെ എന്റെ ചില ഭീഷണികള്ക്ക് വഴങ്ങി അവരതിനു സമ്മതിച്ചു. അബ്ദുക്കാക്കയൊട് കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോള്, പുള്ളി മറുത്തോന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവാര്ഡ് സിനിമയിലെ ഒരു ചിരി മാത്രം പുള്ളിക്കാരന് ചിരിച്ചു.<br /></div><div align="left">പിറ്റേ ദിവസം പുലര്ച്ചേയെഴുന്നേറ്റ് റബ്ബര് വെട്ടു തുടങ്ങി, അബ്ദുക്ക വെട്ടിയാല് കിട്ടുന്ന അത്ര പാല് കിട്ടണേ എന്ന പ്രാര്ത്ഥനയൊടെ, (വിപ്ലവ മനസ്സില് പ്രാര്ത്ഥനയൊക്കെ വന്നു തുടങ്ങി) അല്ലെങ്കില് എന്റെ റബ്ബര് വെട്ടു അധികകാലം നീണ്ടുനില്ക്കില്ല എന്നെനിക്കറിയാം. അന്നു അബ്ദുക്ക രാവിലെ വെട്ടാന് പോവുന്ന പോക്കില് എന്റെ റബ്ബര്വെട്ട് കാണാന് വന്നു.<br /><br />പോവുന്നപ്പോക്കില് വളരെ വേദനയോടെ അബ്ദുക്ക പറഞ്ഞു “ ജ്ജ് ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റാണെന്നു പറഞ്ഞുങ്കാട്ട്, ഇന്നെപ്പോലുള്ള തൊയ്ലാളിന്റെ വയറ്റത്തറ്റടിക്കണ ഒരസ്സല് പെറ്റി ബൂര്സ്സെനിജ്ജ്”<br /><br />അറം പറ്റിയ പോലെ, അവിടെനിന്നും തുടങ്ങിയതാണു മൊട്ടയെന്ന എന്നിലെ പെറ്റി ബൂര്ഷ്വയുടെ തുടക്കം.<br /><br />വാല്കഷ്ണം, “അബ്ദുക്കയുടെ നിലവിളി പടച്ചോന് കേട്ടോ എന്നറിയില്ല, ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോള് ആഞ്ഞടിച്ച് വന്ന ഒരു കാറ്റില് ഞങ്ങളുടെ റബ്ബര് മൊത്തം….വീണിതല്ലോ കിടക്കുന്നു ധരണിയില് വെളുത്ത പാലുമൊലിപ്പിച്ചയ്യോ ശിവ:…ശിവ:“<br /><br /><a href="http://www.nattapiranthukal.blogspot.com/">http://www.nattapiranthukal.blogspot.com/</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-1673473761555768524?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>SAJU JOHNnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-43776007428840894332008-05-14T00:28:00.000-07:002008-05-14T00:36:06.228-07:00കള്ള നാണയങ്ങള്<div align="justify">ആത്മീയതയുടെ മുഖം മൂടിയണിഞ്ഞ് ആത്മീയാചാര്യന്മാരായി ചമയുന്ന ആണ് / പെണ് ദൈവങ്ങള് അധികരിച്ചിരിക്കുന്നു. കള്ള നാണയങ്ങളെും നല്ല നാണയങ്ങളും തമ്മില് തിരിച്ചറിയാന് വയ്യാത്ത അവസ്ഥ. വിദ്യഭ്യാസവും വിവരവുമുണ്ട് എന്ന് അഹങ്കരിക്കുന്നവര് തന്നെ ഇത്തരം കള്ള നാണയങ്ങള്ക്ക് വളം വെച്ച് കൊടുക്കുന്നുവെന്നറിയുമ്പോള് വിദ്യഭ്യാസം കൊണ്ട് മനുഷ്യനെ സംസ്ക്ര്യതരാക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യം നിറവേറ്റപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്ന് ചിന്തിക്കണം. എല്ലാവരെയും എല്ലാ കാലവും ഒരാള്ക്ക് വഞ്ചിക്കാന് കഴിയില്ല എന്ന തത്വം പുലരുന്ന സമയത്തൊക്കെ ഇത്തരത്തില് ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തെയും അന്ധവിശ്വാസത്തെയും മുതലെടുത്ത്, അവരുടെ ആകുലതകളും ,അത്യാഗ്രഹങ്ങളും മുതലെടുത്ത് ജന മധ്യത്തില് വിലസിയിരുന്ന ചിലരുടെയൊക്കെ മുഖം മൂടി അഴിഞ്ഞു വീഴാറുണ്ട്. പക്ഷെ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് പോലെ മാധ്യമങ്ങളും മറ്റും ഇടതടവില്ലാതെ നാലഞ്ച് ദിവസത്തെ ചര്ച്ചകളും സംവാദങ്ങളും കണ്ടെത്തലുകളും കൊണ്ട് പതിവ് പോലെ അവസാനിപ്പിക്കും. വേലി തന്നെ വിളവ് തിന്നുന്ന അനുഭവങ്ങളാണു ഇത്തരം വിഷയങ്ങളിലൊക്കെ പൊതുജനത്തിനു അനുഭവപ്പെടുന്നത്. നമ്മുടെ നാട്ടില് നടക്കുന്ന അനിഷ്ട സംഭവങ്ങളിലൊക്കെ ഇത്തരം ദുശ്ശക്തികളുടെ കറുത്ത കൈകള് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നുണ്ടാവാം. പക്ഷെ അതൊക്കെ ചാരക്കേസു പോലെ ചാരമാവുകയാണു പതിവ്. ഈ ക്രിമിനലുകളെ വളര്ത്തിയ ഉന്നതന്മാരെ ഒഴിച്ച് നിര്ത്തി ഒരു അന്വേഷണം സാധ്യമല്ലാത്തിടത്തോളം യഥാര്ത്ഥ കുറ്റവാളികള് വീണ്ടും സമൂഹത്തിനു ഭീഷണിയായി നില നില്ക്കുക തന്നെ ചെയ്യും. ഈ കള്ളന്മാരെ പ്രൊമോട്ട് ചെയ്യുന്ന കാര്യത്തില് ദ്യശ്യ -ശ്രാവ്യ മാധ്യമങ്ങള് വഹിക്കുന്ന പങ്ക് ചെറുതല്ല. എന്ത് വിവരക്കേടും , അന്തവിശ്വാസവും സ്പോണ്സര് ചെയ്യാന് തയ്യാറായി ആളുകളുണ്ടാവുമ്പോള് ദീപസ്തംഭം മഹാശ്ചര്യം നമുക്കും കിട്ടണം പണം..<br />നമ്മുടെ സാംസ്കാരിക നായകന്മാരും (?), പുരോഗമന ചിന്താഗതിക്കാരും (?), ബുദ്ധി ജീവികള് എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നവരുമെല്ലാം പലപ്പോഴും മൌനം പാലിക്കുകയോ ഉറക്കം നടിക്കുകയോ ചെയ്ത് തങ്ങളുടെ കാപട്യത്തിന്റെ കരിമ്പടം പുതച്ച മയങ്ങുന്നതാണു പതിവ് കാഴ്ച. ആരൊക്കെയോ ആരെയൊക്കെയോ പേടിക്കുന്നു. ആരൊക്കെയോ ആരെയൊക്കെയൊ സംരക്ഷിക്കുന്നു. അതിനിടയ്ക്ക് യഥാര്ത്ഥ സത്യം മൂടിവെക്കപ്പെടുകയും അര്ദ്ധ സത്യങ്ങളും അസത്യങ്ങളും ആകുന്ന ഇരുട്ടു കൊണ്ട് ഓട്ടയടയ്ക്കാന് ബോധപൂര്വ്വം ആരോശ്രമിയ്ക്കുന്നു. ചിരിയുടെയും, ആട്ടത്തിന്റെയും, പാട്ടിന്റെയും ,കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിന്റെയും, മായാജാലങ്ങളുടെയും മറവില്, ബലാത്സംഗങ്ങളും ,നീല ചിത്ര നിര്മ്മാണവും , ബാല പീഡനവും, കൊലപാതകങ്ങളും , തട്ടിപ്പും വെട്ടിപ്പും, ആയുധക്കടത്തും , മയക്കുമരുന്ന് കച്ചവടവും പൊടി പൊടിക്കുന്നു. വിശ്വാസങ്ങളെ നിരാകരിച്ച് അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെ നെഞ്ചിലേറ്റുന്ന ജനസമൂഹത്തില് നിര്ഭയം ഇക്കൂട്ടര് തങ്ങളുടെ രഹസ്യ അജണ്ട നടപ്പിലാക്കുന്നത് ആരും അറിയുന്നില്ല. അറിഞ്ഞവര് അറിയാത്തപോലെ നടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.<br />ഇന്ന് ഒോരോ പഞ്ചായത്ത് അടിസ്ഥാനത്തില് ആള് ദൈവങ്ങളുണ്ട്, നാളെയത് വാര്ഡ് അടിസ്ഥാനത്തില് ആവുന്നതിനു മുന്നെ ജനങ്ങള് ഉണരണം .. അന്ധവിശ്വാസത്തിന്റെ അന്ധകാരത്തില് നിന്ന്, ആക്രാന്തത്തിന്റെയും അത്യാഗ്രത്തിന്റെയും പിടിയില് നിന്ന്, മറ്റുള്ളവനെ നശിപ്പിച്ച് തനിക്ക് നേട്ടം കൊയ്യണമെന്ന കുടില ചിന്തകളില് നിന്ന്.. അല്ലാത്തിടത്തോളം ഈ ഇത്തിള്കണ്ണികള് സമൂഹത്തില് പടര്ന്ന് പന്തലിച്ച് രക്തം വലിച്ചൂറ്റി കുടിച്ച് തഴ്ച്ച് വളരുകതന്നെ ചെയ്യും.<br />ഈയിടെ അബുദാബി കേന്ദമാക്കി പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന ഒരു വ്യാജ <span style="color:#ff0000;">*ത്വരീഖത്തിന്റെ</span> ശൈഖിനെ പറ്റി ആ ത്വരീഖത്തില് നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട് <span style="color:#ff0000;">*മുരീദുമാര്</span> ഉയര്ത്തിയ ആരോപണങ്ങള് ഈയിടെ പത്രങ്ങള് റിപ്പോര്ട്ട് ചെയ്തിരുന്നു. ഇപ്പോള് രാഷ്ടീയക്കാരന് വരെ മതത്തിന്റെ പേരില് കവല പ്രസംഗം നടത്തി അനുയായികളെ കൊണ്ട് തന്റെ തറ്റായ ആശയം പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ചയാണു നാം കാണുന്നത്. മതപ്രസംഗകനായും രാഷ്ട്രീയക്കാരനായും, പിന്നോക്കക്കാരന്റെ ഉന്നമനത്തിനു പ്രവര്ത്തിക്കുന്നവനായും ഒക്കെ പല വേഷവും കെട്ടി പരീക്ഷിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരാള്, ഒരു കേരള മുസ്ലിംകളുടെ ആധികാരിക പണ്ഡിത സംഘടന പടിക്ക് പുറത്താക്കിയ ഒരു വ്യാജ ശൈഖിന്റെ പിഴച്ച ആശയപ്രചാരണവുമായി നടക്കുന്നത് ഇവിടെ കൂട്ടി വായിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ശരിയായ പാതയില് നിന്ന് വ്യതിചലിച്ചവരുടെ പിറകെ പോയി സമയവും സമ്പത്തും ചിലവഴിച്ച് മാനവും നഷ്ടപ്പെട്ട് വിലപിക്കേണ്ട അവസ്ഥ വരുന്നതിനു മുന്നെ വിചിന്തനം നടത്തുക.<br />സമൂഹത്തിന്റെയും നാടിന്റെയും നനമ മാത്രം ലക്ഷ്യമാക്കി ജീവിതം നയിക്കുന്ന സ്വാത്ഥികരായവര് എല്ലാ മത വിഭാഗങ്ങളിലും ഉണ്ട് എന്നത് നാം മറന്ന് കൂടാ . കൊട്ടിഘോഷങ്ങളില്ലാതെ പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന അത്തരം മഹത്തുക്കളെ അംഗീകരിക്കാന് നാം പലപ്പോഴും വൈകുകയും ചെയ്യുന്നു.<br />നല്ലതിനെ തിരിച്ചറിയാനും ഉള്കൊള്ളാനും , കള്ളത്തരങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് വെടിയാനും ഉള്ള വിവരവും വിവേകവും ആര്ജ്ജവവും നമുക്കുണ്ടവട്ടെ എന്ന പ്രാര്ത്ഥനയോടെ...<br />=============================<br />*ത്വരീഖത്ത് = ഒരു ആത്മീയ പാത / വഴി<br />*മുരീദുമാര് = അനുയായികള്</div><div align="justify">========================</div><div align="center"><a href="http://vellarakad.blogspot.com/">ബഷീറിയന് നുറുങ്ങുകള്</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-4377600742884089433?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>ബഷീര് പി.ബി.വെള്ളറക്കാട്noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-21862162545352975862008-05-13T04:51:00.000-07:002008-05-13T05:18:42.298-07:00വേര്ഡ്പ്രസ്സില് എങ്ങനെ ബ്ലോഗ് തുടങ്ങാം?വേര്ഡ്പ്രസ്സില് ബ്ലോഗില്ലെ? ഇല്ലെങ്കില് ഇന്നുതന്നെ ഉണ്ടാക്കിക്കൊള്ളു. ഞാനിവിടെ വേര്ഡ്പ്രസ്സിനെക്കുറിച്ചു അറിയാത്തവര്ക്കായി കുറച്ചു വിവരങ്ങള് നല്കുന്നു.<br /><br />പ്രധാനമായും വേര്ഡ്പ്രസ്സ്സിനെ കുറിച്ചു പറയുകയാണെങ്കില് ഇതില്<a href="http://ml.wordpress.com/" target="_blank"> മലയാളം</a> ഭാഷാ സപ്പോര്ട്ട് സൈറ്റ് തന്നെ നല്കുന്നുണ്ട്. ബ്ലോഗ് ക്രിയേറ്റ് ചെയ്യുന്ന സമയത്തു തന്നെ ഭാഷയായി <a href="http://ml.wordpress.com/" target="_blank">മലയാളം</a> തിരഞ്ഞെടുക്കാം. വേര്ഡ്പ്രസ്സിന്റെ ബ്ലോഗിംഗ് പ്ലാറ്റ്ഫോം ബ്ലോഗറിനേക്കാള് എന്തുകൊണ്ടും ഒരുപടി മുന്നില് തന്നെ നില്ക്കുന്നുവെന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം.<br /><br /><br />വേര്ഡ്പ്രസ്സിന്റെ കുറച്ചു സവിശേഷതകളെക്കുറിച്ച് ഞാനിവിടെ കുറച്ചു കാര്യങ്ങള് നിങ്ങളുമായി പങ്കുവെയ്ക്കുന്നതിനായാഗ്രഹിക്കുന്നു.<br /><br /><br /><br /><strong>1) ഡാഷ് ബോര്ഡ് Dash Board</strong><br /><br /><br /><br />എല്ലാ ബ്ലോഗ് സൈറ്റിലും ഉള്ളതുപോലെ തന്നെ വേര്ഡ്പ്രസ്സിനും ഉണ്ട് ഒരു ഡാഷ് ബോര്ഡ്. നിങ്ങളുടെ എല്ലാ ബ്ലോഗുകളേയും ഇതില് നീന്നും കണ്ട്രോള് ചെയ്യുവാന് സാധിക്കും.ഇതില് തന്നെ “വാട്സ് ഹോട്” എന്ന തലക്കെട്ടില് ടോപ് വേര്ഡ്പ്രസ്സ് ബ്ലോഗ്സ്, ടോപ് പോസ്റ്റ്സ്, ഫാസ്റ്റെസ്റ്റ് ഗ്രോവിംഗ് ബ്ലോഗ്സ് എന്നിങ്ങനെ ബ്ലോഗുകള് കാണാം. ബ്ലോഗറില്നേക്കാള് മികച്ച ഈ ഡാഷ് ബോര്ഡ് അനുഭവിച്ചറിയുക തന്നെ വേണം.<br /><br /><br /><br /><strong>2) ബ്ലോഗ് സ്റ്റാറ്റസ്</strong><br /><br /><strong></strong><br /><br />ബ്ലോഗര് ഉപയോഗിക്കുന്നവര് ബ്ലോഗ് സ്റ്റാറ്റസ് അറിയണമെങ്കില് ഗൂഗിള് അനലിറ്റിക്സിനെയോ അല്ലെങ്കില് മറ്റു തേര്ഡ് പാര്ട്ടി സര്വ്വീസുകളേയോ ആശ്രയിക്കേണ്ടിവരുന്നു. എന്നാല് വേര്ഡ്പ്രസ്സില് ഡാഷ്ബോര്ഡില് തന്നെ നിങ്ങള്ക്കു നിങ്ങളുടെ ബ്ലോഗിന്റെ സ്റ്റാറ്റസ് അറിഞ്ഞു ട്രാഫിക് കൂട്ടുകയൊക്കെ ചെയ്യാം. “റെഫെറേഴ്സ്” എന്ന തലക്കെട്ടില് നിങ്ങളുടെ ബ്ലോഗില് ആളുകള് എങ്ങനെ ഏതു സൈറ്റില് നിന്നും വന്നു എന്നറിയാം. “ടോപ് പോസ്റ്റ്” ല് നിങ്ങളുടെ ബ്ലോഗിലെ ഏതു പോസ്റ്റിലാണു ആളുകള് കൂടുതലായി സന്ദര്ശിച്ചതെന്നറിയാം. “ക്ലിക്ക്സില്” നിങ്ങളുടെ ബ്ലോഗിലെ ഏതൊക്കെ ലിങ്കുകളില് ക്ലിക്ക് ചെയ്തു എന്നറിയാം.കൂടാതെ തന്നെ ഇന്കമിംഗ് ലിങ്ക്സും അറിയാനുള്ള സൌകര്യമുണ്ട്.<br /><br /><br /><br /><strong>3) ബ്ലോഗ് സര്ഫര്</strong><br /><br /><strong></strong><br /><br />വേര്ഡ്പ്രസ്സ് പറയുന്നു: We’re trying to make it easier for you to keep up with your friends, family, and contacts who have blogs here on WordPress.com, particularly those with private blogs who you can’t subscribe to via RSS. Scroll up and down through posts by using the keys ‘j’ and ‘k’.<br /><br /><br /><br /><strong>4) മൈ കമന്റ്സ്</strong><br /><br /><strong></strong><br /><br />ഇതില് നിങ്ങള് ഏതൊക്കെ വേര്ഡ്പ്രസ്സ് ബ്ലോഗില് കമന്റിട്ടിട്ടുണ്ടോ, അതെല്ലാം കാണുവാന് സാധിക്കും. അതിനെ തുടര്ന്നരെങ്കിലും കമന്റിട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കില് അതും ഇവിടെ നിന്നുതന്നെ കാണാം. ബ്ലോഗറില് ഈ സേവനത്തിനായി നാം കമന്റ് അഗ്ഗ്രിഗേറ്റര് ഉപയോഗിക്കുന്നു.<br /><br /><br /><br />This tracks comments you’ve made across WordPress.com so you can see when people reply to you. It will show your comment, one before yours, and replies after yours.<br /><br /><br /><br /><strong>5) ടാഗ് സര്ഫ്ഫര്</strong><br /><br /><strong></strong><br /><br />നിങ്ങളുടെ ബ്ലോഗില് നിങ്ങള് കൊടുത്തിരിക്കുന്ന റ്റാഗിനെ സംബന്ധിക്കുന്ന മറ്റു ബ്ലോഗുകളിലെ പോസ്റ്റുകള് നിങ്ങള്ക്കിവിടെ നിന്നും വായിക്കാം.<br /><br /><br /><br /><strong>6) Write</strong><br /><br /><strong></strong><br /><br />ഇതാണു നിങ്ങളുടെ എഴുതുവാനുള്ള പേജ്. ഇതില് തന്നെ പോസ്റ്റ് എഴുതുവാനും പേജ് എഴുതുവാനുമുള്ള സൌകര്യമുണ്ട്.ഇതാണു നിങ്ങളുടെ എഴുതുവാനുള്ള പേജ്. ഇതില് തന്നെ പോസ്റ്റ് എഴുതുവാനും പേജ് എഴുതുവാനുമുള്ള സൌകര്യമുണ്ട്. ഇവിടെ നിനുംതന്നെ നിങ്ങള്ക്കു ഫയലുകളോ ചിത്രങ്ങളോ അപ്ലോഡ് ചെയ്യുവാനും അവ തംബ്നെയിലായോ ഫുള്സൈസ് ഇമേജായിട്ടോ എഡിറ്ററിലിട്ടു പോസ്റ്റ് സേവ് ചെയ്യുവാനും സാധിക്കും.<br /><br /><br />നല്ല രീതിയിലുള്ള എഡിറ്റിംഗ് ടൂള്സും ഇവിടെയുണ്ട്. കാറ്റഗറിയും ഇവിടെനിന്നുമ്തന്നെ രേഖപ്പെടുത്താം. പേജ് ക്രിയേറ്റ് ചെയ്യുമ്പോള് പേജ് ടെംപ്ലേറ്റ് തിരഞ്ഞെടുക്കുവാനുള്ള സൌകര്യവുമുണ്ട്.<br /><br /><br /><br />ബ്ലോഗറില് നമുക്കു പേജ് ക്രിയേറ്റ് ചെയ്യുവാന് സാധ്യമല്ല.<br /><br /><br /><br /><strong>7) Manage</strong><br /><br /><strong></strong><br /><br />പോസ്റ്റുകളും പേജുകളും ഇവിടെനിന്നും മാനേജ് ചെയ്യാം.അപ്ലോഡ്സ് എന്ന ഓപ്ഷനില് നിങ്ങള് അപ്ലോഡ് ചെയ്ത ഫയലുകള് കാണാം. കാറ്റഗറീസില് നിങ്ങളുടെ കാറ്റഗറീസ് മാനേജ് ചെയ്യാം.<br /><br /><br /><br />ബ്ലോഗറിനെ താരതമ്യം ചെയ്യുകയാണെങ്കില് വേര്ഡ്പ്രസ്സിനുള്ള ഒരു എടുത്തു പറയാവുന്ന അഡ്വാന്റേജാണ് ”ഇംപോര്ട്ട് “. സപ്പോസ് ഇപ്പോള് നിങ്ങള്ക്കു ബ്ലോഗറിലോ മറ്റോ ഒരു ബ്ലോഗ് ഉണ്ടെന്നിരിക്കട്ടെ. അതില് നിന്നും നിങ്ങളുടെ പോസ്റ്റ്, അതില് ആളുകള് ഇട്ട കമന്റുകള് ഉള്പ്പെടെ നിങ്ങള്ക്കു നിങ്ങളുടെ വേര്ഡ്പ്രസ്സ് ബ്ലോഗിലേക്കു ഇമ്പോര്ട്ടു ചെയ്യാം.<br /><br /><br /><strong>9) Export എക്സ്പോര്ട്ട്</strong><br /><p>ഇതും ഇതുപോലെ തന്നെ എടുത്തുപറയേണ്ട ഒരു കാര്യമാണ്. നിങ്ങളുടെ വേര്ഡ്പ്രസ്സ് ബ്ലോഗ് ഒരു എക്സ് എം എല് ഫയലായി നിങ്ങള്ക്കു നിങ്ങളുടെ ഹാര്ഡ്ഡിസ്കിലേക്കു സേവ് ചെയ്യാം. അതു പിന്നീട് മറ്റൊരു വേര്ഡ്പ്രസ്സ് ബ്ലോഗിലേക്കു ഇംപോര്ട്ടു ചെയ്യുവാനും സാധിക്കും.</p><p><strong>10) Comments</strong></p><p>ഇവിടെ നിങ്ങളുടെ ബ്ലോഗില് വന്ന കമന്റുകള് മാത്രമായി കാണാം. ഇവിടെ നിന്നും അവ എഡിറ്റ് ചെയ്യുകയോ ഡിലീറ്റ് ചെയ്യുകയോ ആവാം.നിങ്ങള്ടെ ബ്ലോഗില് ആരെങ്കിലും കമന്റിട്ടാല് അതു നിങ്ങള്കണ്ടിട്ടു മാത്രമേ അതായത് നിങ്ങള് അപ്പ്രൂവ് ചെയ്താല് മാത്രമേ ബ്ലോഗില് വരുകയുള്ളു. അതു നിങ്ങള്ക്കു എഡിറ്റ് ചെയ്തു അപ്പ്രൂവ് ചെയ്യുവാനുള്ള സൌകര്യവും ഉണ്ട്.</p><p><strong>11) BlogRoll Management</strong></p><p>ഇവിടെ നിങ്ങള്ക്കു നിങ്ങളുടെ ലിങ്കുകള് നല്കാം. ലിങ്കുകള് ഇംപോര്ട്ടു ചെയ്യാം.</p><p><strong>12) Presentation </strong></p><p>ബ്ലോഗറിനെ അപേക്ഷിച്ച് ഒരു നല്ല തീംസിന്റെ കളക്ഷന് തന്നെയുണ്ട് വേര്ഡ്പ്രസ്സില്. ഇവിടെ നിങ്ങള്ക്കു നിങ്ങളുടെ തീം സെലക്സ്ട് ചെയ്യാം. വിഡ്ജറ്റുകള് ആഡു ചെയ്യാം. ഹെഡര് ഇമേജ് ചേയ്ഞ്ജ് ചെയ്യാം. കളര് ഓപ്ഷന് ഉണ്ട്. ആകെയുള ഒരു ഡിഫക്ട് എന്തെന്നാല് വേര്ഡ്പ്രസ്സില് നമുക്ക് എച്ച് ടി എം എല് കോഡ് ആഡ് ചെയ്യുവാണ് പറ്റില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആഡ്സെന്സ് പോലെയുള്ള കാര്യങ്ങള് ഇവിടെ നടപ്പില്ല.</p><p><strong>13) Users</strong></p><p>ഇവിടെ നിന്നും നിങ്ങള്ക്കു നിങ്ങളുടെ ബ്ലോഗിലേക്കു മറ്റ് ഓതേഴ്സിനെ ക്ഷണിക്കാം. നിങ്ങളുടെ പ്രൊഫൈല് കാണാം. അത് എഡിറ്റ് ചെയ്യാം.</p><p><br /><strong>14) Options</strong></p><p><br />ഇവിടെയാണു നിങ്ങളുടെ ബ്ലോഗിന്റെ സെറ്റിംഗ്സ് പേജ്. നിങ്ങളുടെ ബ്ലോഗിന്റെ പേരു ഭാഷ ഈ മെയില് ഐ ഡി എന്നിവ നിങ്ങള്ക്കു മാറ്റാം. ഒരിക്കല് കൊടുത്ത യു ആര് എല് ഇവിടെ മാറ്റുവാന് സാധിക്കില്ല.</p><p><br /><strong>15) Upgrade</strong></p><p>In addition to all of the free features of WordPress.com, they offer a few options for paid upgrades for enhanced functionality.</p><p><a href="http://malayalamblogroll.wordpress.com/2008/04/24/%e0%b4%b5%e0%b5%87%e0%b4%b0%e0%b5%8d%e2%80%8d%e0%b4%a1%e0%b5%8d%e0%b4%aa%e0%b5%8d%e0%b4%b0%e0%b4%b8%e0%b5%8d%e0%b4%b8%e0%b4%bf%e0%b4%b2%e0%b5%8d%e2%80%8d-%e0%b4%ac%e0%b5%8d%e0%b4%b2%e0%b5%8b%e0%b4%97/">ചിത്രങ്ങള് സഹിതമുള്ള പോസ്റ്റ് ഇവിടെ വായിക്കുക.</a></p><p> </p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-2186216254535297586?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>Sujith Bhakthan T Rnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-89671553526920486262008-05-10T11:57:00.000-07:002008-05-10T12:03:28.859-07:00കവിത - ചില നെടുവീര്പ്പുകള്... (പ്രണയകാലത്തെക്കുറിച്ചോര്ത്ത്)രാവിന് ചുന പൊട്ടി<br />രതിപ്പുക പൂത്ത്<br />മാറില് മദം ചോര്ന്ന<br />മഞ്ഞച്ച രാത്രികളില്<br />വാട്ടക്കൂമ്പാളയില് നിന്ന്<br />പൂങ്കുലയെന്ന പോല്<br />നീയെന്നെ പറിച്ചെടുത്തു.<br /><br />ഇലച്ചിന്തകളില് പുഴുക്കുത്തിന്റെ<br />പുകയിലക്കഷായമൊഴിച്ചും<br />ആശാമൊട്ടുകളില് പ്രണയ സ്വാര്ത്ഥതയുടെ<br />ഉറയിട്ടു പൊതിഞ്ഞും<br />നാലാംവേദത്തിന്റെ<br />മഹാളിക്കുത്തില് നിന്ന്<br />നീയെന്നെ കാത്തു പോന്നു.<br /><br /><br />നിലാവിന് പൊള്ളലേല്ക്കുന്ന<br />നിശാഗന്ധിക്കാവുകളില്<br />ഞാനെപ്പൊഴോ നിന്നെയും,<br />മോഹക്കല്ലുകളില് മുടിയഴിച്ചാര്ക്കുന്ന<br />തെയ്യക്കോലമായ് നീയെന്നെയും<br />തിരഞ്ഞ ദൗര്ബ്ബല്ല്യങ്ങളില്...<br />ക്ഷീര പഥത്തിലെ<br />ആര്ത്തി ഗോള പ്രഭവകേന്ദ്രങ്ങളില്<br />ചന്നിനായകം തേച്ച് നീയും<br />കയ്പ്പ് അറിഞ്ഞ കടല് മല്സ്യത്തെ<br />ശുദ്ധജലത്തില് മുക്കിക്കൊന്<br />ഞാനും, മുണ്ട് മുറുക്കി.<br /><br />മുരുക്കില് പുഴു വന്നൊരു മലയാള<br />മുഹൂര്ത്തത്തില് ഒരു പുഞ്ചയ്ക്ക്<br />വെള്ളം തേവാന് ഞാനും<br />കരിങ്കല്മടയില് ഒറ്റമല്സ്യമായ്<br />പിടയുവാന് നീയും<br />കരാറെടുത്തു പിരിഞ്ഞു....<br /><br />ഒടുവില് ഉഴിഞ്ഞു വാങ്ങി,<br />തേരേറ്റപ്പെട്ട്,കളമെഴുതി,<br />പൂവും നീരുമിട്ട്,<br />വഴി കൂടുന്നിടത്ത് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട<br />ഒരു ബാധ,<br />കുടിയിറക്കപ്പെട്ട ബാലദേഹമോറ്ക്കുമ്പോലെ<br />ഞാന് നിന്നെയും,<br />നീയെന്നെയു-<br />മോര്ത്ത് നെടുവീര്പ്പിടുന്നു.<br /><br /><br />http://manalkinavu.blogspot.com<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-8967155352692048626?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>Ranjith chemmadnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-43864878336030516602008-05-08T13:21:00.000-07:002008-05-08T13:21:47.582-07:00വിടരുന്ന മൊട്ടുകള്: മരണം - ഒരു രണ്ടാം ജന്മം...!<a href="http://josephkschanda.blogspot.com/2008/05/blog-post_06.html">വിടരുന്ന മൊട്ടുകള്: മരണം - ഒരു രണ്ടാം ജന്മം...!</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-4386487833603051660?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>Nithyadarsanangalnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-47111863314515575592008-05-08T13:14:00.000-07:002008-12-10T16:13:36.152-08:00മരണം - ഒരു രണ്ടാം ജന്മം...!ജനിമൃതികളുടെ വിളനിലമാണു ഭൂമി. ഇവിടെ ജനിക്കുന്നവര് 'തീര്ത്ഥാടകഭവനത്തില്' യാത്ര തുടങ്ങുന്നു. ജനന മരണങ്ങള്ക്കിടയിലെ ജീവിതവഴികളില് സ്നേഹവും സൗഹൃദവും പങ്കുവച്ച് ഒടുവില് യാത്രികര് വിടചൊല്ലി മടക്കയാത്രയാവുന്നു. സ്വഭവനത്തിലേയ്ക്ക്... ഈശ്വരസാനിദ്ധ്യത്തിന്റെ ശ്രീകോവിലിലേയ്ക്ക്...! തഴച്ചുവളരുന്ന വൃക്ഷത്തില് കൊഴിയുകയും, വീണ്ടും തളിര്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഇലകള്പോലെയാണു മനുഷ്യന്റെ തലമുറകള്; ഒരുവന് മരിക്കുന്നു, മറ്റൊരുവന് ജനിക്കുന്നു... തീര്ച്ചയായും അവര്ണ്ണനീയം തന്നെ ഈ പ്രപഞ്ചസത്യം...!<br /></span><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LXVs3NSSZ38/SCDL1SoNQhI/AAAAAAAAASk/vGESjPWu64k/s1600-h/Blog-Maranam-2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5197378086379536914" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LXVs3NSSZ38/SCDL1SoNQhI/AAAAAAAAASk/vGESjPWu64k/s400/Blog-Maranam-2.jpg" border="0" /></a><br />ഓരോ മരണവും ഓരോ മടക്കയാത്രയാണു. മര്ത്യതയില്നിന്നും അമര്ത്യതയിലേയ്ക്കുള്ള തിരിച്ചുനടപ്പ്. അങ്ങകലെ നീലാകാശങ്ങള്ക്കുമപ്പുറം മാലാഖമാരുടെ ഭവനത്തിലേയ്ക്ക് പണ്ടെങ്ങോ കൈവിട്ടുപോയ നിധി തേടിയുള്ള യാത്ര. പരദേശഭൂമിയില്നിന്നും സ്വദേശത്തേയ്ക്ക്, തന്റെ പിതാവിന്റെ ഭവനത്തിലേയ്ക്കുള്ള മടക്കയാത്ര... നിന്റെ ഈ തിരിച്ചുപോക്ക് പ്രഭാതത്തിന്റെ ഇളംകാറ്റിലോ, മദ്ധ്യാഹ്നത്തിന്റെ നിറവിലോ, പ്രദോഷത്തിന്റെ കുളിരിലോ ആയിരിക്കാം. അതിനെ നീ തിരിച്ചറിയണം. അതിലേയ്ക്കായി നീ ഒരുങ്ങിയിരിക്കണം...!<br />ഓരോ മരണവും ഓരോ പുനര്ജന്മമാണു, അമര്ത്യതയെ പുല്കുന്ന രണ്ടാംജന്മം. അമര്ത്യത ഹൃദയമന്ത്രമാക്കിയവന്റെ മടിയിലേയ്ക്കെത്തിനില്ക്കുന്ന കോവണിയാണത്. സ്വര്ഗ്ഗത്തിനും ഭൂമിക്കുമിടയില് യാക്കോബിന്റെ സ്വപ്നകോവണിപോലെ...!<br />ഓരോ മരണവും ഓരോ സഞ്ചാരമാണു, അയാഥാര്ത്ഥ്യങ്ങളുടെ മരുഭൂമിയില്നിന്നും യാഥാര്ത്ഥ്യങ്ങളുടെ നീരുറവുകളിലേയ്ക്കുള്ള സഞ്ചാരം. വിദേശയാത്രകഴിഞ്ഞ് മടങ്ങിയെത്തുന്ന പൊന്നോമനയെ വാത്സല്യത്തോടെ മാറോടണയ്ക്കാന് നിറകണ്ണുകളുമായി കാത്തുനില്ക്കുന്ന മാതാവിന്റെ ചാരത്തേയ്ക്കുള്ള മൗനസഞ്ചാരമാണത്.<br /><br />ഓരോ മരണവും ഓരോ അവസരമാണു. ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവര്ക്ക് തങ്ങളിലേയ്ക്കു തിരിഞ്ഞുനോക്കാന് ഒരവസരം. കരിന്തിരി കത്തുന്ന ജീവിതവിളക്കില് സ്നേഹസൗഹൃദങ്ങളാകുന്ന എണ്ണയൊഴിച്ച് കൂടുതല് ശോഭയോടെ പ്രകാശിക്കാന് ഒരു പ്രചോദനം. പാളിപ്പോയ പദ്ധതികളെ കരുപ്പിടിപ്പിക്കാന്, അശുദ്ധമായ വ്യക്തിബന്ധങ്ങളെ പവിത്രീകരിക്കാന് ഒരവസരം.<br /><br />ഓരോ മരണവും ഓരോ ലയിച്ചുചേരലാണു. പ്രകൃതിസത്യങ്ങള്ക്ക് കീഴ്വഴങ്ങി പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടാവിലേയ്ക്കുളള ലയിച്ചുചേരല്... മരണംവഴി നിന്റെയുള്ളിലെ ജീവസ്രോതസ്സ് പിത്രുവാത്സല്യത്തിന്റെ സ്നേഹസ്രോതസ്സുമായി ലയിച്ചുചേരണം... സമാധിയിലാവണം... അവിടെനിന്നും പ്രകാശത്തിന്റെ പുത്തന് നാമ്പുകള് മുളപൊട്ടണം - ഉയിര്ത്തെഴുന്നേല്ക്കണം - മരണത്തിനിനിമേല് ഒരിക്കലും അവകാശമില്ലാത്തവനായി പുനര്ജനിക്കണം. അതാണു യഥാര്ത്ഥമരണം. അതുതന്നെ രണ്ടാം ജന്മവും...!<br /><br />ഓരോ മരണവും ജീവിതത്തിന്റെ മറ്റൊരു മുഖമാണു. വാടകവീട്ടില്നിന്നും സ്വഭവനത്തിലെത്തിച്ചേരാനുള്ള തീഷ്ണതയോടെ അതിനായി അവന് ഒരുങ്ങിയിരിക്കണം. പരദേശത്തുനിന്നും സ്വദേശത്ത്, പിതാവിന്റെ ഭവനത്തില് എത്തിച്ചേരുന്നതോടെ അവന്റെ തീര്ത്ഥയാത്ര പൂര്ത്തിയാവുന്നു...!<br /><br />ഓരോ മരണവും ഓരോ വിളിയാണു. മരണത്തിനുമപ്പുറം പ്രത്യാശയുടെ ഉയിര്പ്പിലേയ്ക്കെത്തിനില്ക്കുന്ന വിളി. ഉറക്കത്തിന്റെ മരവിപ്പില്നിന്നും ജീവന്റെ സപ്തവര്ണ്ണങ്ങളിലേയ്ക്കുണര്ന്നെഴുന്നേറ്റ് പ്രകാശിക്കുവാനുള്ള വിളി. ഒപ്പം വിട്ടുകൊടുക്കലിന്റേയും അലിഞ്ഞുചേരലിന്റേയും ശൂന്യവല്ക്കരണത്തിന്റേയുമായ വിളി....<br /><br />ഓരോ മരണവും ഉയിര്പ്പിലേയ്ക്കെത്തിനില്ക്കുന്നു. മരണമില്ലാതെ ഉയിര്പ്പില്ല. നെല്ല് ജീര്ണ്ണിക്കുന്നത് കിളിര്ക്കാനാണു... അതുവഴി അനേകര്ക്കപ്പമാകാന്. അങ്ങനെ അതിനു മരണമില്ലായ്മ കൈവരുന്നു. സഹോദരനുവേണ്ടി മരിക്കുന്നവനും അങ്ങനെതന്നെ... തന്റെ മരണംവഴി അനേകരുടെ ഹൃദയങ്ങളില് അവന് ഉയിര്ക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് പിന്നീടവനു മരണമില്ല. അങ്ങനെ അവന് നിത്യമായ ജീവനിലാകുന്നു. നീ മരിക്കുന്നതും ഉയിര്ക്കാന് തന്നെ... മരണമില്ലാത്ത പുനര്ജീവനിലേയ്ക്ക് പ്രവേശിക്കാന്...!(1 തെസ: 4:14). ക്രിസ്തുവിന്റെ അനന്യത അവിടുത്തെ ജീവിതത്തിന്റേത് മാത്രമല്ല; മരണത്തിന്റേയും കൂടിയാണു. അവന്റെ ഉയിര്പ്പിലേയ്ക്കനേകര് ആകര്ഷിക്കപ്പെട്ടത് ആ കുരിശിന്റെ വഴികളിലെ ലാവണ്യമൊന്നുകൊണ്ട് മാത്രമാണെന്ന് പറയാതെ വയ്യ...!<br /><br />ചരിത്രത്താളുകളില് മരണത്തിനു കീഴടങ്ങിയവരില് പലരും ഇന്നും മരിക്കാതെ ജീവിക്കുന്നത് ജീവിതത്തിലെന്നതുപോലെ മരണത്തിലേയ്ക്കും അവര് വിശ്വാസപൂര്വം നടന്നുനീങ്ങിയതുകൊണ്ടാണു. യേശുക്രിസ്തുവും, 'രണ്ടാം ക്രിസ്തുവായ' ഫ്രാന്സീസ് അസീസിയും, ആദ്യത്തെ രക്തസാക്ഷിയായ എസ്തപ്പാനോസും, 'ലോകം മുഴുവന് കീഴടക്കിയ' നെപ്പൊളിയനുമെല്ലാം അവരില് ചിലര് മാത്രം.ഇവരെല്ലാം മരണത്തെ മുഖാമുഖം ദര്ശിക്കാന് ഒരുങ്ങിയിരുന്നവരാണു. "ദൈവമേ നീയെന്നെ നിനക്കായി സൃഷ്ടിച്ചു. ഇനി നിന്നിലെത്തുവോളം ഞാനസ്വസ്ഥനാകുന്നു" എന്ന് വിലപിച്ച വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസും മരണത്തെ നാമെത്രമാത്രം കാത്തിരിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞുതരുന്നു. ഈ മഹാത്മാക്കളെപ്പോലെ നമുക്കും മരണത്തിനായി എപ്പോഴും ഒരുക്കമുള്ളവരായിരിക്കാം. 'ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ നിമിഷത്തിലേയ്ക്ക്' ധൈര്യപൂര്വ്വം നടന്നടുക്കാം...! അങ്ങനെ അങ്ങകലെ ചക്രവാളങ്ങള്ക്കുമപ്പുറം മാലാഖമാരുടെ ഭവനത്തിലേയ്ക്ക് പണ്ടെങ്ങോ കൈമോശം വന്നുപോയ നിധി തേടിയുള്ള 'തീര്ത്ഥയാത്ര'യ്ക്കു തുടക്കമാവുന്നു. ഒപ്പം പരദേശഭൂമിയിലെ തീര്ത്ഥയാത്രയ്ക്ക് വിരാമവും...!<br /><br />മരണത്തെക്കുറിച്ചെഴുതുമ്പോള് ചിന്തകള് അനന്തതയിലേക്കുണരുന്നതുപോലെ...അസ്തമയത്തിന്റെ ആകാശങ്ങള് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോള് സമയത്തെപ്പറ്റി അജ്ഞരാകുന്നതുപോലെതന്നെ...! മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിങ്ങളുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകളും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-4711186331451557559?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>Nithyadarsanangalnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-20168431367028692612008-05-08T05:56:00.001-07:002008-05-08T06:04:13.671-07:00ഇന്റര്നെറ്റ് അധിഷ്ഠിത സേവന സംരംഭകരെയും, സാങ്കേതിക വിദഗ്ധരെയും, മാധ്യമപ്രവര്ത്തകരെയും, ബ്ലോഗര്മാരെയും പങ്കെടുപ്പിച്ചുകൊണ്ട് സെമിനാര്<p>സുഹൃത്തുക്കളെ,</p><p> കേരളത്തിലെ ഇന്റര്നെറ്റ് അധിഷ്ഠിത സേവന സംരംഭകരെയും, സാങ്കേതിക വിദഗ്ധരെയും, മാധ്യമപ്രവര്ത്തകരെയും, ബ്ലോഗര്മാരെയും പങ്കെടുപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു സെമിനാര് നടത്താന് വിടരുന്നമൊട്ടുകള് കമ്മ്യൂണിറ്റി ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ജൂണ് അവസാന വാരം കൊച്ചിയില് വച്ചു സെമിനാര് നടത്താമെന്നാണ് കരുതുന്നത്.<br />ഇന്ന് കേരളത്തിനകത്തും പുറത്തും ഒരുപാട് ഇന്റര്നെറ്റ് അധിഷ്ഠിത സേവന സംരംഭകരും, സാങ്കേതിക വിദഗ്ധന്മാരും ഉണ്ടെങ്കിലും ഒരു മുഖാമുഖത്തിനോ, പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യകളെ സംരംഭകര്ക്കോ, ബ്ലോഗര്മാര്ക്കോ പരിചയപ്പെടാനോ അടുത്തറിയുവാനോ ഉള്ള അവസരമില്ലെന്നത് തികച്ചും ഖേദകരമാണ്. കേരളത്തില് ഈ മേഖല വേണ്ടത്ര പുഷ്ടി പ്രാപിച്ചിട്ടില്ല. ഈ ഒരു സാഹചര്യത്തിലാണ് ഞങ്ങള് വളരെ പ്രാധാന്യമര്ഹിക്കുന്ന ഈ ഒരു സംരംഭം ഏറ്റെടുത്തു നടത്തുവാനാലോചിക്കുന്നത്.<br /></p><p>സെമിനാറില് താഴെ പറയുന്ന വിഷയങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഇന്ത്യക്കകത്തും പുറത്തുമുള്ള സാങ്കേതിക വിദഗ്ധര് ക്ലാസ്സുകള് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതാണ്.<br />1. മാറുന്ന മാധ്യമസംസ്കാര അന്തരീക്ഷത്തില് മാധ്യമപ്രവര്ത്തകര് നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികള് (Challenges to journalists and content industry because of a changing media culture)<br />2. കേരളത്തിലെ സംരഭകര് അവരവരുടെ സംരഭങ്ങളെക്കുറിച്ചു നടത്തുന്ന അവതരണം. (Presentatin of Keralite enterpreneurs of their projects)<br />3. ബ്ലോഗിംഗ് ക്രിയാത്മകതയും, സമൂഹത്തില് ബ്ലോഗുകള് ഉണ്ടാക്കുന്ന സ്വാധീനവും.(Blogger activism and impacting society through blogs)<br />4. ഇന്റര്നെറ്റിലധിഷ്ഠിതമായി പ്രാദേശിക തലത്തില് സമൂഹ്യ-കച്ചവട ബന്ധങ്ങളുടെ വികാസവും, ഈ മേഖലയിലെ സാധ്യതകളും. (Forming Social and Business connections to kickstart local interenet development and enthusiasm)<br />5) സെമന്റിക് വെബ്ബും, ഇന്റര്നെറ്റിലെ പുതിയ പ്രവണതകളും (ചര്ച്ച) Discussion on semantic web and new trends in internet.<br /></p><p>സംരഭകര്ക്ക് 10,000/- പ്രവേശനഫീസ് ഉണ്ടാവും. മാധ്യമപ്രവര്ത്തകര്ക്കും, നേരത്തെ രജിസ്റ്റര് ചെയ്യുന്ന ബ്ലോഗര്മാര്ക്കും പ്രവേശനം സൌജന്യമായിരിക്കും.<br />പങ്കെടുക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്നവര് <a href="mailto:vidarunnamottukal@gmail.com">vidarunnamottukal@gmail.com</a> എന്ന വിലാസത്തില് ബന്ധപ്പെടുവാന് അഭ്യര്ത്ഥിക്കുന്നു.</p><p>വരൂ, നമുക്ക് ചെറിയ തുടക്കം കുറിക്കാം, വലിയൊരു മാറ്റത്തിന്റെ.....</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-2016843136702869261?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>വിടരുന്ന മൊട്ടൂകള് | VIDARUNNAMOTTUKALhttp://www.blogger.com/profile/04737964149913034728noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-84651913159665662682008-05-05T01:41:00.000-07:002008-05-05T02:34:20.693-07:00മഴത്തുള്ളികളാല് മുറിവേറ്റവള്...<a href="http://abandonedby.blogspot.com/2008/05/blog-post.html">മഴത്തുള്ളികളാല് മുറിവേറ്റവള്</a><br />എന്റെ ദന്തക്ഷതങ്ങളേറ്റായിരുന്നു<br />അവളിത്രയും നീലിച്ചുപോയത്<br />(അവളെ കണ്ടാല് ഉറപ്പായും നിങ്ങള്<br />വിളിച്ചു പറയും“അവനാല് തീണ്ടപ്പെട്ടവള്” എന്ന്.)<br />എന്നാല് അതിനു കാരണം ചോദിക്കുകയാണെങ്കി<br />ല്തുടര്ച്ചയായി ഏല്ക്കാറുള്ളഒരു സൂര്യ രശ്മിയേയോ<br /> അല്ലെങ്കില്അന്നു അവളില് മുഴുവനായും<br />സംഭവിക്കാതിരുന്നആ ലാവാ പ്രവാഹത്തിന്റെ<br />ഒരു അവശിഷ്ടമോചൂണ്ടിക്കാട്ടിത്തരും<br /><br /><br />ഭൂമിയില് അവള്ക്കു വേണ്ടിഅവശേഷിപ്പിച്ച<br /> ആ അനശ്വര സ്മാരകം<br />അവളാല് അനാഥമാക്കപ്പെട്ട<br />ആ കീബോര്ഡില് അവളുടെ വിരല്പാടു തിരയുന്നു<br /><br /><br /><br />തിയ്യേറ്ററിലെ അവസാന ഷോയും കഴിഞ്ഞു<br />അവസാന മനുഷ്യന്<br />തികച്ചും ഒറ്റക്കു സിനിമയിലെ നായകനെയുംസംവിധായകനേയും<br /> സ്വന്തം ഭാഷയില്തെറി വിളിക്കുന്ന സമയത്തു<br />അപ്പോള് റോഡിന്റെ ഈ അറ്റം മുതല് ആ അറ്റം വരെ ആരും കാണുകില്ല<br />എന്നാല് റോഡിനടിയിലെ ആ തുരങ്കത്തില്<br />എന്റെയും അവളുടേയും ഞരക്കങ്ങള്<br />അവസാനിച്ചുതുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകില്ല.<br /><br /><br /><br />ഇപ്പോള് എന്നെകൂടാതെ വഴിവാണിഭക്കാ<br />ര്അവളെ വില്ക്കുകയും<br />പങ്കുവയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു..<br />ഞാന് തടഞ്ഞിട്ടു കൂടി രാത്രികളി<br />ല്അവളെ സ്വപ്നം കാണുകയും ചെയ്യുന്നു...<br /><br /><br /><br />സൈറണുകള്ചില്ലറപൈസക്കിലുക്കങ്ങള്<br />(വല്ലപ്പോഴുമുള്ള ചോറ്റുപാത്രത്തിന്റെകിലുക്കങ്ങള്)<br />വിയര്പ്പില് കുതിര്ന്ന പൌഡര് മണങ്ങള്ഇവ<br />അനുഭവിക്കുമ്പൊള് മുഴുവന്<br />അവളെ ഓര്ക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞു തന്നത് അവളാണ്..<br />പക്ഷെമഴ നനയുമ്പോള് മാത്രം കരഞ്ഞിരുന്ന പെണ്കുട്ടി<br />(പലപ്പോഴും പച്ചപയ്യിന്റെ ആക്രമണങ്ങളി<br />ല്കൊല്ലപ്പെട്ടിരുന്നില്ലേ???അതേ പെണ്കുട്ടി)<br />അവള് മഴ നനയുന്നതുമഴത്തുള്ളികളാല്<br />മുറിവേല്ക്കുന്നതുകവിളൊട്ടിയ<br /> ആ മുഖത്തേക്കുംകറുത്തു തടിച്ച ആ ചുണ്ടുകളിലേക്കും<br />ആകാംക്ഷാപൂര്വ്വം ഉറ്റുനോക്കിയത്മഴയുടെ കാല്പ്പനിക ഭാവം വെടിഞ്ഞു<br />കണ്ണും കാതും വായയും അടച്ചുപിടിച്ച്മുലകള് മറച്ചുപിടിച്ചു<br />(അവള് നിഴലിച്ചതായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു?????)<br />എന്റെ നിഴലിലേക്കു ഓടിഒളിക്കുന്നതായി<br />അവള് ഭാവിക്കുന്നു...<br /><br /><br /><br />അവള് എന്നെയടക്കം<br /> എന്റെ കടും നിറങ്ങള്ഒന്നും ഇഷ്ട്ടപെട്ടിരുന്നില്ല.....<br />പിന്നെ എന്തു കൊണ്ടാണു<br /> അവള്ഓറഞ്ചു,പീച്ച്,പിങ്ക് നിറങ്ങളുള്ള<br />അടിവസ്ത്രങ്ങള് മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്നതു?<br /><br /><br /><br /><br />നഗരമദ്ധ്യത്തിലെ ഏറ്റവും ഉയരത്തിലുള്ളകെട്ടിടത്തിനു<br /> മുകളില് ഒരു പരസ്യചിത്രമായി നിന്നു<br />എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാറുള്ളത് ഞാനറിയുന്നു<br /><br /><br />ണ്ട്കേരളത്തിലെ മൊബൈല്ഫോണിന്റെ<br /> എണ്ണത്തിനുമത്രയും പ്രാവശ്യംപരസ്പരം<br />ലൈംഗിക ബന്ധത്തില് ഏര്പ്പെട്ടുനമ്മള്<br />മാംസാതീതര് എന്നു തെളിയിച്ചതാണ്.....<br />വര്ഷങ്ങളുടെ പഴക്കം ഉള്ള ഏതാനും<br /> എല്ലുകളുംഅത്രതന്നെ പഴക്കമുള്ള ഞരമ്പുകളും<br />അതു മൂടിക്കെട്ടിയ ചിതമ്പല് പൊലെയുള്ളതൊലിയും<br /> കൊണ്ട് അവളെ ഇനിയുംവേദനിപ്പിക്കാന് കഴിയും എന്നു കരുതുന്നു<br />(ജീവിതം തന്നെ അനിശ്ചിതാവസ്ഥയിലുള്ള<br />ഒരുവനെ അക്ഷരങ്ങളില് നിന്നു അടര്ത്തിമാറ്റി എന്നു അന്നു പറഞ്ഞപോലെ)<br />എങ്കിലും ഇപ്പോഴും അവളുടെ കഫക്കട്ടയിലെഅവസാന തന്മാത്രയിലെങ്കിലും<br />അവള് എന്നെ അവശേഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്(എന്നെ ദയവായി വിശ്വസിക്കൂ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1621819557169392213-8465191315966566268?l=vidarunnamottukal.blogspot.com' alt='' /></div>arunprasadnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1621819557169392213.post-73510559333782452192008-05-05T00:43:00.000-07:002008-05-05T00:47:44.477-07:00ക്രിസ്തുവും, കേരളത്തിലെ അച്ചായനും, ചില തുണിയഴിച്ചിട്ട സത്യങ്ങളുംന്യായവിസ്താരത്ത്തിന് ശേഷം പീലാത്തോസ് “ഈ നീതിമാന്റെ രക്തത്തിലെനിക്ക് പങ്കില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞ് യേശുവിനെ കുരിശില് തറക്കുന്നതിനായി യഹൂദര്ക്ക് വിട്ടുക്കൊടുക്കുകയും, ക്രുശില് കിടന്ന് ഹെബ്രായ ഭാഷയില് “ഏലൊഹി, ഏലോഹി, ലാ ശബസ് താനാ” (ഏന്റെ ദൈവമെ, ഏന്റെ ദൈവമെ നീ എന്നെ കൈവീട്ടതെന്ത്) ഏന്നു കരഞ്ഞുപറഞ്ഞതും….ബൈബിള് ചരിതം.<br /><br />ഇപ്പോള് ഭൂലോക അച്ചായ്ന്മാര് യെശുവിന്റെ പേരില് നടത്തുന്ന പേക്കുത്തുകളും, ബിസിനസ്സും കണ്ട് പുള്ളിക്കാരന് ഇപ്പോള് പറയുന്നത്, ഏന്റെ ദൈവമെ, ഏന്റെ ദൈവമെ ഇവിരീന്നെന്നെ രക്ഷിക്കണേ” ഏന്നാവും.<br /><br />ആഗോളാച്ചായന്മാരുടെ മൂത്ത അച്ചായനായ പോപ്പച്ചയന്…….ഇപ്പൊള് അമേരിക്കയില് പോയിരുന്നല്ലോ. ഈ മൊട്ടത്തലയില് തോന്നിയത്, സാധാരണ അച്ചായന്മാരു വര്ഷാവര്ഷം വീടിന് ഐശ്വര്യം കിട്ടാനും, ദോഷങ്ങള് മാറാനും ഒരു പാതിരിയെ വിളിച്ചു വീട് വെഞ്ചരിക്കാറുള്ളതു പോലെ, പോപ്പച്ചായന് അമേരിക്കയെ മോത്തം ഒന്ന് വെഞ്ചരിക്കുമെന്നാണ് കരുതിയത്, ഒപ്പം ബുഷാച്ചായന് ഒരു കുന്പസാരവും. അമേരിക്കക്ക് പണ്ടത്തെ ആ പത്രാസോന്നുമില്ല, മാത്രമല്ല വരുമാനവും കുറയുന്നുവല്ലൊ. ആ ദോഷമൊന്നു മാറ്റുക, പിന്നെ ബുഷാച്ചായനെ പിടിച്ചു ഒന്നു കുന്പസാരിപ്പിക്കണമല്ലോ. ആ സദ്ദമിനെ വെറുതെ തുക്കിക്കൊന്ന പാപം, ഇറാക്കിലെയും, അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലെയും ലക്ഷക്കണക്കിന് പിഞ്ചുമക്കളെ “യത്തി”മാക്കിയതിന്റെ പാപം. എല്ലാം ഒന്നു ഏറ്റുപറഞ്ഞ് കുന്പസാരിക്കണമെന്നു ബുഷാച്ചായനും തോന്നിയിരിക്കാം.<br /><br />പക്ഷെ, പിടിച്ചതിനെക്കാളും, വലിയതാണ് മടയിലുള്ളത് എന്ന പോലെ, ദേ…കിടക്കുന്നു……. പോപ്പച്ചയന്റെ അമേരിക്കയില് വച്ചുള്ള ആദ്യത്തെ ഗുണ്ട്. “പാതിരിയച്ചായന്മാരു ചെയ്ത ഏല്ലാ ലൈംഗികപീഡനങ്ങള്ക്കും ഞാന് മാപ്പ് ചോദിക്കുന്നു”., പിന്നെ അടുത്ത കതിനാവെടി “ ഞാന് ഹിറ്റ്ലറുടെ പട്ടാളത്തില് ഉണ്ടായിരുന്നു.”……..ഇനി…….എപ്പോഴും പ്രതീക്ഷിക്കാം പോപ്പച്ചയന്റെ അടുത്ത മാലപ്പടക്കം. ഇതെല്ലാം കേട്ട് ബുഷിന്റെ അച്ചായത്തി പറഞ്ഞ്കാണും…….ഇവരുടെ അടുത്ത് പോയി കുന്പസാരിച്ചാല് നമ്മുടെ പാപമൊന്നും മാറില്ല, ഇവരെല്ലാം…….നരകത്തില് വരും………why we take so risk in this matter………..lets come on dear Bush.എന്തായാലും……<br /><br />പോപ്പച്ചയന് അമേരിക്കയില് ചെന്നപ്പോള് പ്രസിഡ്ന്റ് ക്ലിന്റനാവാഞ്ഞ്ത് പോപ്പച്ചയന്റെ ഭാഗ്യം…..അല്ലെങ്കില് പാതിരിമാര്ക്ക് ക്ലിന്റനും മോണിക്കയുമായുള്ള വായില് വെള്ളമൂറുന്ന കഥകളും കാര്യവും, പുള്ളിക്കാരന് പറഞ്ഞുകൊടുത്തേനെ, മാത്രമല്ല പുതിയ വിദ്യകള് പഠിക്കനായി വില്ലാളിവീരന്മാരെ തിരഞ്ഞ് കോട്ടയത്ത് പയസ് 10, കോണ്വെന്റിന്റെ പരിസരത്ത് ക്ലിന്റന് വന്നിരുന്നെനെ.<br /><br />പക്ഷെ കേരളത്തിലെ അച്ചായന്റെ കാര്യമോ, കഠിനം……പക്ഷെ അതിരസകരം……………….<br /><br />പോപ്പച്ചയനവിടെ മുന്തിയ പടക്കം പൊട്ടിക്കുന്നതിന് മുന്പ്, കേരളത്തിലെ ചില മെത്രാന്മാര് പടക്കം പൊട്ടിച്ചു……..പക്ഷെ എല്ലാം ചീറ്റിപ്പോയി. ആദ്യത്തെ പടക്കം ചീറ്റിയത് കഴിഞ്ഞ ക്രിസ്തുമസ്സിന്റെ സമയത്താണ്. മെത്രാന് പറഞ്ഞത് “നിങ്ങള് ക്രിസ്ത്യാനികള് ക്രിസ്തുമസ്സിനു മദ്യം കഴിക്കരുത്.” ആദ്യത്തെ നനഞ്ഞ പടക്കം “ what an Achayan without water” .മാത്രമോ ……..കുഞ്ഞാടുകള് കര്ത്താവേശുമിശിഹാ ആദ്യം കാണിച്ച ഇല്യുഷന് അവഗണിക്കുകയോ. “കാനായിലെ വിവാഹസദ്യയില് വീഞ്ഞ് തീര്ന്നപ്പോള് പച്ചവെള്ളല്നിന്ന് നല്ല മുന്തിയതരം വീഞ്ഞാണ് കര്ത്താവ് ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുത്തത്….അതാണ് ഞങ്ങള് വിഞ്ഞിന്റെ വകഭേദമായ മദ്യത്തിന് ഇത്തിരി പരിഗണന നല്കുന്നത്.ആദ്യത്തെ പടക്കം ചീറ്റിയന്ന് മാത്രമല്ല ചക്കിന് വച്ചത് കൊക്കിനു കൊണ്ട് എന്ന പോലെയായി. സാധാരണ ക്രിസ്തുമസ്സിന് ബിവറെജ് കോര്പ്പറേഷനു ഞങ്ങളുടെ അച്ചായന് ഏരിയയില് നിന്നാണു വരുമാനം കുടുതല് കിട്ടാറ്……പക്ഷെ….ആക്കുറി….മണ്ണിന്റെയും പെണ്ണിന്റെയും കാര്യത്തില് ഞങ്ങളോട് മത്സരിക്കുന്ന “കോയാക്കന്റെ കുട്ടികള്” അതും ഞമ്മളെ പൊന്നാനിലെ കുണ്ടന്മാര് ആ സ്ഥാനം അടിച്ചുമാറ്റി.<br /><br />ഞങ്ങള് വിടുമോ…. കേരളത്തിലെ മെത്രാന്മാര് വിണ്ടും പടക്കം പൊട്ടിച്ചു…….“നിങ്ങള് ക്രിസ്ത്യാനികള് ഈ ഈസ്റ്ററിന് മദ്യം കഴിക്കരുത്.” പടക്കം ഇടയലേഖനമായി ഇറങ്ങിവന്നു, അതും ടെലിവിഷനിലുടെ ലൈവായി. ഏന്തുട്ടു ഫലം. ആ പടക്കവും നനച്ചു ചീറ്റിച്ചുകളഞ്ഞു………പക്ഷെ ഞങ്ങളുടെ ചാലക്കുടിചേട്ടന്മാര്…. ബിവറെജ് കോര്പ്പറേഷനു വീണ്ടും വരുമാനം കുടുതല് ഉണ്ടാക്കി ഒന്നാം സ്ഥാനം പൊന്നാനിലെ കുണ്ടന്മാരില് നിന്നും പിടിച്ചടക്കി…………………ഇടയലേഖനത്തിന്റെ ഒരു ശക്തിയേ.....ആ സന്തോഷത്തിന് ഒരു വാട്ടീസ് അടിക്കട്ടെ. ചിയേര്സ്.<br /><br />ഈ നനഞ്ഞ ഓര്മ്മകള് മാറ്റാനായിരിക്കാം പോപ്പച്ചയനിപ്പോള്…അമേരിക്കയില് പോയി….ഗുണ്ടും, അമിട്ടും പൊട്ടിച്ചത്…..മൊട്ടത്തലയില് തോന്നുന്ന നട്ടപിരാന്തുകള്…അല്ലാതെ എന്താ പറയുക.<br /><br />കുമ്മനമോ, പി. പരമേശ്വരനൊ, നാരായണപ്പണിക്കരോ, എന്തിന് ശ്രീമാന് വെള്ളാപ്പള്ളിയോ, ഞങ്ങളെ പറ്റി കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ടോ, നിലവിളിച്ചിട്ടോ കാര്യമില്ല. കാരണം ഞങ്ങള് അച്ചായന്മാര്ക്കറിയാം എങ്ങിനെ മണ്ണിനെയും പെണ്ണിനെയും ഊറ്റിയെടുത്ത് സ്വന്തമാക്കെണെമെന്ന്. ശുദ്ധഗതിക്കാരായ തിരുവിതാക്കുര് രാജാവും, കൊച്ചിരാജാവും, സാമുതിരിയും ഞങ്ങള്ക്ക് പള്ളിയും പള്ളിക്കുടവും ഉണ്ടാക്കനായി സ്ഥലം തന്നു എന്നത് ശരി. ഞങ്ങളുടെ ചെട്ടിമിടുക്ക് കൊണ്ട് പള്ളിയും പള്ളിക്കുടവും വച്ച് വെട്ടിപ്പിടിച്ചത് താന് അച്ചായന് “പുത്തി“.<br /><br />തിരുവനന്തപുരം നഗരത്തില് മാത്രം ഒരു പള്ളിക്ക് 200 ഏക്കറു സ്ഥലമുണ്ട്, ക്ലു ചൊദിക്കരുത്. എന്തിന് 200 എക്കറ്, അച്ചായന്മാര് മൊത്തം ജനസംഖ്യയുടെ 20-25 % ആണെങ്കിലും കേരളത്തിന്റെ ഭൂസ്വത്തിന്റെ 75 % ഞങ്ങളുടെ അച്ചായന്മാരുടെ അണ്ടറുവെയറിനകത്താണു. അല്ലെങ്കില് തന്നെ ഈ മൊട്ടത്തലയന് പള്ളിക്കും പട്ടക്കാര്ക്കും, വീട്ടിലും ഒരു പിന്തിരിപ്പനാണു. ഇതെല്ലാം എഴുതിയത് വായിച്ച് അച്ചായന്മാരുടെ അണ്ടറുവെയറിനകത്ത് ആരും കൈയിടേണ്ട. എന്തിനാ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ പിടിച്ചുലച്ച് വലുതാക്കുന്നത്. പിടിച്ചുലച്ചാല് അതില്നിന്നും പല പ്രശ്നങ്ങളും ബഹിര്ഗമിക്കും. പിന്നെ അതൊരു നാറ്റ കേസ്സാവും.<br /><br />വിശുദ്ധനാട്ടില് ചുറ്റിനടന്ന് ആളുകളെ ക്യാന്വാസ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന സമയത്ത് കര്ത്താവേശുമിശിഹാക്ക് പറയാം “ മനുഷ്യാ നീ മണ്ണാകുന്നു. നിനക്ക് ആറടി മണ്ണുമതിയെന്ന്” കര്ത്താവിന് അന്ന് അത് പറയാം. ഇത്രത്തോളം ഭൂമി അമക്കിയിട്ട് കൂടി, സെമിത്തേരിയില് ആറടി മണ്ണു കിട്ടാനില്ല. അതിനാല് കുടുംബക്കല്ലറയുണ്ടാക്കി, മാക്ഡോണാല്ഡ് സാന്റ്വിച് മാതിരി ഒന്നിന് മേലെ ഒന്നായി അടുക്കി കബറടക്കുകയാണ്. ന്യായവിധിസമയത്ത് ഞങ്ങള് ഒന്നിച്ചു കുടുംബസമേതം ദൈവകോടതിയില് പോവും അതാണ് മാക്ഡോണാല്ഡ് കല്ലറയുടെ ഗുണം. എല്ലാവര്ക്കും ജോസഫ് പുലിക്കുന്നേലിന്റെ പോലെ പുലിയാവാനുള്ള ഗട്സ് ഉണ്ടാവാനുള്ള കഴിവില്ലല്ലോ. കാരണം ആരെങ്കിലും കുരുത്തക്കേട് കാട്ടിയാല് ചത്ത് കഴിഞ്ഞ് ശവക്കോട്ടയില് കേറ്റില്ല ഞങ്ങള് കുഞ്ഞാടുകളെ.<br /><br />“പത്രോസേ നീ പാറയാവുന്നു, ആ പാറമേല് ഞാനെന്റെ സഭയെ പണിയും” എന്നാണു കര്ത്താവിന്റെ തിരുവചനം. പക്ഷെ ബാന്ഡ് അടിക്കാനും, കൈകൊട്ടാനും, ഹല്ലെലുയ്യാ പാടാനും കുറച്ചു ആളെ കിട്ടിയാല്, എനിക്കും തുടങ്ങാമായിരുന്നു ഒരു പുത്തന് സഭ. “ മൊട്ടത്തലയന് ഇവാഞ്ചലിക്കല് ചര്ച്ച്” നല്ല കാശ് പിരിയുന്ന ഏര്പ്പാടാണ് ഒരു സഭ തുടങ്ങുക എന്നുപറയുന്നത്. No Audit, No Tax, എല്ലാം,അച്ചായന്റെ അണ്ടറുവെയറിനകത്തേക്ക്. കണ്ടില്ലേ ഓരൊ അച്ചായന്മാര് സഭ ഉണ്ടാക്കി, പൈസകൊണ്ട് അമ്മാനമാടുന്നത്. കണക്കെടുത്താല്, ദിനകരന് സാറിന്ന്റെ കുടുംബസഭ, മുല്ലക്കരസാറിന്റെ സഭ, കെ.പി യോഹന്നാന്റെ സഭ. ബ്രദര്